All Chapters of Beyond FWB รักล้ำเส้น: Chapter 51 - Chapter 60

เสียงเบสหนักหน่วงจากลำโพงของร้านเหล้าเจ้าประจำหลังมหาวิทยาลัยดังกระหึ่มจนพื้นสะเทือน แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องวูบวาบไปทั่วบริเวณ แต่ทว่าบรรยากาศความสนุกสนานเหล่านั้นกลับไม่สามารถทะลวงผ่านกำแพงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมารอบๆ โต๊ะวีไอพีมุมสุดของร้านได้เลยแม้แต่น้อย ที่โต๊ะตัวยาว แก๊ง 7’Days ฝั่งผู้ชาย นำทัพโดย ซัน มาร์ส เธิร์ส และฟราย กำลังนั่งเรียงหน้ากระดานด้วยท่าทีถมึงทึง แต่ละคนกอดอกแน่น แผ่นหลังตั้งตรง แววตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังทางเดินราวกับเพชฌฆาตที่กำลังรอคอยนักโทษประหาร รังสีอำมหิตของ ‘พี่ชายจอมหวง’ แผ่กระจายออกมาจนโต๊ะข้างๆ ยังต้องขยับเก้าอี้หนี ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ บรรยากาศกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ‘เวนส์’ และ ‘แซทเทิล’ สองสาวเพื่อนซี้ นั่งถือแก้วค็อกเทลสีสวยพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม โดยมี ‘พาย’ แฟนสาวหน้าตาน่ารักของซันที่เพิ่งเปิดตัวคบกันได้ไม่นาน นั่งอมยิ้มตาหยีอยู่ข้างๆ พวกเธอไม่ได้รู้สึกกดดันไปกับเหล่าผู้ชายเลยสักนิด กลับกัน... พวกเธอกำลังตื่นเต้นและรอคอยชมความบันเทิงระดับพรีเมียมที่กำลังจะเกิดขึ้นต่างหาก และแล้ว วินาทีที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง ร่างบอบบางของ ‘มันเดย์

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบโถงกว้างใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศยังคงจอแจและเต็มไปด้วยความวุ่นวายของเหล่านักศึกษาเสื้อช็อปที่เดินขวักไขว่ไปมา ทว่าที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำของสาขาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม กลับมีภาพบรรยากาศที่ทั้งคุ้นตาและแปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน ‘มันเดย์’ ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเรียบร้อย กระโปรงพลีทคลุมเข่าและเสื้อเชิ้ตติดกระดุมมิดชิด กำลังนั่งกางชีทสรุปวิชาเทอร์โมไดนามิกส์ อธิบายสมการอันซับซ้อนให้กับจอยและเพื่อนๆ ในสาขาฟังด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและใจเย็น รอยยิ้มแสนหวานและท่าทีที่คอยช่วยเหลือทุกคนยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เธอคือ ‘แม่พระ’ ผู้แสนดีที่เพื่อนๆ ทุกคนในคณะต่างก็รักและเกรงใจ แต่สิ่งที่เพิ่มเติมขึ้นมาจนทำให้ทุกคนต้องลอบกลืนน้ำลาย คือ ‘บอดี้การ์ดส่วนตัว’ ไซส์ยักษ์ที่นั่งทำหน้ายักษ์ปักหลั่นอยู่ข้างๆ เธอนั่นเอง ‘โซน’ แบดบอยจอมเถื่อนแห่งปีสาม นั่งไขว่ห้างกอดอกอยู่บนม้าหินอ่อนตัวเดียวกัน แผ่นหลังกว้างพิงเสา นัยน์ตาคมกริบดุดันกวาดมองไปรอบๆ ราวกับเรดาร์ตรวจจับศัตรู หากมีรุ่นน้องผู้ชายหรือใครก็ตามที่ทำทีจะเดินเข้ามาใกล้เพื่อขอคำปรึกษาจากมันเดย์ โซนจะจ้องเขม็งด้วยรังสีอำ

