Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ความน้อยใจที่หลายวันมานี้พี่สาวและพี่ชายไม่เคยมองเห็นความผิดของตัวเองทำไป๋รั่วซีร้องไห้ระบายออกมา ทั้งที่ยากมากที่นางจะเสียน้ำตาให้ผู้ใด“เอ่อ ซินซิน จะ เจ้าอย่างร้อง อย่าร้องไห้” เหวินหลงรู้ว่าคนที่รับมือยากที่สุดในบ้านคือน้องสาว เขาวางดาบลงก่อนโบกไม้โบกมือให้น้องสาวเงียบ“ข้าเสียใจจริงๆ หลายปีมานี้สกุลไป๋อยู่อย่างสงบ ท่านมาเปี้ยนจิ้งได้2ปี มีสมองหัวคิดที่ดีงาม รบราข้าศึกมานับไม่ถ้วน ท่านตกม้าตายเพราะสตรีคนเดียว!!” เหวินหลงรีบตรงเข้ามาดึงน้องสาวไปกอด แต่ไม่นานก็รับรู้ได้ถึงสายตาดุดันของคนเป็นเจ้านายที่ยืนอยู่ไม่ไกล องค์รัชทายาทไม่ได้ก้าวเข้ามา แต่คนที่เป็นสหายกันมาหลายปีรู้ดีว่านี่คือสัญญาณที่สั่งให้เขาจัดการเอง“พี่หญิงถูกหลอกใช้หรือเต็มใจก็ไม่รู้ ในสมุดบันทึกนางกล่าวว่าข้าเกิดมาแย่งชิงความรักของนางทุกอย่าง นางไม่อาจอยู่ร่วมบ้านกับข้าได้ สิ่งไหนที่ดึงทุกคนให้ตกนรกได้นางจะทำ ข้าที่กลัวทุกคนในตระกูลตาย ข้าวิ่งวุ่นหาทางรอดแต่ท่านกลับ… ท่านกลับเอาใจไปผูกไว้กับสตรีคนอื่น!!” เหวินหลงหลับตาลง พร้อมน้ำตาที่ไหลออกทางหางตา ความเจ็บปวดที่น้องสาวแสดงออกมานั้นเขารับรู้มันทั้งหมด สายตาคมมองกองท

นางวางตะเกียบลงก่อนจะกอดเขาเอาไว้แน่น“เจ็บปวดมากหรือเพคะ” เขากอดนางตอบและพยักหน้า “วันที่ข้าย้อนกลับมา ก็รีบตรงไปที่จวนไป๋ เจอเจ้ากำลังโวยวายที่จิ่งเจาส่งเจ้าไปแต่งงานกับจื่อซวน” นางนึกย้อนวันนั้น วันที่นางใช้ทุกกลอุบายให้พี่สาวตาสว่าง“แล้ว…ท่านรู้หรือไม่ว่า พี่สาวข้าตายเช่นไร” ห่าวหรานยิ้มเบาๆก่อนส่ายหัว“นางไม่ได้ตาย นางขึ้นเป็นพระชายาองค์ชายสามอย่างออกหน้า ไร้ความเสียใจต่อสกุลไป๋” มือเล็กกำเสื้อเขาแน่น“ข้าคิดไว้แล้วเชียว ท่านพ่อก็เตือนข้าเรื่องนี้ นางเป็นงูพิษจริงๆ เช่นนั้นจากนี้จะเกิดสิ่งใดขึ้นหรือเพคะ” เขาจับนางให้มองหน้าก่อนจะกระซิบบางอย่าง ร่างบอบบางแน่นิ่งก่อนจะกัดฟันและส่ายหน้า มองเขาน้ำตาคลอ“ไม่…” เขาส่ายหัวและดึงนางเข้าไปกอด“อย่ากังวล เจ้าจัดการคนตามที่เจ้าต้องการได้เลย ส่วนการแก้ไขปัญหา ข้าจัดการเอง” นางกอดเขาเต็มแรง ยังคงกอดอยู่เช่นนั้นจนเขาอุ้มนางไปนอนด้วยบนเตียง“เหตุใดจึงไม่อยากปล่อย” กลุ่มผมดำสนิทที่กองอยู่บนอกเขาส่ายหัวไปมา”ไม่อยากปล่อยเลยสักติด ชาติที่แล้วข้าเอาแต่เกรงใจพี่หญิง ไม่ยอมเปิดใจกับท่าน ตั้งใจจะท่องโลกกว้าง และไปหาสมุนไพรที่แดนเหนือ ข้าเสียเวลามาต

หลังจากได้ยินไปลั่วซีพูดแบบนั้น หว่านหรงใช้เวลาคิดเพียงคู่ก่อนจะหันมามองสบตากันอย่างรู้ใจ“หากเป็นเช่นนั้นเรื่องนี้ก็แก้ไขไม่ยาก” ทั้งคู่พยักหน้าให้กันเพราะทั้งหมดเคยพูดคุยกันมาก่อนแล้วไม่ใช่เรื่องที่เกินความคาดหมายสักเท่าไหร่“เจ้าคิดเหมือนข้าใช่หรือไม่” หว่านหรงขยิบตาให้อย่างขี้เล่น“ใช่ ถ้าคิดจะโจมตี เราก็แค่เดินหน้าก่อน หากรู้ว่าจะมีภัยพิบัติเราก็แค่ไปดักทางข้างหน้าก่อน หากรู้ว่ามีการใส่ร้ายเราก็แค่ทำทุกอย่างให้มันโปร่งใสก่อน” ทั้งคู่หัวเราะให้กัน เพราะว่าทั้งนางเองและองค์รัชทายาทต่างมีแต้มต่อในการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้ามาก่อนแล้วทั้งคู่“ครั้งนี้คุณสกุลไป๋ต้องรอด และข้าจะลากพวกมันลงนรกให้หมด ต่อให้อยู่สูงแค่ไหนก็ตาม” ความปรารถนาเดียวของนางคือนางจะต้องมีชีวิตรอดต่อไป คนสกุลไป๋ต้องรอด พระสวามีต้องได้ในสิ่งที่ควรจะได้ และพวกมันทั้งหมดต้องพินาศให้สมกับการที่คิดร้ายทำลายล้างสกุลไป๋เมื่อชาติที่แล้วทางด้านบุรุษที่ตอนนี้กำลังว่างหมากการรบอย่างเข้มงวด กลับพบเจอปัญหาบางอย่างที่ไม่คาดคิดว่าคนพวกนั้นจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้เขาลงจากตำแหน่งรัชทายาทจริงๆ“คราวนี้ข้าเกรงว่ากลุ่มองค์ชายเจ็ดคงกำลังวิ

