Alle Kapitel von เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Kapitel 71 – Kapitel 80

ตอนที่ 57ในที่สุดวันเวลาสิบสี่วันก็หมุนผ่านไปอย่างรวดเร็วยิ่งสำหรับผู้กำลังจะเป็นเจ้าสาวเช่นมู่หรงเจินจู ซึ่งหลังจากพระราชโองการประทานสมรสตกลงมาแล้ว นางก็กลับอยู่ที่จวนมู่หรงตามธรรมเนียมของชาวเทียนหนิง ถึงงานปักผ้าจะมีผู้ช่วยฝีมือฉกาจเช่นน้าโจวหลิงฟาง และมารดาเลี้ยงคนสวยที่ท้องโตใกล้คลอดเต็มทนช่วยรับหน้าที่ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วทว่าการเลือกของหมั้นหมายก็ยังต้องเป็นนางเองที่เป็นผู้ลงมือ กับการถูกทั้งพอก ขัด แช่และทำทุกสิ่งอย่างที่จะประทินผิวให้สวยที่สุดได้ในยุคนี้เขาทำกัน ที่ต่อให้นางนั้นไม่อยากจะทนสุดท้ายมู่หรงเจินจูก็อดทนด้วยคิดถึงว่าที่เจ้าบ่าวที่กว่าจะมาถึงวันนี้เขาต้องลำบากลำบนใช่น้อย แล้วเพียงทำให้ตนเองงดงามที่สุดเพื่อเขานางจะมิอดทนได้เช่นไรถึงจะถูก ‘จัดเต็ม' โดยมีฮูหยินผู้เฒ่ามู่หรงผู้เป็นย่าโดยแท้ที่บัดนี้ยอมลดทิฐิและความชิงชังต่อนางมากแล้วคอยดูแลกำกับทุกขั้นตอนด้วยตนเองมิขาดตกบกพร่องลดทอนอ่อนข้อเลยสักน้อย...“ข้าสาบาน...ข้าจะมิแต่งงานอีกแล้วละ...อูย...แสบไปหมดแล้ว”นางพาร่างที่สะบักสะบอมเสียยิ่งกว่าฝึกเพลงกระบี่ดุดันกับอวี่หรั่นจีไปเก้าส่วนกลับเรือนนอนของตนที่ถูกจัดขึ้นมาให้

...ยังมีที่เสียบที่สอดบนผมของนางหลงเหลือให้ได้หายใจอยู่อีกหรือไม่เล่า?! ...“หุบปากเจ้าไปเลยนะเสี่ยวถิง หากคุณหนูของพวกเรานางไม่งดงามในวันนี้ เจ้าจะให้คุณหนูของพวกเรานางไปงดงามเอาวันใดอีก...หึ? ...”โจวหลิงฟางนางเอ่ยตำหนิบุตรสาวที่พูดจาไร้ความคิด ส่วนมือนั้นก็ลูบหัวไหล่บอบบางปลอบใจผู้เป็นเจ้าสาวที่ต้องแบกรับน้ำหนักเครื่องทรงต่างๆ อย่างอลังการไปด้วย“ไปดูแลด้านนอกให้ดีเถิดเสี่ยวถิง หลิงฟาง ดูแลเกี้ยวให้พร้อม อีกครู่ใหญ่เราจะได้ฤกษ์มงคลเคลื่อนขบวนเกี้ยวเจ้าสาวแล้ว เจินเอ๋อร์เจ้าก็อยู่ภายในนี้กับท่านแม่ซือเย่ก็แล้วกัน ย่าขอออกไปดูน้องๆ ของเจ้าสักหน่อยว่าเตรียมตัวกันดีแล้วหรือไม่”ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยสั่งความและบอกกล่าวกับเจ้าสาวเรียบร้อยก็เดินจากไปทิ้งไว้แต่หลิวซือเย่กับเจ้าสาวเพียงลำพัง คนที่ฝืนทนนั่งหัวไหล่ตั้งตรง ลำคอเชิดสูงถึงกับแทบทรุด เห็นแล้วคนท้องแก่ใกล้คลอดจึงอดจะหลุดขำออกมาเสียมิได้“หนักมากหรือเสี่ยวจูเดี๋ยวข้าถอดออกให้”...น่ารักกว่านี้หามีไม่...ท่านอ๋องห้าท่านช่างมาได้ถูกเวลาเสมอ...“ชิ! ...เปี่ยวตี้กฎเกณฑ์เจ้าเคยคิดจะรักษาบ้างหรือไม่ ข้าเชื่อเจ้าแล้ว ทั้งที่อีกมิถึงสองเค่อเจ้า

