Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ไป๋เหลียงคุนลูบเคราขบคิดตามที่บุตรสาวร้องขอ นางไม่เร่งรัดเพราะตั้งใจว่าจะให้คนในจวนเชื่อนางเสียก่อน จึงจะไปจัดการด้านพี่ชาย“เช่นนั้นเจ้าว่ามาเถอะ หากเรื่องนี้มีเหตุผลมากพอ พ่อจะตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาด!!” นางกำมือก่อนลุกขึ้นอย่างฮึกเหิม “ท่านพ่อ เรื่องนี้สำคัญมากเป็นความเป็นความตายของคนทั้งสกุลไป๋ของเรา” นางนั่งลงตรงหน้าบิดา หยิบบางอย่างออกมา “นี่!!” มีกริซเล่มเล็กที่เขาตั้งใจมอบให้บุตรสาวทั้ง2คน เดิมทีควรต้องอยู่กับช่างตีมีด แต่บัดนี้กลับมาอยู่ในมือบุตรสาวเสียได้“ท่านพ่อตั้งใจจะอนุญาตให้ลูกไปเที่ยวแดนเหนือใช่หรือไม่เจ้าคะ อีก2วันจะถึงวันปักปิ่น หากนี่เป็นความตั้งใจของท่านพ่อ เช่นนั้นท่านก็ช่วยฟังสิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้ได้หรือไม่““ได้!! พ่อจะฟังเจ้า!!“ นางหยิบกระดาษออกมาวาดแผนผังบางอย่าง พร้อมกับเล่าเรื่องในชาติที่แล้วให้บิดาฟังอย่างละเอียด ไม่ตกหล่นหรือรวบรัด นางตั้งใจให้ท่านเห็นภาพชัดแจ้งและจัดการทุกอย่างตามที่นางคิด”นี่!! เจ้าพูดจริงหรือ!!“ นางพยักหน้าหนักแน่น”วันนี้หากท่านตามไปดูแลสินค้า เพราะเกรงใจอ๋องแห่งแคว้นหูเป่ย แน่นอนว่าท่านต้องหลงลืมจะไปแจ้งกรมอาญา จากนั้นเรื่องก่อก

ท่าทางเช่นนี้ของบุตรสาวคนเล็กไป๋จ้าวซือไม่เคยเห็น นางกำผ้าเช็ดหน้าแน่นก่อนพยักหน้ารับ“เล่ามาเถอะ แม่รู้ว่าเจ้าไม่เคยโกหกแม่” นางใจชื้นจริงๆ ขอบคุณที่ชีวิตนี้มีมารดาและบิดาเข้าใจ นางจึงตั้งใจเล่าเรื่องในชาติก่อนให้มารดาฟัง เรื่องราวเหมือนกับที่เล่าให้บิดาฟังไม่มีผิดเพี้ยนตรงไหน นั่นแสดงให้รู้ว่านางย้อนเวลากลับมาจริงๆ เพราะพูดเหมือนกันทั้ง3รอบ “ฮึก!! ข้าตายก็ไม่เสียดายชีวิต แต่ท่านกับลูกๆสมควรได้รับความไม่ยุติธรรมงั้นหรือ“ ท่าทางนั้นทำฝ่ามือหนาของเหลียงคุนรีบลูบแผ่นหลังบอบบางของภรรยา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักอก”เรื่องนี้เกี่ยวพันธ์กับความบาดหมางในราชวงศ์ เหวินหลงเป็นคนที่รัชทายาทไว้ใจที่สุด เพราะเติบโตมาด้วยกัน ไม่แปลกที่เราจะพลอยได้รับความเกลียดชังนี้ไปด้วย“ เหลียงคุนนึกย้อนกลับไปวันวานชั่วโมงยามแห่งการผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เป็นเพียงองค์ชายปลายแถว ถูกจักพรรดิองค์ก่อนสั่งให้ซ่อนตัว เพราะกำลังถูกกลุ่มกบฏตามล้มล้างรัชทายาท เหล่าองค์ชายไม่มีผู้ใดถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาท ถูกลอบปลงพระชนทีละคนๆสุดท้ายฮ่องเต้ที่ตอนนั้นเป็นองค์ชายคนสุดท้าย พาบุตรชายคนโตมาฝากฝังเอาไว้ ก

คำพูดนั้นทำร่างบางกำลังจะหันหลังวิ่งแม้จะถูกจับได้ก็อย่าให้ใครรู้เป็นพอว่าคนที่แอบดูคือนาง!!ฉิ้งง~~ คมมีดวาววับฟาดฟันลงมาทันทีที่โผล่พ้นกำแพงของวัดร้าง ก่อนที่แววตาคมกริบของจื่อซวนจะมองมายังที่มาของเสียงเมื่อครู่ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อเห็นเพียงลูกแมวตัวนึงกำลังกินหมั่นโถวแห้งๆอย่างตะกละตะกลามเหมี้ยว~“นี่!!? แมวหรือ” จิ่งเจาที่วิ่งตามออกมาหายใจอย่างโล่งอก แต่จื่อซวนกลับกวาดตามองไปรอบๆผ่านความมืดด้วยความระแวง“ท่านพี่…ยังกังวลอยู่หรือไม่” มือเล็กเกาะแขนรองแม่ทัพหนุ่มอย่างออดอ้อน“ไม่หรอก เจ้าออกมาหาพี่หลายหน ไม่เคยมีใครพบเจอสักที เมื่อครู่อาจจะเป็นแมวจริงๆ มาเถอะ มาให้พี่รักเจ้าให้หายอยาก” ร่างหนาอุ้มสตรีตัวเล็กขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะพากันเดินหายไปยังอารามร้างด้านใน โดยไม่รู้เลยว่ามีร่าง2ร่างเบียดกันอยู่ในซอกนึงที่เป็นมุมอับ เสียงหอบหายใจอย่างตื่นเต้นของรั่วซีทำคนตัวโตกว่าก้มลงมามอง ปลายจมูกโดงคมไม่ตั้งใจจะจรดลงที่ปลายจมูกของนาง แต่เพราะนางเงยหน้าขึ้นมาพอดีจึงเกิดอาการเงียบไปชั่วขณะพรึบ!!”อื้อ“ ฝ่ามือหยาบกระด้างปิดลงบนปากนางแนบแน่น ก่อนที่ตัวจะลอยลิ่วด้วยความเร็วเพราะอ้อมแ