“เสบียงที่เป็นข้าวสารอาหารแห้งพวกนี้ พระชายาและองค์รัชทายาทแจกจ่ายให้พวกเจ้าเริ่มต้นชีวิตใหม่ ต่อจากนี้จิ้งจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เราจะสร้างหมู่บ้านใหม่ที่แข็งแกร่งมากกว่าเดิมอยู่ในที่สูงเพื่อไม่ต้องรองรับน้ำเหนือ ทั้งยังที่ทำกินพร้อมกับบ่อบาดาลเพื่อกักเก็บน้ำ ทุกคนวางใจจากนี้ไม่ต้องผจญกับความแห้งแล้งและน้ำท่วมที่รุนแรงอีก”เสียงใต้เท้าผู้ติดตามประกาศบอกกับชาวบ้าน ทุกคนรับรู้ถึงยามแห้งแล้งว่าลำบากเช่นไร และเมื่อถึงยามหน้าฝนก็ต้องผจญกับน้ำที่ท่วม ต่อให้ตอนนี้คนขององค์ชายเจ็ดจะบอกว่าได้สร้างเขื่อนที่ต้นน้ำแล้ว แต่พวกคิดว่าการที่องค์กรทายาททุ่มเททรัพยากรเพื่อชาวบ้านมันได้ผลในระยะยาว ตามคำกล่าวของใต้เท้าผู้ดูแลเปี้ยนจิ้งแห่งนี้“พวกข้ายินดีที่จะทำบ้านใหม่ที่แข็งแรงขึ้น เพราะมั่นใจว่าสิ่งใดที่องค์รัชทายาทเลือกแล้วย่อมเป็นผลดีทั้งสิ้น”“ใช่!! หลายปีมานี้พระองค์ทุ่มเทช่วยชาวบ้านจากโจรป่าและการรุกรานของแคว้นอื่นไหนจะเผาต่างๆที่พยายามเข้ามาแย่งทรัพยากรในเปี้ยนจิ้ง ทุกอย่างที่พระองค์จัดหาให้ย่อมดีที่สุดแล้ว”“ข้าเห็นด้วยอย่างไรก็ตามการที่เรามีหมู่บ้านที่มั่นคงและปลอดภัยย่อมดีกว่าการย้ายข้าวขอ

จากที่คิดว่าจะอยู่เพียง20วัน สุดท้ายพวกเขาลากยาวมาถึง35วัน ซึ่งทางวังหลวงก็มีคนย่ามใจไม่น้อย“จางจวี่บอกว่าไม่เจอพ่อกับแม่เจ้าในกองเพลิง คนที่สกุลไป๋ก็ไม่เจอศพใครสักคน” บุรุษร่างกายผอมบางกำลังนั่งเอนหลังอยู่บนตั่งไม้ภายในจวนป่าไผ่ โดยมีสตรีร่างบอบบางนอนเอนซบ ป้อนผลไม้เขาไม่ขาดปาก“หากหนีไปได้จริง ป่านนี้คงวิ่งเต้นไปหาฝ่าบาทแล้ว หรือ…หากเข้าหาฝ่าบาทไม่ได้ ก็คง…ไปขอให้ใต้เท้าเฉิงช่วยแล้ว เงียบเช่นนี้อาจจะไปตายที่อื่นหรือหนีจนหัวซุกหัวซุนเป็นบ้าไปแล้วกระมัง ลูกๆไปเก่งกาจอยู่ชายแดน ไม่โผลหัวมาสักคน ก็แค่…คนแก่ไร้ที่พึ่ง!!” ท่าทางไม่ยี่หร่ะของสตรีที่มีใบหน้าอ่อนหวาน ทำบุรุษที่ลูบหัวนางเล่นยิ้มเย็น“เจ้าใจเด็ดกว่าที่ข้าคิดเอาไว้” เขาลูบหัวนางเหมือนปลอบโยนสุนัขตัวนึง“หากท่านรับปากว่า…ข้าจะเป็นคนที่ได้ทุกอย่างในตำแหน่งฮองเฮา แน่นอนว่า…ข้าทำให้ท่านได้อยู่แล้ว…”“ถึงแม้ว่าจะต้องข้ามศพพ่อแม่พี่น้องของเจ้างั้นหรือ?” ปลายนิ้วงามเหมือนคนไม่ได้ทำงานหนักจับลงบนปลายคางของนางพร้อมโฉบริมฝีปากเข้ามาใกล้“มีเหตุผลอันใดต้องเก็บพวกเขาเอาไว้กัน อาจารย์หลั่นฮวาบอกข้าแล้ว หากข้าทำให้คนสกุลไป๋ตายดับได้ โชคดีขอ