All Chapters of Beyond FWB รักล้ำเส้น: Chapter 31 - Chapter 40

เวลาตีห้าครึ่ง บริเวณลานจอดรถหน้าอาคารกิจกรรมนักศึกษาคลาคล่ำไปด้วยนิสิตในชุดเสื้อยืดค่ายสีเขียวขี้ม้า วันนี้เป็นวันออกเดินทางของ ‘ค่ายอาสาปลูกป่าชายเลนและฟื้นฟูระบบนิเวศ’ ซึ่งจัดโดยสาขาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม และเนื่องจากเป็นโปรเจกต์ใหญ่ระดับคณะ แก๊ง 7’Days เพื่อนสนิทต่างสาขาของมันเดย์จึงแห่กันมาลงชื่อเข้าร่วมเพื่อเก็บชั่วโมงกิจกรรมและมาเป็นบอดี้การ์ดให้แม่พระของกลุ่มด้วย มันเดย์สะพายเป้ใบย่อม ก้าวขึ้นไปบนรถบัสปรับอากาศคันที่สอง หญิงสาวพยายามชะเง้อคอมองกวาดสายตาไปทั่วทั้งคันรถ ตั้งแต่ลานจอดรถจนถึงบนรถ เธอเอาแต่สอดส่ายสายตามองหาแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคยมาตลอดเกือบครึ่งชั่วโมง ความหวังเล็กๆ ในใจคือการได้เห็นหน้าเขา ได้สบตาเขาอีกครั้ง หลังจากที่เขาหายหน้าไปจากชีวิตเธอถึงสี่วันเต็ม และในที่สุด... เธอก็เจอเขา ที่เบาะหลังสุดของรถบัส ‘โซน’ นั่งพิงกระจกหน้าต่างอยู่ตรงมุมมืด ชายหนุ่มสวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิทดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะทับหมวกแก๊ปอีกชั้น สวมหูฟังแบบครอบหูตัวใหญ่ และหลับตาพริ้มตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความเย็นชาและปลีกวิเวกจนไม่มีใครกล้าเข้าไปนั่งเบาะข้างๆ มันเด

เสียงกีตาร์โปร่งที่ถูกดีดคลอเคล้าไปกับเสียงร้องเพลงประสานเสียงของเหล่านักศึกษา คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายความเค็มของน้ำทะเลและเสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่ง ค่ำคืนนี้สาขาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อมได้จัดกิจกรรมรอบกองไฟบริเวณลานกว้างริมหาดทรายของศูนย์อนุรักษ์ เปลวไฟสีส้มแดงลุกโชนส่องสว่าง ขับไล่ความหนาวเย็นของลมทะเลที่พัดกรรโชกเข้ามาเป็นระลอก บรรยากาศรอบกองไฟเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเสียงหัวเราะ แก๊ง 7’Days จับจองพื้นที่นั่งล้อมวงดื่มเบียร์กระป๋องและย่างมาร์ชเมลโลว์กันอย่างออกรส โดยมี ‘พี่หมอคิน’ อดีตเดือนคณะแพทย์ผู้แสนดี นั่งอยู่เคียงข้าง ‘มันเดย์’ ไม่ห่าง “ลมเริ่มแรงแล้ว มันเดย์ใส่เสื้อแจ็กเก็ตของพี่ทับไว้อีกชั้นดีกว่านะครับ เดี๋ยวจะจับไข้เอา” พี่หมอคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเป็นห่วงเป็นใย เขาถอดเสื้อแจ็กเก็ตตัวนอกของตัวเองออก เตรียมจะคลุมลงบนลาดไหล่บางของหญิงสาว ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแซวจากมาร์สและซันที่ทำหน้าที่เป็นกองเชียร์ชั้นดี หากแต่ร่างเล็กกลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นอย่างสุภาพแต่มั่นคง “ไม่เป็นไรค่ะพี่คิน มันเดย์ไม่ได้หนาวขนาดนั้น” หญิงสาวปฏิเสธด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามปั้นแต่งขึ้นมา

