All Chapters of Beyond FWB รักล้ำเส้น: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศ ณ ลานหลังช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงบ่ายวันพุธเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจของนักศึกษาชั้นปีที่สาม เสียงตัดเหล็ก เสียงเลื่อยท่อพีวีซี และกลิ่นฉุนของน้ำยาประสานท่อลอยปะปนอยู่ในอากาศที่ค่อนข้างอบอ้าววันนี้เป็นวันลงมือปฏิบัติจริงสำหรับ ‘โปรเจกต์ออกแบบระบบบำบัดน้ำเสียชุมชนจำลอง’ ซึ่งเป็นคะแนนเก็บชิ้นใหญ่ของวิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม แต่ละกลุ่มต่างง่วนอยู่กับการประกอบถังอะคริลิก ต่อท่อ และจัดเตรียมชั้นกรองน้ำกันอย่างขะมักเขม้น‘มันเดย์’ ในชุดเสื้อช็อปสีเขียวเข้มที่สวมทับเสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง กำลังยืนขมวดคิ้วจ้องมองแบบแปลนในมือสลับกับถังตกตะกอนจำลองที่ตั้งอยู่ตรงหน้า หญิงสาวรับหน้าที่เป็นหัวหน้ากลุ่มที่ต้องคอยคุมงานและแจกแจงหน้าที่ให้เพื่อนๆ อย่างเป็นระบบ สมกับฉายาแม่พระผู้เป็นเสาหลักของสาขา“จอย ตัดท่อพีวีซีขนาดสองนิ้วให้ฉันสามท่อนนะ ความยาวเอาตามที่มาร์กไว้ในแบบเลย” มันเดย์หันไปสั่งเพื่อนสาวที่กำลังถือตลับเมตร “ส่วนตั้ม นายเช็กค่าน้ำในถังพักหรือยังว่า pH อยู่ที่เท่าไหร่ เราต้องคำนวณปริมาณสารส้มที่จะใส่ลงไปใหม่นะ”“เช็กแล้วๆ เดี๋ยวจดใส่บอร์ดให้” ตั้

“ก็บอกแล้วไง...” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังก้องในความมืด “ว่าฉันจะมาช่วย ‘ยก’ ของ... แต่ไม่ได้บอกนี่ ว่าจะยกอุปกรณ์ หรือจะ ‘ยก’ เธอ”สิ้นประโยคอันตราย แบดบอยจอมเจ้าเล่ห์ก็ไม่เปิดโอกาสให้มันเดย์ได้เอ่ยปากประท้วงหรือร้องขอความช่วยเหลือ เขาก้มใบหน้าลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหิวกระหายและดุดัน สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ถูกอัดอั้นมาตลอดทั้งบ่าย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงกลีบปากนุ่มจนเกิดเสียงน่าอายดังก้องในความเงียบ“อื้อ! อ่อยอะ! (ปล่อยนะ!)” มันเดย์ครางประท้วงในลำคอ สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออย่างสุดแรง เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่โซนกลับใช้มือข้างหนึ่งจับล็อกท้ายทอยของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอรับจูบที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิมความหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก นี่มันห้องเก็บของส่วนกลางของคณะ เพื่อนๆ ในกลุ่มกำลังรออุปกรณ์อยู่ข้างนอก และที่สำคัญ ผนังห้องนี้ก็ไม่ได้เก็บเสียงเลยแม้แต่น้อย หากมีใครเดินผ่านมาได้ยิน หรือเปิดประตูเข้ามาเห็น ‘แม่พระ’ ของสาขากำลังนัวเนียกับแบดบอยหลังห้อง ภาพลักษณ์และความสมบูรณ์แบ

แสงแดดสีส้มอมแดงยามเย็นสาดส่องกระทบผืนคอนกรีตของลานเกียร์หลังช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศเริ่มเงียบสงบลงเมื่อกลุ่มนักศึกษาส่วนใหญ่ทยอยเก็บของกลับบ้านกันไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงกลุ่มของมันเดย์ที่ยังคงปักหลักอยู่หน้าถังบำบัดน้ำเสียจำลองมันเดย์เดินกึ่งวิ่งนำหน้าร่างสูงใหญ่ของโซนกลับมาที่ลานช็อป หญิงสาวกอดคลิปบอร์ดแนบอกแน่นราวกับใช้มันเป็นเกราะกำบัง จังหวะการก้าวเดินของเธอพยายามทำให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ว่าความจริงแล้วช่วงขาทั้งสองข้างจะยังคงสั่นระริก และความรู้สึกเสียดสีแปลบๆ บริเวณกึ่งกลางลำตัวจะคอยตอกย้ำถึง ‘กิจกรรม’ สุดเร่าร้อนที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ก็ตาม“เดินช้าๆ หน่อยก็ได้ เดี๋ยวก็สะดุดลานเกียร์หน้าคว่ำหรอก”เสียงทุ้มห้าวที่เจือไปด้วยความยียวนดังไล่หลังมาติดๆ มันเดย์หันขวับไปถลึงตาใส่ตัวต้นเหตุที่กำลังเดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ตามมาด้วยท่วงท่าสบายๆ ไม่มีความสะทกสะท้านหรือลุกลี้ลุกลนใดๆ ทั้งสิ้น ผิดกับเธอที่ตอนนี้หัวใจยังเต้นกระหน่ำจนแทบจะหลุดออกมานอกซี่โครง“หุบปากไปเลยนะโซน! ถ้านายยังขืนพูดอะไรบ้าๆ ออกมาอีก ฉันจะ

