Alle Kapitel von เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Kapitel 31 – Kapitel 40

มิผิดนั่นคือองค์ไท่จื่อหลี่โม่คังพี่ชายต่างมารดาลำดับที่สามของเขาอย่างแน่นอน ต่อให้เขาจะดูมากวัยกว่าหลี่โม่คังในยามนี้อยู่หลายหนาว แต่เขาย่อมไม่อาจปฏิเสธไปได้ว่าร่างไร้ลมหายใจผู้นั้นคือพี่สามของตนแน่นอน“หมิงหวาง...ท่านอยากได้กายข้า...ข้าก็ยินดีไม่ขัดขืน...ท่านอยากได้บ้านเมืองของข้าท่านก็ได้ไปแล้ว...ทำไม...เหตุใดข้าขอเพียงชีพพี่ชายหนึ่งเดียวท่านกลับไม่ละเว้น...ทำไม? ...”ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนดุดันเจ็บปวด“ได้...ในเมื่อท่านอยากได้นัก เช่นนั้นก็เอาไปเพียงร่างกายของข้า!”ฉึก!คมดาบในมือของผู้วายชนม์ถูกยกมารวดเร็วแล้วปาดฟันลงยังลำคอขาวเนียนทันใด มันรวดเร็ว...รวดเร็วจนไม่มีผู้ใดจะทันปริปากร้องห้าม เหมือนภาพทุกสิ่งตรงหน้าหลี่หยวนเซินหยุดนิ่งไปชั่วขณะอึก...อ้วก...เป็นเขา...เป็นเขาที่กระอักเอาเลือดออกมาความรู้สึกเจ็บและจุกแน่นมันมากมายจนอธิบายไม่หมด กายที่ยืนเมื่อครู่ก็พลันทรุดลง“ไม่!”ถึงเขาจะเจ็บจุกปวดร้าวที่หน้าอกด้านขวาอย่างรุนแรง ทว่าก็ยังมองเห็นเจ้า ‘คนโง่’ ผู้นั้นทรุดกายลงประคองร่างที่ทิ้งกายลงนอนกระตุกเพราะโลหิตจากบาดแผลตรงลำคอเล็กนั้นกำลังพุ่งออกมามากมาย หลี่หยวนเซินยังมองเห็นบุ

ตอนที่27กายสูงใหญ่ทว่าเคลื่อนไหวแผ่วเบาระบายลมหายใจด้วยคิดไม่ตก เกรงว่าหากนางพบหน้าเขาในคราวนี้อาจจะหวาดกลัวเขาจนไม่กล้าเข้าใกล้ แต่จะให้เขายอมพ่ายแพ้นั้นคงยาก เพราะสิ่งที่เปลี่ยนไปนับแต่คืนสติกลับมาจากความฝันนั้นหัวใจเขามันบอกว่าตนเองรอคอยนางมายาวนานมากไปแล้ว หากให้ต้องรออีกเขาคงทานทนอีกไม่ไหวเป็นแน่“หากนั่นคืออดีตของพวกเรา ข้าจะมิให้ชาตินี้เจ้าหนีข้าได้อีก”คนวางแผนนำกำยานช่วยให้หลับลึกมาเปลี่ยนตั้งแต่ช่วงหัวค่ำขยับขึ้นไปบนเตียงแล้วดึงจนตัวเล็กมานอนซุกหน้าอกตนเองก่อนจะทอดกายนอนกกกอดนางจวบจนท้องฟ้าใกล้สว่างจึงจากไปมู่หรงเจินจูตื่นขึ้นมาเช้านี้กลับพบว่าที่ต้นคอของตนเองมีรอยแดงเพิ่มขึ้น นางก็ทำหน้ายุ่งเรียกหาสมุนไพรทาแก้คันจากนางกำนัลข้างกาย จากนั้นก่อนไปเข้าเฝ้าหลิวกุ้ยเฟยจึงกำชับเกาหมิงขันทีผู้ดูแลเรือนให้นำกำยานไล่แมลงมาจุดเพิ่ม“คุณหนูใหญ่ถูกแมลงกัดอีกแล้วหรือเจ้าคะ”ฮุ่ยเหลียนนั้นเมื่อได้ตลับยามาจากนางกำนัลรุ่นพี่ก็ถามผู้เป็นนายด้วยความแปลกใจ เพราะหลายวันว่านี้คุณหนูใหญ่มู่หรงมักตื่นมาพร้อมรอยแดงตามลำคอไปจนถึงเนินอกต้องเรียกนางมาช่วยทายาสมุนไพรอยู่ร่ำไป อดรู้สึกมิสบายใจอย่างยิ่