แสงแดดอุ่นๆ ยามเช้าวันอาทิตย์สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาภายในห้องชุดสุดหรูบนชั้นยี่สิบ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความสงบและผ่อนคลาย แตกต่างจากค่ำคืนที่เต็มไปด้วยพายุอารมณ์ความหึงหวงเมื่อหลายวันก่อนอย่างสิ้นเชิง นับตั้งแต่ค่ำคืนแห่งการสารภาพความรู้สึกริมชายหาดในค่ายอาสา ความสัมพันธ์ของโซนและมันเดย์ก็ก้าวข้ามเส้นแบ่งของคำว่า ‘Friends with Benefits’ ไปอย่างสมบูรณ์แบบ แม้จะยังไม่ได้ประกาศตัวหรือใช้คำว่าแฟนอย่างเป็นทางการต่อหน้าคนอื่น แต่การกระทำของทั้งคู่ก็ลึกซึ้งและผูกพันกันมากเกินกว่าจะถอยหลังกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว มันเดย์ขยับตัวตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนหนานุ่ม หญิงสาวปรือตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความว่างเปล่าของพื้นที่ข้างกาย ทว่ารอยยับยู่ยี่และไออุ่นที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนผ้าปูที่นอน บ่งบอกว่าเจ้าของเตียงเพิ่งลุกออกไปได้ไม่นาน กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดและกลิ่นเบคอนทอดที่ลอยโชยมาจากโซนห้องครัว เรียกให้คนที่กำลังงัวเงียต้องลุกขึ้นนั่ง มันเดย์ยิ้มบางๆ เธอคว้าเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของโซนที่พาดอยู่ปลายเตียงมาสวมทับชุดนอนสายเดี่ยวของตัวเอง แล้วเดินเตาะแตะออกไปตาม

เสียงดนตรีอีดีเอ็มจังหวะหนักหน่วงที่ดังกระหึ่มออกมาจากลำโพงตัวใหญ่ของร้านเหล้ากึ่งผับชื่อดังย่านหลังมหาวิทยาลัย ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่โต๊ะวีไอพีมุมสุดของร้านครึกครื้นขึ้นเลยแม้แต่น้อย แสงไฟนีออนสีแดงสลับน้ำเงินที่สาดส่องไปทั่วบริเวณ กลับยิ่งขับเน้นให้เห็นใบหน้าที่ตึงเครียดและถมึงทึงของกลุ่มนักศึกษาชายโต๊ะนี้ได้อย่างชัดเจน ‘แก๊ง 7’Days’ ฝั่งผู้ชาย นำโดย ซัน มาร์ส เธิร์ส และฟราย กำลังนั่งล้อมวงกันด้วยบรรยากาศที่กดดันจนแทบจะไม่มีใครกล้าหายใจแรง ตรงกลางโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเบียร์และแก้วเหล้า มีสมาร์ตโฟนเครื่องหรูของมาร์สวางหงายอยู่ หน้าจอยังสว่างโร่ แสดงภาพถ่ายคมชัดระดับ 4K ที่ถูกซูมให้เห็นใบหน้าของคนสองคนอย่างชัดเจน ภาพของ ‘มันเดย์’ แม่พระประจำกลุ่มของพวกเขา ที่กำลังยืนหลับตาพริ้ม ยอมให้ ‘โซน’ แบดบอยตัวอันตรายจากภาควิศวะสิ่งแวดล้อม จูบหน้าผากอย่างแสนรักที่ลานจอดรถคอนโด “ไอ้เหี้ยเอ๊ย... ยิ่งดูกูก็ยิ่งอยากจะบ้าตาย!” ซันสบถคำหยาบออกมาอย่างสุดกลั้น ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อขาวซีด เขายกแก้วเหล้าเพียวๆ ขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมดแก้ว ก่อนจะกระแทกมันลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น “ไอ้ชาติหมาโซน แม่งกล

สองขาเล็กๆ ก้าวสับอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่พละกำลังของตัวเองจะอำนวย มันเดย์วิ่งกระหืดกระหอบฝ่าฝูงชนและแสงไฟนีออนที่สาดส่องวูบวาบเข้ามาภายในร้านเหล้ากึ่งผับ เสียงดนตรีอีดีเอ็มจังหวะหนักหน่วงที่เปิดดังกระหึ่มไม่ได้ทะลุผ่านโสตประสาทของเธอเลยแม้แต่น้อย ในหัวของเธอมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำด้วยความหวาดกลัว และคำบอกเล่าที่สั่นเครือของเวนส์เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ‘พวกมันกำลังจะกระทืบโซนตายคาตีนแล้วมันเดย์!!’ เมื่อวิ่งฝ่าผู้คนเข้ามาถึงโซนวีไอพีมุมสุดของร้าน ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็ทำเอาลมหายใจของมันเดย์สะดุด ร่างกายชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง ‘โซน’ ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและน่าเกรงขาม บัดนี้กำลังนอนขดตัวอยู่บนพื้นร้านที่เต็มไปด้วยเศษแก้วและคราบเหล้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอหลงรักเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจนแทบจำไม่ได้ มุมปากและคิ้วแตกจนเลือดสีข้นไหลทะลักออกมาอาบซีกหน้า ร่างกายของเขาสะบักสะบอมจากการถูกรุมกระทืบอย่างไร้ความปรานี ทว่าเขากลับไม่ตอบโต้และไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยสักคำ และในวินาทีนั้นเอง ‘มาร์ส’ ที่กำลังหน้ามืดตามัวด้วยความโกรธแค้น ก็ง้างหมัดท