Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“เจ้าอาจหาญเอ่ยต่อหน้ารัชทายาทว่ามีใจรัก เจ้าเอ่ยปากขอพระราชทานสมรสจากฮองเฮา ฮึก!! เจ้าถูกปีศาจตนใดเข้าสิง!! หรือมโนสำนึกของเจ้ามันถูกหมากินไปแล้ว!!” ไป๋เหลียงคุนเชื่อแล้วว่าข่าวคาวแบบนี้จะไปไวเหมือนไฟลามทุ่งรั่วซีมองความพังพินาจในบ้านด้วยแววตาเจ็บปวด ถึงย้อนเวลากลับมาได้ นางเปลี่ยนเส้นทางชีวิตทุกคนแล้วก็จริง แต่มันเหมือนมีราคาที่ต้องจ่าย บ้านของนางร้อนเป็นไฟไม่เหลือชิ้นดีทีเดียว”พ่อเจ้าถึงจะเป็นพ่่อค้าที่ทำงานรับใช้ราชวงศ์มาหลายสิบปี คุณความดีมีมากมาย พี่ชายเจ้าสละชีวิตตัวเองไปเฝ้าชายแดนเป็นทัพหน้า แต่เจ้า!! หัวใจเจ้า ตัวเจ้าหมกมุ่นอยู่กับเรื่องรักใคร่และความโลภที่…ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร!!“ จ้าวซือหอบหายใจแรง”ข้ากับน้องเจ้าเสนอให้เจ้าแต่งงานกับชายที่รักอย่างจื่อซวน แต่เจ้าปฏิเสธบอกว่ามีใจภักดีกับรัชทายาท จนข้าต้องหาคู่ที่เหมาะสมให้เจ้าใหม่ สุดท้าย…เจ้าหลอกพวกเราทั้งหมด!!“ ไม่เคยเลยสักครั้งที่มารดาจะมองนางด้วยสายตาผิดหวังเช่นนี้ จิ่งเจายังคงเกาะขามารดาเอาไว้แน่น และปล่อยเสียงร้องโฮออกมาอย่างไม่อาย”สกุลไป๋ ป่นปี้เพราะเจ้า แม่ไม่รู้หรอกนะ ว่าเจ้าทำเช่นนี้ด้วยเหตุผลอะ

น้ำเสียงนั้นเยียบเย็นและเด็ดขาด ”รั่วซี เจ้ามากเกินไป!!“ จิ่งเจาออกหน้าแทนสามี จนลืมตัวหันมาตวาดน้องสาวเสียงดังลั่น“น้องเล็กมากเกินไปงั้นหรือ ? แต่ข้าว่า…เจ้ามากกว่าที่มากเกินไป” ร่างสูงใหญ่ที่เดินออกมาจากมุมนึงมีสีหน้าขึงขัง เขาตรงเข้ามากลางวงสนทนาที่ไม่มีบิดาก่อนตวัดมือขึ้นตบลงบนแก้มของน้องสาวคนรองเพี้ยะ!!“พี่ใหญ่!!”“ท่านแม่ทัพ!!”“พี่ใหญ่!!/เหวินหลง!!” รั่วซีรีบคว้านแขนพี่ชายแต่ไม่ทัน เขาทีบลงบนอกจื่อซวนเต็มแรงพลั่ก!!“อึก!!”“พี่ใหญ่ท่านบ้าไปแล้ว!! ท่านทำร้ายสามีข้าได้ยังไง!!” รั่วซีมองพี่สาวตัวเองด้วยความเดือดดาร ก่อนหน้านี้ปฏิเสธเสียงแข็งแรงไม่มีใจให้จื่อซวน ดึงดันให้นางแต่งงานกับชายผู้นร้ให้ได้!! แต่วันนี้กลับรักเขาเสียเต็ทประดา!!“ข้ารับรายงานจากคนของข้ากับเรื่องเกิดขึ้นเมื่อวานแล้ว มีสักครั้งไหมจิ่งเจา ที่เจ้าจะหวนคิดว่า บิดามารดารักเจ้ามากแค่ไหน!!” ทหารที่ติดตามพี่ชายของนางรีบเข้ามาประจำการพร้อมจัดการหากจื่อซวนคิดอยากลองดี“พี่ใหญ่ท่านจะรู้อะไร!! ในเมื่อท่านอยู่แต่สนามรบ ข้าคิดจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า!!” เหวินหลงที่ได้ยินน้องสาวที่คลานตามกันมาพูดแบบนี้เป็นครั้งแรกกัดฟ

มีดเล่มเล็กลอยลิ่วตามแรงขว้างปาไปปักลงบนหัวไหล่เขาทันที“นังเด็กสกุลไป๋ เจ้าทำบ้าอะไร!! ข้าไม่ยอมโดนจับหรอกโว้ย!!” เขาคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่มือยังคงกุมบังเหี่ยนหลังม้าเอาไว้แน่น พร้อมบังคับให้มันทะยานออกไป“ทำให้เจ้าตายทั้งเป็นอย่างไรเล่า!!” นางควบม้าเร่งความเร็วขึ้นไปอีก แววตาของนางมุ่งมั่นจะจัดการเขาให้ได้ ความแค้นนี้นางไม่เก็บเอาไว้อีกแล้ว นางควบมาให้วิ่งออกไปเที่ยบข้างก่อนจะมองเขานิ่ง ด้านหน้ามีหน้าผาอยู่แต่นางไม่สน“จื่อซวน บอกข้ามา เจ้าต้องการอะไร!! แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!!” ชาตินี้นางต้องมีพยาน ต่อให้นางตาย พี่ชายก็จะจัดการต่อเอง“ข้าไม่บอก!! ข้าจะทำอะไร มันก็ไม่เกี่ยวกับเด็กน้อยอย่างเจ้า!!” เขายังคงท้ายทาย และเพราะนี่คือเฮือกสุดท้ายแล้ว เขาเตรียมวิ่งไปใกล้หน้าผา และตั้งใจจะบังคับม้าให้หักหลบไปอีกทาง เพื่อให้พี่ชายนางที่ตามมาด้านหลังทรงตัวไม่อยู่และอาจตกเหว“หึ!! ก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ข้าอยากเอาชีวิตเจ้ามากกว่า!!” พูดจบนางเที่ยบมาจนใกล้ก่อนกะระยะสายตา จิตใจแน่วแน่และตั้งมั่นก่อนจะคว้าตัวชายชั่วผู้นั้นเอาไว้มั่นและกระชากลงจากหลังม้าไปพร้อมกัน ตุบ!! ทั้งนางและเขากลิ้งไปตามทางอ