ตอนที่ 29สามวันมาแล้วที่องค์ฮ่องเต้ประทานขันทีกึ่งองครักษ์หลวงมาเพิ่มอีกหนึ่งคนด้วยสาเหตุมาจากวันที่นางออกไปเก็บดอกบัวที่ท้ายตำหนัก แต่ยิ่งมองขันทีผู้นี้ไยจึงรู้สึกคุ้นอย่างยิ่งโดยเฉพาะกลิ่นกายยามเขาเข้ามาสนิทชิดใกล้นางชนิดแนบชิดจนแทบฝังกายเข้าสิงร่างของนางอยู่เช่นยามนี้“เอ่อ…พี่…เฟิ่งเหริน…ท่านขยับกายไปอีกสักหน่อย”คนผู้นี้ถูกแนะนำว่าแซ่เฟิ่งนามว่าเหริน วัยยี่สิบสองหนาว อายุเท่ากับอวี่หรั่นจีและหวงอี้จือนางจึงให้เกียรติที่วัยเขามากกว่าแถมยังอยู่ในวังนี้มาก่อนนาง เรื่องรุ่นพี่รุ่นน้องนี้เช่นไรนางแสดงออกว่ามีไมตรีสักหน่อยก็นับว่าไม่เลวร้ายจนเกินไป ทว่าผ่านมาเพียงสามวันเด็กสาวเริ่มเปลี่ยวแนวทางความคิดเสีย…เคารพบ้าบออันใด หากเขามิใช่ขันทีนางจะถวายถีบเข้าให้สักหลายดอกไปแล้ว…“ข้ามิค่อยเข้าใจว่ามันต้องห่อเช่นไร รบกวนคุณหนูมู่หรงจับมือสอนหลิวหลางอีกครั้งเถิด”…ตกลงเขาถูกส่งมาช่วยงานนาง หรือมาขยี้กลีบดอกไม้ของนางกันเล่า! ...ให้แกะกลีบดอกกุหลาบมอญพ่อขันทีหน้าขาวปากแดงก็ขยำจนแหลกเหลว นางอยากหยิบเข็มยังหมอนข้างกายแทงเขาให้มิดนัก ปวดใจจากการมีขันทีหนึ่ง นางกำนัลหนึ่ง กับองครักษ์ชายหนึ่งหญิง

ตอนที่ 31ติดตามอยู่หลายวันจึงแน่แก่ใจว่านอกจากคนของเหวินฮองเฮาแล้วยังมีอีกกลุ่มที่อาศัยบารมีของกลุ่มแรกแฝงตัวแนบเนียนคอยติดตามมู่หรงเจินจูอยู่เงียบๆ“วันมะรืนเจินเจินขออนุญาตจากเสด็จพ่อและเสด็จแม่เพื่อกลับบ้านไปช่วยใต้เท้ามู่หรงเตรียมเรือนหอ เจ้าจงวางคนเอาไว้ให้พร้อม”หากเลือกได้เขาก็ไม่อยากให้นางกลับไป แต่นั่นบิดาญาติคนสำคัญ แล้วบัดนี้ระหว่างเปี๋ยวเจี่ยของเขากับนางก็สนิทชิดเชื้อกันมาก“แล้วท่านอ๋องจะยังไปอยู่ข้างกายคุณหนูมู่หรงอีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”เป็นอู๋เหล่ยที่สอบถาม เพราะเช่นนั้นเขาจะได้จัดคนคุ้มกันได้ถูก“ที่นางต้องเสี่ยงชีวิตอยู่ทุกวันนี้ก็ล้วนเป็นข้าที่ดึงนางเข้ามา ต่อให้ไม่มีใจแก่นาง ข้าก็ใจดำไม่ดูแลนางไม่ได้ เช่นนี้เจ้าคิดว่าข้าจะทิ้งนางในยามนี้ได้อยู่อีกหรือ วันมะรืนรถม้าที่เจินเจินนั่งข้าจะควบคุมเอง”“ท่านอ๋อง”หูเตี๋ยนที่มีการเร่งด่วนเข้ามาโค้งกายด้วยใบหน้าเคร่งเครียด“มีอันใด”“กราบทูลท่านอ๋องห้า ข่าวจากภายในบัดนี้องค์ชายแปดทรงชัดเจนแล้วว่าร่วมมืออยู่ฝ่ายเหวินฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”คิ้วเรียวสวยเริ่มยับยุ่ง น้องชายคนนี้มักใหญ่ใฝ่สูงตั้งแต่ยังเยาว์ บัดนี้เข้าฝ่ายกับตระกูลเหวินคง

ตอนที่ 33“เจ้ารักนางพอหรือไม่ถามใจตนเองดูเถิดเจ้าห้า หากเจ้ารักนางจากใจจริงและมากพอ เจ้าจะมิคิดทำให้สตรีของตนต้องได้อับอายหรอกจริงหรือไม่ เพราะพ่อเองรักมารดาของเจ้าจึงมีแต่ยินยอมจะทำทุกทางที่จะปกป้องนาง เช่นนั้นพ่อของเจ้าก็อยากจะเห็นเจ้าปกป้องสตรีของตนเองในภายภาคหน้าได้เป็นบุญตาสักครั้งก่อนตาย”เพราะเขาเคยผ่านเหตุการณ์เช่นที่หลี่หยวนเซินกำลังเผชิญมาเช่นกันจึงเข้าใจอารมณ์รักใคร่ของบุรุษวัยฉกรรจ์ดีอย่างยิ่ง ที่จะหักห้ามใจยามบังเกิดอารมณ์รักกับสตรีใดจะให้กักเก็บหรือหักห้ามใจมิให้กระทำผิดย่อมยากนัก แล้วหากเขาหรือหลิวหลานลี่ รวมไปถึงมู่หรงเยี่ยนเองไปขัดขวางหรือไปห้ามปราม ผลที่ได้นั้นคนดื้อตาใสตรงหน้ามีหรือที่จะเชื่อฟังโดยง่าย...มีแต่จะยิ่งกระทำให้สำเร็จเสียเท่านั้น“หนึ่งหนาวในอารมณ์รักใคร่รุนแรงมันอาจนานนับเป็นชาตินะเจ้าห้า ทว่าหนึ่งหนาวที่มอบให้เจินจูได้ใช้ชีวิตสดใสสมวัยก่อนออกเรือนนั้นกลับแสนสั้นอย่างยิ่ง เจ้ามิอยากเห็นคนที่เจ้ารักมีความสุขหรือ...มิอยากเห็นรอยยิ้มที่เบ่งบานอย่างเต็มที่ มิได้มีแต่ต้องคอยระวังกิริยาว่าในฐานะพระชายาเอกกระทำออกไปจะคู่ควรหรือไม่ จะยิ้ม จะเดิน จะยืน จะนอน จ