Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

นางเห็นด้วย สิ่งที่ต้องผจญยังมีอีกมาก วันนี้ทำให้บิดามารดามีความสุขได้ก็ทำไปก่อน“ด้านหน้านี้ยังมีการแจกข้าวสารอาหารแห้ง และโรงทาน อย่าลืมจัดการให้เรียบร้อย ของไม่พอก็ไปเอามาอีก” ไป๋เหลียงคุนที่ยืนบอกคนของตัวเอง นำพาเสียงฮือฮาดังขึ้น ชาวบ้านมาต่อแถวอย่างเป็นระเบียบที่ริมถนนฝั่งตรงข้าม“ฮองเฮาเสด็จ” ทุกคนที่กำลังกินเลี้ยงกันสนุกสนาน รีบนั่งคุกเข่ากับพื้นและก้มหัวยามสตรีสูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้าเดินผ่าน ด้านหลังมีองค์หญิงห้าเสด็จตามมาด้วย“ตามสบายๆ วันนี้วันดี ไม่ต้องมากพิธีอะไร วันนี้เราแค่มาต้อนรับว่าที่สะใภ้ อย่าได้รบกวนความรื่นรมของผู้สูงศักดิ์ทั้งหลาย” ทุกคนรีบคำนับ“ขอฮองเฮาอายุยืนพันปี พันปีพันๆปี” เสียงแซ่ซ้อง นำพาความปลื้มปิคิที่จวนไป๋กระทำได้อย่างไม่บกพ่องแก่ฮองเฮา“ได้เวลาแล้วหรือยัง” ไป๋เหลียงคุนหันไปถามคนสนิท“ได้เวลาแล้วขอรับนายท่าน”“เรียนเชิญฮองเฮา เป็นเกียรติปักปิ่นให้บุตรสาวของของข้าพเจ้าด้วยพ่ะย่ะค่ะ“ ลานกลางจวนกว้างใหญ่ ไม่ได้ทำให้ห้องหับเช่นที่แล้วมา ร่างสวยสง่าราวพญาหงส์ยืนอยู่ตรงกลางแทนที่มีฟูกสีอ่อนทำจากผ้าไหมเนื้อดีวางอยู่“ขอบพระทัยฮองเฮา” นางทำความเคารพก่อนคุก

นางขมวดคิ้วมองเขาอย่างสงสัย แต่ปากอวบอิ่มยังแย้มออกเล็กน้อย“รัชทายาทหรือที่ไม่คู่ควรกับข้า ไม่ใช่ข้าหรือที่ไม่คู่ควรกับเขา” องค์ชายเจ็ดกางพัดในมือออกก่อนจะพัดมันเบาๆเหมือนคนสบายอารมณ์“เขาโหดร้าย สตรีในวังล้วนเล้นกายหายลับ ยามเขาเรียกเข้าไปปรนนิบัติ ไหนจะมีสตรีตามชายแดนที่เขาไปพำนักยามต้องทรงงาน เจ้าแต่งไปได้ตำแหน่งชายาก็จริง…แต่เป็นสตรีที่ต้องดูแลตำหนักหลัง เจ้าจะ…ทนดูสามีไม่กลับบ้านเป็นเวลานับปีได้หรือ คนนั้นหน่ะ ตวัดดาบไม่เคยกระพริบตา ทั้งยังยังสังหารคนนับพันนับหมื่น มัจจุราชในคราบมนุษย์เย็นชาชัดๆ!!” นางโค้งมุมปากขึ้น“อ่อ องค์ชายคงกำลังจะบอกข้าว่า…สตรีที่เพรียบพร้อมเช่นข้าควรได้สามีที่ดีกว่านี้งั้นหรือ เช่นนั้น…บุรุษผู้นั้นควรเป็นใคร” เขามองนางอย่างตั้งใจ“รั่วซี พี่ชายเจ้ามีกองทัพนับเรือนแสนควบคุมคนได้เก่งกาจ เจ้าอาจจะไม่รู้อะไรเพราะเอาแต่อยู่ในจวน แต่ว่า…รัชทายาทไม่มีแม่ ไม่มีบ้านเดิมหนุนหลัง ตำแหน่งนี้เสด็จพ่อประทานให้ก็ด้วยความสงสารล้วนๆ เจ้ามองความเป็นจริงสิ พี่ชายเจ้าคุมคนให้เขา หากวันหน้าเขาหมดอำนาจ พี่ชายเจ้ามีแต่จะต้องถอยกลับ ดีไม่ดี มีคดีติดตัวตามเขาไปจะทำเช่นไร ไม่สู้ใ