คำพูดของเขาทำคนเจ็บยิ้ม ก่อนจะผ่อนลมหายใจให้เบาบางลง“รัชทายาท หลายปีมานี้…ท่านเหนื่อยหรือไม่” แม้ตอนนี้ไม่เอ่ยคำราชาศัพท์ก็ไม่ได้หมายคงามว่านางไร้ซึ่งความเคารพ หรือดูหมิ่น เนิ่นนานมาแล้วที่เขาละเว้นนางไว้คนเดียว และเรื่องนี้มีแค่เขาและนางที่รู้“…” เกิดเป็นความเงียบที่นางรู้อยู่แล้วว่าเขาจะไม่ตอบ“พิษที่อยู่ในตัวท่าน ข้ามั่นใจว่าหากได้ไปยังแดนเหนือ ดอกบัวหิมะพันปีและน้ำค้างเถาวัลเขาไหชาง ข้าต้องหามันมามอบให้ท่านได้แน่!!” นี่เป็นอีกเรื่องที่มีแค่นาง บิดา และพี่ชายที่รู้ว่าเขาต้องพิษแปลกประหลาด ยามค่ำคืนที่ใครหลายคนควรสงบ เขากลับไม่เคยหลับตาลงพักผ่อนอย่างเต็มที่ ความร้อนของพิษที่อบอวลในร่างกาย มันร้อนรุ่มจนเขาหลับตาไม่ลงแต่มีเพียงที่ๆเดียวเท่านั้น…ร่างหนาที่ดูทนงตัวและแข็งแรงนี้ เขาต้องนอนหลับใกล้ต้นไม้ใหญ่หลังวัดชานชุ่ยเสมอ เพียงเพราะป้องกันพิษกำเริบในยามค่ำคืน เขาจำต้องใช้เวลาในการพักผ่อนกลับไปยังสถานที่ๆ ถูกทิ้งไว้ที่นั่น ตอนโจรปล้นหมู่บ้านและพรากชีวิตพระมารดาไป คล้ายกับว่าร่างกายนี้จดจำความรู้สึกตอนนั้นไปแล้ว…“ที่เจ้าบอกว่าอยากไปท่องเที่ยวแดนเหนือ…” เสียงแหบทุ้มหายไปในลำคอ“ใช่!!

ยังไม่ทันที่นางจะพูดจบ แม่นมข้างกายมารดารีบเข้ามาเรียกนางด้วยความเร่งรีบ“ข้า…ตามข้าหรือ!!” นางชี้นิ้วมือเจ้าตัวเอง ทั้งยังขมวดคิ้ว สามวันมานี้ทุกเรื่องบิดาจัดการทั้งหมด และยังสั่งนางห้ามเดินออกจากเรือนนอนเด็ดขาด ก็คงตั้งแต่รัชทายาทกลับมาอุ้มนางไปยังบ้านท่านหมอจวี๋หลังจากหมอคนแรกรักษานางไม่ดีพอกระมัง“ใช่แล้วเจ้าค่ะรีบไปเถอะ” นางลุกขึ้นตามแรงพยุงของฟู่เหนียง ในใจคิดถึงเรื่องร้ายแรงในครอบครัวต่างๆนาๆ“มาแล้วๆ” มารดาที่ยืนอยู่ รีบเรียกนางให้เข้าไปนั่งคุกเข่า ตรงหน้าคือกลุ่มคนที่นางจำได้ว่ามาจากในวัง“คุณหนูสามสกุลไป๋ อาการบาดเจ็บทุเลาลงแล้วหรือไม่” ก่งกงหยวนถามนางอย่างสนิทสนม แม้นางไม่เคยพบเจอเขาก็ตาม“ขอบคุณท่านก่งกง ข้าดีขึ้นมากแล้ว” แม้จะดื้อซนไปตามภาษา แต่นางยังรู้วิธีวางตัวเฉกเช่นสตรีที่ได้เล่าเรียนมารยาทมา“เช่นนั้น นั่งฟังเรื่องสำคัญต่อจากนี้ให้ดี…” นางคุกเข่าและประสานมือขึ้น หลังมือขาวซีดหยิบราชโองการสีทองขึ้นมา“สกุลไป๋รับราชโองการ เนื่องด้วยคุณหนูสามสกุลไป๋ มีใจรู้ซึ้งถึงความถูกผิด วางตัวเป็นกุลสตรีไม่มีที่ติ มีคุณธรรม มีความกตัญญู ทั้งยังเป็นสตรีที่เพียบพร้อมด้วยมารยาทอันงดงา