All Chapters of Beyond FWB รักล้ำเส้น: Chapter 41 - Chapter 50

ความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมากลางร้านเหล้ากึ่งผับแห่งนี้ ช่างเป็นความเงียบที่หนักอึ้งและบีบคั้นหัวใจจนแทบระเบิด หลังจากคำสารภาพที่ฉีกทึ้งทุกหน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบของมันเดย์จบลง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและคุกรุ่นไปด้วยความโกรธแค้นของแก๊ง 7’Days ก็ค่อยๆ มอดดับลง ทว่ามันกลับถูกแทนที่ด้วยความกระอักกระอ่วนและมวลความรู้สึกสับสนที่ไม่มีใครตั้งตัวรับทัน มาร์สค่อยๆ ลดกำปั้นที่สั่นเทาและเปื้อนเลือดของตัวเองลง นัยน์ตาของเขายังคงเบิกกว้าง จ้องมองเพื่อนสาวตัวเล็กที่เอาตัวบังแบดบอยจอมเถื่อนเอาไว้ราวกับแม่นกปกป้องลูก ซันที่ยืนอยู่ข้างๆ กัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนห้อเลือด ความเชื่อมั่นและตรรกะทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเพื่อนรักพังทลายลงไม่เป็นท่า ในขณะที่เวนส์และแซทเทิลได้แต่ยืนกุมมือกันแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความช็อกและสงสารเพื่อนจับใจ ไม่มีใครคาดคิด... ว่าภายใต้รอยยิ้มแสนหวานและการเป็นที่พึ่งพาของทุกคน มันเดย์จะต้องแบกรับความอึดอัดและทรมานใจเอาไว้มากขนาดนี้ และที่นึกไม่ถึงที่สุดคือ ผู้ชายที่พวกเขามองว่าเป็นขยะสังคมอย่างโซน กลับเป็นที่พึ่งพิงเดียวที่ทำให้เธอได้เป็นตัวเอง “มันเดย์...” ซันเอ่ยเรี

ท้องฟ้าในยามบ่ายแก่ๆ ของวันอาทิตย์ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีเทาครึ้ม บรรยากาศรอบสวนสาธารณะเงียบสงบและอึมครึมราวกับพายุใหญ่กำลังจะก่อตัว สายลมเย็นเยียบพัดกรรโชกมาเป็นระลอก พัดพาเอาใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนไปตามทางเดินอิฐบล็อก มันเดย์เดินกอดอกแน่น ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นของอากาศ แต่เป็นเพราะความหนาวเหน็บที่เกาะกินอยู่ในขั้วหัวใจ หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ สวนสาธารณะที่ไร้ผู้คน ก่อนที่สายตาจะไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงใหญ่คุ้นตา ซึ่งกำลังยืนพิงต้นไม้ใหญ่ริมสระน้ำ ‘โซน’ สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสนิททับเสื้อยืดสีเทา สวมหมวกแก๊ปดึงปีกหมวกลงต่ำเพื่อปกปิดรอยฟกช้ำและบาดแผลจากการถูกรุมกระทืบเมื่อคืน ชายหนุ่มกำลังยืนสูบบุหรี่อัดนิโคตินเข้าปอดลึกๆ ท่าทางของเขาดูห่างเหิน เย็นชา และมีกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นก่อตัวอยู่รอบกายหนาทึบจนน่ากลัว ข้อความสั้นๆ ที่เขาส่งมานัดเธอออกมาที่นี่ มีเพียงประโยคเดียวว่า ‘ออกมาเจอกันหน่อย มีเรื่องจะคุยด้วย’ แต่มันกลับทำให้ลางสังหรณ์ใจที่เลวร้ายที่สุดของมันเดย์ชัดเจนขึ้นจนเธอแทบจะก้าวขาไม่ออก “โซน...” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบาเมื่อเดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย เขาทิ้งมวน