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ เผลอเพียงไม่นาน ฤดูกาลแห่งการสอบปลายภาคและช่วงเวลาแห่งการปั่นไฟนอลโปรเจกต์ก็วนกลับมาทักทายนักศึกษามหาวิทยาลัยอีกครั้ง บรรยากาศภายในห้องชุดสุดหรูของหนุ่มแบดบอยแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็น ‘สมรภูมิวิชาการ’ ขนาดย่อมๆ โต๊ะญี่ปุ่นตัวกว้างถูกกางออกบนพรมหนานุ่มหน้าโซฟาและลามไปจนถึงบนเตียงนอน เต็มไปด้วยกองหนังสือเล่มหนาเตอะ ชีทสรุปที่ถูกไฮไลต์สีสะท้อนแสงจนแสบตา และไอแพดที่เปิดสไลด์การสอนทิ้งไว้ ‘มันเดย์’ ที่บัดนี้รับบทเป็น ‘ติวเตอร์ส่วนตัว’ สุดโหด สวมแว่นตากรองแสงทรงกลม รวบผมมวยต่ำด้วยกิ๊บหนีบผม และสวมเพียงเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ตัวโคร่ง นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนกว้าง ในมือถือปากกาไฮไลต์สีเหลือง กำลังจดจ่ออยู่กับการเก็งข้อสอบวิชาการจัดการวิศวกรรม อย่างขะมักเขม้น ในขณะที่ ‘ลูกศิษย์’ ตัวโตอย่าง ‘โซน’ กลับไม่ได้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับตำราเรียนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แบดบอยหลังห้องที่เคยเก่งกาจเรื่องเตะต่อย บัดนี้กำลังนอนหนุนตักนุ่มนิ่มของติวเตอร์สาว แขนแกร่งตวัดกอดเอวบางของเธอไว้หลวมๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความเกียจคร้านเอาแต่ซุก

บรรยากาศหน้าห้องบรรยายรวมของคณะวิศวกรรมศาสตร์ในเช้าวันศุกร์ เต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงท่องจำเนื้อหาที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ วันนี้คือวันชี้ชะตาของเหล่านักศึกษาชั้นปีที่สาม มันคือวันนำเสนอ ‘ไฟนอลโปรเจกต์’ วิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม ซึ่งมีสัดส่วนคะแนนสูงถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของเกรดทั้งหมด และที่สำคัญที่สุด... อาจารย์ผู้ประเมินในวันนี้คือ ‘อาจารย์สมภพ’ จอมเฮี้ยบที่ขึ้นชื่อเรื่องการสับโปรเจกต์นักศึกษาจนเละคาโพเดียมมานักต่อนัก มันเดย์ยืนกอดแฟ้มเอกสารแน่นอยู่หน้าประตูห้อง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น ก่อนจะหันไปมอง ‘ลูกศิษย์’ (พ่วงตำแหน่งแฟนหนุ่ม) ที่ยืนอยู่ข้างๆ ภาพของหนุ่มแบดบอยหลังห้องในวันนี้ ทำเอาสาวๆ ที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องเหลียวหลังจนคอแทบเคล็ด โซนไม่ได้อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวย้วยหรือเสื้อช็อปเหมือนทุกวัน ชายหนุ่มอยู่ในชุดนักศึกษาชายที่ ‘ถูกระเบียบ’ แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาถูกรีดจนเรียบกริบและเก็บชายเข้ากางเกงสแลคสีดำทรงสวยอย่างเรียบร้อย เข็มขัดหนังของมหาวิทยาลัยถูกคาดไว้อย่างพอดี เนคไทสีน้ำเงินเข้มถูกผูกไว้อย่างประณีตด้วยฝีมือของมันเดย์เมื่อเช้านี้ที

แสงแดดช่วงเย็นย่ำสาดส่องกระทบตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและเต็มไปด้วยความกดดันตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา บัดนี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และเสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกของเหล่านักศึกษาชั้นปีที่สาม บนบอร์ดประกาศหน้าห้องพักอาจารย์และในระบบอินทราเน็ตของคณะ ผลคะแนน ‘ไฟนอลโปรเจกต์’ วิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อมได้ถูกประกาศออกมาอย่างเป็นทางการแล้ว ‘มันเดย์’ ยืนกำสมาร์ตโฟนในมือแน่น ดวงตากลมโตไล่ดูรายชื่อและคะแนนบนหน้าจอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่รอยยิ้มกว้างที่สุดในรอบเดือนจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน หญิงสาวหันขวับไปหาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ยืนล้วงกระเป๋าอยู่ข้างๆ ทันที “โซน! นายเห็นหรือยัง! กลุ่มของนายได้คะแนนโปรเจกต์ตั้ง 92 เต็ม 100! คะแนนรวมออกมานายได้เกรด A ชัวร์ๆ เลยนะ!” มันเดย์กระโดดเหยงๆ ด้วยความดีใจยิ่งกว่าตอนเห็นคะแนนของตัวเองเสียอีก ‘โซน’ แบดบอยหลังห้องที่เพิ่งสร้างตำนานตอบคำถามอาจารย์สมภพจนเพื่อนทั้งเซคชั่นอ้าปากค้าง ระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ชายหนุ่มมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง สลับกับมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของแฟนสาว ความเหนื่อยล้าจากกา