ตีสองสี่สิบห้านาที...เสียงเข็มนาฬิกาบนผนังดังสะท้อนก้องในห้องชุดขนาดกะทัดรัด แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนกองเอกสาร ชีทสรุป และหนังสือเรียนวิชากลศาสตร์ของไหล ที่วางกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด แก้วกาแฟที่ว่างเปล่าสองใบวางทับอยู่บนกองกระดาษทดเลข เป็นหลักฐานชั้นดีที่บ่งบอกว่าเจ้าของห้องสู้รบกับความเหนื่อยล้ามานานแค่ไหนมันเดย์นวดขมับตัวเองเบาๆ ดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้แดงช้ำและล้าจนแทบจะลืมไม่ขึ้น สัปดาห์มิดเทอมของคณะวิศวกรรมศาสตร์ไม่เคยปรานีใคร ยิ่งสำหรับคนที่มีตำแหน่งเป็น ‘แม่พระ’ ของสาขาอย่างเธอ ความกดดันมันคูณสองเป็นเท่าตัว ช่วงกลางวันเธอต้องสละเวลาไปนั่งติวให้เพื่อนๆ กว่าจะเคลียร์ทุกอย่างเสร็จและได้กลับมาอ่านหนังสือของตัวเองก็ปาเข้าไปค่ำมืดความเครียดสะสมจนกล้ามเนื้อคอและบ่าตึงเปรี๊ยะไปหมด อาการปวดหัวตุบๆ เล่นงานจนเธอไม่สามารถยัดสมการหรือสูตรคำนวณใดๆ เข้าหัวได้อีกต่อไปหญิงสาวฟุบหน้าลงกับโต๊ะ พรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ความรู้สึกอึดอัดและอยากระเบิดอารมณ์ตีตื้นขึ้นมาในอก ในช่วงเวลาที่ความเหนื่อยล้ากัดกินทั้งร่างกายและจิตใจแบบนี้ สมองของเธอกลับไม่ได้นึกถึงเตียงนอนนุ่มๆ หรือนมอุ่นๆ สักแ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาตกกระทบลงบนปลายเตียงนอนนุ่ม มันเดย์ขยับตัวบิดขี้เกียจอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกหนักอึ้งและตึงเครียดที่สะสมมาตลอดช่วงสัปดาห์สอบมิดเทอมมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเบาสบายและสดชื่นอย่างประหลาดหญิงสาวลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปที่หน้ากระจกบานใหญ่เพื่อเตรียมตัวอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนคลาสสาย ทันทีที่เห็นเงาตัวเองในกระจก เธอก็ต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจภาพที่สะท้อนออกมาไม่ใช่ ‘ซอมบี้’ ใต้ตาคล้ำที่อดหลับอดนอนอ่านหนังสือสอบมิดเทอมจนคล่ำเครียด แต่กลับเป็นหญิงสาวที่มีผิวพรรณเปล่งปลั่ง ใบหน้าดูอิ่มเอิบ พวงแก้มใสมีเลือดฝาดสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนล้ากลับมาเป็นประกายสดใส แม้แต่ริมฝีปากก็ยังดูอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด‘นี่สินะ... ที่เขาเรียกว่าอานุภาพของการนอนหลับเต็มอิ่ม (และการได้รับการปรนเปรอความเครียดอย่างถูกวิธี)’มันเดย์คิดในใจพลางยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองเบาๆ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาทันทีเมื่อสมองดันไปนึกถึง ‘วิธีการสางความเครียด’ ของใครบางคนตลอดช่วงสัปดาห์มิดเทอม สัมผัสอ่อนโยน ริมฝีปากร้อนผ่าว และความเอาใจใส่ที่ซ่อนอย