หลังจากจมดิ่งอยู่กับหยาดน้ำตาและความโศกเศร้าจนห้องนอนแทบจะกลายเป็นทะเลน้ำตา ในที่สุด ทักษะการคิดวิเคราะห์ระดับหัวกะทิของมันเดย์ก็ดึงสติเธอกลับคืนมาได้สำเร็จ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะคว้าทิชชูมาปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าทิ้งอย่างแรง ดวงตากลมโตที่เคยเลื่อนลอยบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเดย์ตบหน้าตัวเองเบา ๆ สองสามทีเรียกความมั่นใจ ในเมื่อผู้ชายปากแข็งคนนั้นเลือกที่จะเดินหนีและสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาปิดกั้นตัวเอง เธอก็จะเป็นคนทุบกำแพงนั้นให้แหลกคามือ และเปลี่ยนบทบาทจาก ‘ผู้ตาม’ มาเป็น ‘ผู้ล่า’ ล่าตัวแบดบอยจอมดื้อรั้นคนนั้นกลับคืนมา ปฏิบัติการทวงคืนคู่นอน (ที่กำลังจะกลายเป็นแฟน) เริ่มต้นจากการปฏิวัติตัวเอง ฉากแรกที่มันเดย์ทำเอาคนทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ต้องอ้าปากค้างจนแทบก้าวขาไม่ออก คือการสลัดคราบ ‘ยัยแม่พระแสนเฉิ่ม’ ทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง เช้าวันจันทร์สัปดาห์ใหม่ มันเดย์ก้าวเท้าเข้ามาใต้ตึกคณะด้วยลุคที่ไม่มีใครคาดคิด เสื้อนักศึกษาที่เคยติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด บัดนี้ถูกปลดออกสองเม็ดบน เผยให้เห็นลำคอระหงและลาดไหล่ขาวเนียนวับ ๆ แวม ๆ เสื้อถูกเก็บเข้าในกระโปรงทรงเอเข้าร

รถสปอร์ตสีดำสนิทแล่นทะยานไปตามท้องถนนยามค่ำคืนด้วยความเร็วที่บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นของคนขับ ภายในห้องโดยสารเงียบกริบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มและเสียงลมแอร์ที่เป่ารดใบหน้า โซนกำพวงมาลัยแน่นจนข้อขาวซีด นัยน์ตาคมดุเอาแต่จ้องมองถนนเบื้องหน้าโดยไม่ยอมหันมามองผู้โดยสารสาวที่นั่งคาดเข็มขัดนิรภัยอยู่เบาะข้างๆ เลยแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากที่มันเดย์กระโดดขึ้นรถมานั่งหน้าตาเฉยพร้อมประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมลง โซนก็หมดหนทางที่จะสลัดเธอทิ้ง แบดบอยจอมเถื่อนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเหยียบคันเร่งพารถคู่ใจพุ่งตรงกลับมาที่คอนโดมิเนียมของตัวเอง เขาไม่อยากจอดรถเถียงกับเธอริมถนนให้คนอื่นมอง และลึกๆ ในใจ... สัญชาตญาณความหวงแหนมันก็สั่งให้เขารีบพาผู้หญิงที่แต่งตัวเซ็กซี่ขยี้ใจคนนี้กลับไปซ่อนไว้ในห้องให้เร็วที่สุด ก่อนที่สายตาของพวกผู้ชายคนอื่นจะโลมเลียเธอไปมากกว่านี้ เมื่อรถจอดสนิทที่ลานจอดรถส่วนตัว โซนดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว เขาจ้ำอ้าวเดินนำหน้าไปยังลิฟต์โดยไม่รอคนตัวเล็กที่ต้องวิ่งเหยาะๆ ตามมาให้ทัน บรรยากาศในลิฟต์เต็มไปด้วยความอึดอัด โซนยืนกอดอกพิงผนังลิฟต์

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนสองคนดังประสานกันท่ามกลางความเงียบสงบของห้องชุดสุดหรู รสจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา ความเว้าวอน และการปลดปล่อยความรู้สึกที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานเพิ่งจะสิ้นสุดลง ทว่าความร้อนรุ่มและกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่างยังคงหลงเหลืออยู่อย่างชัดเจน โซนค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งและแสนเสียดาย ราวกับคนเสพติดที่ไม่อยากละทิ้งความหวานล้ำที่เพิ่งได้รับ ชายหนุ่มไม่ได้ผละตัวออกห่าง เขายังคงกักขังร่างบอบบางของมันเดย์เอาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง แผ่นหลังของหญิงสาวยังคงแนบชิดกับกำแพงห้องเย็นเยียบ ในขณะที่ท่อนบนของเธอถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่นจากแผงอกกว้างของเขา หน้าผากของเจ้าหมาป่าแนบชิดกับหน้าผากมนของอดีตแม่พระ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดชนกันเบาๆ นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันและเย่อหยิ่ง บัดนี้ทอดมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ยังคงมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอของคนตรงหน้าอย่างเว้าวอนและยอมจำนน กำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก ถูกผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ทุบทำลายลงจนไม่เหลือซากเพียงแค่ประโยคเดียวว่า ‘ฉันรักนาย’ โซนถอนหายใจยาวๆ ออกมา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินพวงแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ เขายอมแพ้แล้ว... ยอมแ