“ดีใจที่อย่างน้อยข้าก็ยังมีเจ้าที่หวังอยากให้มีชีวิตอยู่” บนต้นท้อที่ทอดผ่านเบื้องหน้ามีบุรุษในชุดสีดำนั่งเอนพิงตัวกับลำต้นใหญ่บนกิ่งไม้ “รัชทายาทเหตุใดจึงชอบมาเงียบๆนัก!!” นางชักจะโมโหเขาขึ้นมาจริงๆ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องวันนี้ยังไม่ได้คุยกันอีกเลย“ข้าคิดว่าเจ้าคงมีเรื่องมากมายอยากคุยกับข้า” ฟู่เหนียงรู้หน้าที่ตัวเอง ทำความเคารพและออกไปเงียบๆ“ท่านเข้าตามประตูไม่เป็นหรือไง!!” นางขยับมานั่งริมหน้าต่างและถามเขาไปด้วย เพราะจะว่าไปแล้วนางก็มีเรื่องจะคุยกับเขาจริงๆ มือบางดึงกล่องไม้จันทร์หอมออกมาเปิด ด้านในมีมงกุฏหงส์ก่อนจะยื่นให้เขา“ของพระราชมารดาท่าน ข้าเก็บไว้ไว้ให้แล้ว” เขามองสิ่งนั้นนิ่งนานก่อนส่ายหัว“เจ้าเก็บไว้เถอะ เสด็จพ่อคงฝากฮองเฮามาให้เจ้า ภายหน้าเจ้าก็ดูแลต่อจากท่านแม่” นางเลิกคิ้วอย่างผิดคาด ห่าวหรานที่นางรู้จักหวงของมารดาเสียยิ่งกว่าอะไร หวงทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับมารดาผู้ล่วงลับ“ท่าน…มิหวงหรือ”“หวงทำไมกัน อีกไม่กี่วันเจ้าจะเป็นพระชายาข้า ก็เท่ากับเริ่มต้นชีวิตครอบครัวด้วยกัน อยู่กับเจ้าก็เหมาะสมแล้ว ข้าอยู่แต่ในสนามรบ จะเอาเวลาที่ใดไปดูแลได้” นางเม้มปากแน่น มองเครื่องป

ตลอดสองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดีในการแต่งงานครั้งนี้ มือที่ถือพัปิดบังใบหน้าเพียงครึ่งรู้สึกถึงความตื่นเต้นจนเหงื่อชื้นการแต่งงานที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์ตามความเข้าใจของฝ่าบาท แต่ความรู้สึกลึกๆที่รู้กันเพียงสองคนโดยที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา ให้ความรู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจไม่น้อย“รักกันยาวนาน ยั่งยืนเหมือนต้นท้อ 1000 ปี”“งานแต่งของราชวงศ์ครั้งแรกยิ่งใหญ่สมกับเป็นองค์รัชทายาท”“ข้าคิดเอาไว้แล้วข่าวลือเมื่อหลายวันก่อนที่บอกว่าองค์รัชทายาทเป็นห่วงคุณหนูไป๋ จนต้องรีบไปช่วยเมื่อครั้งที่คุณหนูควบม้าไปจับโจร ต้องเป็นความรักที่กำลังผลิดอกออกผลแน่นอน”“ใครบ้างไม่รู้องค์รัชทายาทเย็นชาแค่ไหน สตรีสูงศักดิ์ทั้งหลายรอเวลาให้ฮองเฮาจัดงานชมดอกไม้ เพื่อจะได้อวดโฉมตนเองต่อหน้าพระพักตร์”“นั่นสิ แต่เสียใจด้วยคนที่อยู่ในพระทัยขององค์รัชทายาท คงมีแต่คุณหนูสกุลไป๋” เสียงพูดคุยกันอื้ออึ่งตลอดทาง มีแต่การคาดเดาไปต่างๆนานา ไม่มีใครรู้ว่าตื้นลึกหนาบางเป็นเช่นไร มีแค่เพียงเขา…บุรุษที่ตอนนี้กำลังควบม้ายังสง่าผ่าเผยอยู่ด้านหน้า และนางที่อยู่บนเกี้ยวมงคลรู้กันเพียงแค่สองคนเท่านั้นในยามที่ขบ

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หัวสมองครุ่นคิดฉับพลัน ร่างกายเย็บเฉียบอย่างน่าประหลาด”ท่าน…“ ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยสิ่งใด ริมฝีปากบางเฉียบสีชมพูเข้มกดทับลงมาบนริมฝีปากนาง แต่เป็นแค่การแตะกันมิได้ล่วงล้ำ”ความรู้สึกนี้เล่า เจ้าจำได้หรือไม่“ มือเล็กกำแขนเสื้อเขาเอาไว้แน่น ลมหายใจหอบถี่ ภาพวันที่เขาวิ่งมาประคองร่างที่เกือบไร้ลมหายใจของนางหวนกลับมาฉายชัด ทันทีที่นางสิ้นใจ เขากอดนางแนบอก น้ำตาไหลอาบ และสุดท้าย…เขาจุมพิศนางด้วยความอาวรณ์”ท่าน…ย้อนเวลากลับมา!!“ เขาไม่ตอบแต่ดึงนางไปกอดจนเต็มรัก ก่อนจะผละออกและประคองใบหน้างามและบดจูบอย่างดุดัน จนลมกายใจนางขาดห้วง”เอาไว้…ข้าจะเล่าให้ฟัง ตอนนี้มีเวลาน้อยนัก ต้องไปแล้ว!!“นางถูกเขากุมมือออกมาจากห้องหอ เหล่าข้ารับใช้ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก”คืนนี้เป็นคืนเข้าหอ องค์รัชทายาทและพระชายา เอ่อ มิควรแต่งตัวเต็มยศเช่นนี้“ ขันทีคนนึงเอ่ยตะกุกตะกัก”ความสุขของเราสร้างได้ทุกวัน ความทุกข์ชาวบ้าน หากคลืบคลานมาแล้วยากจะหมดไป ขันทีน้อยเจ้าไปรายงานเสด็จพ่อ ข้าจะออกรบพร้อมแม่ทัพไป๋!!““เอ่อ แต่ว่าพระชายา” ทุกคนยังคงกังวลที่เห็นนางแต่งชุดพร้อมออกศึกกับพระสวามี“คืนนี้เป็นคืนเข้