ร่างบางที่ตอนนี้นั่งคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ตัวสั่นงั่นงกอย่างหน้าสงสาร ส่วนบุรุษที่เป็นชายชาติทหารหน้าตาปูดบวมจากการดิ้นรนขัดขืนการจับกุม“เจ้า เป็นบุตรสาวคนโตของไป๋เหลียงคุนงั้นหรือ พี่ชายเจ้าเป็นทหารในการดูแลของรัชทายาทใช่หรือไม่” พระสุรเสียงดุดันยิ่งทำให้จิ่งเจาหวาดกลัว“พะ เพคะ หม่อมฉัน ไป๋จิ่งเจา เป็นน้องสาวของไป๋เหวินหลงเพคะ” ท้องพระโรงที่ควรเงียบสงัดในยามกลางคืนกลับถูกเปิดใช้งานอย่างกระทันหัน เพียงเพราะคน2คนที่ไม่ได้เป็นสามีภรรยากันแอบลักลอบมีสัมพันธ์ฉันชู้สาวในที่หวงห้าม หรือมีอะไรมากกว่านั้น!!“เจ้าหล่ะ กลับมาคุ้มกันเสบียงไปเปี้ยงจิง ตั้งแต่วันก่อน แล้วเหตุใดจึงยังอยู่ที่นี่” การสอบถามอย่างไม่กดดัน ไม่นำพาให้บรรยากาศรอบๆท้องพระโรงนี้ดีขึ้น เพราะทุกคนรู้ดี หากฝ่าบาทลงมาด้วยตัวเองในยามดึกดื่น และสอบสวนเองนั่นเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดแล้ว“กระหม่อม…คิดถึงคนรัก จึง…อยากเจอหน้านางพะย่ะค่ะ” แม้ความสัมพันธ์ไม่เคยถูกยืนยัน ทั้งยังเป็นความลับ แต่ตอนนี้จื่อซวนจำต้องบอกว่าจิ่งเจาคือคนรักที่แอบพบกัน อย่างน้อยความผิดในการพบกันครั้งนี้น่าจะพอทุเลาลงได้บ้าง“งั้นหรือ…เช่นนั้น หากนางเป็นคนรักของเ

ร่างสูงสง่าเดินออกจากท้องพระโรงไปแล้ว แต่คน2คนยังลุกขึ้นจากพื้นไม่ไหว ไป๋เหลียงคุนยืนมองบุตรสาวด้วยสายตาอ่านยาก”วันนี้ที่น้องสาวเจ้าบอกว่าเจ้ามีใจรักมั่นกับบุรุษผู้นี้ พ่อเองนึกคัดค้านในใจว่าเป็นไปไม่ได้ ยามเจ้าบอกรัชทายาทให้พระองค์มองเห็นความงามของเจ้าบ้าง พ่อยังแอบคิด…หากรัชทายาทตอบรับ พ่อคงจะต้องเดินทางเข้าวังด้วยตนเองเพื่อขอพระราชทานสมรส แต่ผิดคาด…พ่อมิใช่ครอบครัวเจ้าอีกแล้วหรือจิ่งเจา“ คำพูดนั้นบาดลึก สตรีที่ถูกครอบครัวประคบประหงมคลานไปหาบิดาช้าๆ”ท่านพ่อลูกผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ลูก…“ ”แม้พ่อแม่ห้ามเจ้าที่บ้านแล้ว เจ้าก็หาได้ฟังไม่ เจ้ายังดั้นด้นเดินทางมาขอร้องฮองเฮาต่ออีก จิ่งเจา…ความรักของเจ้า…น่ากลัวเกินไปจริงๆ“ พูดจบร่างของพ่อค้าที่เจอเรื่องหนักหนามาทั้งวันเดินออกไปจากที่นี่ทันที หลังที่งองุ้มบ่งบอกว่าแบกพาระทั้งหมดนี้จนร่างกายทรุดโทรมลงอีกนับสิบปี ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอย หันกลับมามองบุตรสาวคนโตที่ร้องไห้ใจแทบขาด แต่บุรุษที่พากันทำเรื่องชั่วช้าไม่คิดจะดึงนางไปปลอบโยนแม้แต่น้อย”เจ้าเลือกเอง!!“”ท่านพี่เราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ“ จิ่งเจาไร้ที่พึ่งพิงจากบ้านเดิมเป็นที่แน่นอนแล้ว จื่อซ