ในระหว่างพิธีกราบไหว้ป้ายบรรพชน ท่านอ๋องห้าเขาก็ก้มลงมากระซิบถามคนตัวเล็กอีกครั้ง เพราะภาพในวันที่นางนอนเอาเท้ายกขึ้นฟาดสูงเมื่อวันแรกที่เข้าวังยังติดตา เท้าเล็กนั้นแดงเด่นชัด วันนี้ก็เดินมาพักใหญ่จึงอดจะเป็นห่วงเสียมิได้“มิเป็นไรเพคะหม่อมฉันยังไหว”มือหนาแต่นุ่มกุมมือเล็กเรียวทว่าหยาบกร้านเอาไว้ตลอดเวลาตั้งแต่รับตัวเจ้าสาวลงจากเกี้ยว จวบจนในยามนี้เขาก็มิเคยปล่อยวางให้นางต้องกังวลบางช่วงมู่หรงเจินจูนางก็กังวล หลายครั้งที่นางก็เคยมิวางใจต่อบุรุษข้างกายในยามนี้ เพราะความขัดแย้งในหัวใจยังมีอยู่มาจากภพชาติเก่าติดตามมาให้นางคอยระแวงต่อความไม่มั่นคงของความรักในช่วงอารมณ์ของวัยรุ่น อาจจะด้วยเหตุการณ์ของบิดาและมารดาในชาติเก่ามันคอยหลอกหลอนจนเธอจบชีวิตลง แถมที่แห่งนี้นางเองมิคุ้นชินกับผู้ใดทั้งสิ้น ดังนั้นความวางใจในตัวผู้อื่นกล่าวกันตามจริงนางก็แทบจะติดลบ ทว่าหลายครั้งเหลือเกินที่หลี่หยวนเซินค่อยๆ ทลายกำแพงนั้นเข้าไปภายในกำแพงแกร่งได้อยู่บ่อยครั้ง จนในที่สุดก็พ่ายแพ้ให้แก่ความจริงใจ ความมั่นคงของเขาไปจนสิ้นแล้วในวันนี้...“ไยวันนี้หม่อมฉันรู้สึกได้ว่าทหารแน่นหนามากนัก”ถึงนางจะมองโดยรอบมิชั

ตอนที่ 61เพราะเพียงท่านอ๋องห้าเอ่ยถึงอาหารแล้วประคองนางเดินมาทรุดนั่งลงยังโต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่ส่วนนอกของห้องหอเจ้าท้องไม่เกรงใจหน้าเจ้าของดันร้องออกมาเสียได้ไม่ดูเวลา ช่างน่าอับอายยิ่งนัก...“มาเถอะเจ้าคงหิวมากแล้ว กินแล้วจะได้ไปอาบน้ำที่ฮุ่ยเหลียนกับเกาหมิงเตรียมเอาไว้ให้พวกเราที่ห้องด้านหลังนั้นเจ้าจะได้พักผ่อนเสียที”หลี่หยวนเซินนั้นเขามิได้แสดงว่าตัวเขานั้นได้ยินเสียงท้องที่ร้องโหยหวนออกมาเมื่อสักครู่นี้เลยสักนิด เพราะเขามิเห็นสำคัญ ที่เขาเป็นห่วงก็คือเท้าเล็กที่สังเกตในยามที่เดินมาจากห้องด้านในเมื่อครู่ มู่หรงเจินจูนางพยายามที่จะฝืนไปเดินโขยกเขยกคาดว่าภายใต้รองเท้าคู่สวย เท้านั่นอาจได้แผลอีกแล้วกระมังทั้งสองทานอาหารกันไปเงียบๆ และวันนี้อาจนับเป็นครั้งแรกที่มู่หรงเจินจูนางได้เห็นหลี่หยวนเซินดื่มสุรา เพียงครึ่งกาใบหูใบหน้าไปจนถึงลำคอก็พลันแดงจัดจนน่าตกใจ นางรวบตะเกียบลงวางทันทีแล้วขยับเข้าไปใกล้เขา อังหลังมือลงบนหน้าผากคนตัวโตด้วยเกรงว่าเขาจะตัวร้อนเกินไป“พอแล้วท่านอ๋อง ท่านตัวแดงไปหมดแล้ว”นางจับมือที่กำลังจะยกจอกสุราสุดท้ายขึ้นดื่มแล้วออกแรงดึงมายกขึ้นดื่มเสียเอง หลี่หยวนเซินจ

ตอนจบนิ้วแข็งแรงค่อยๆ กรีดลงไปยังกลางกายสาว จากนั้นก็ส่งปลายนิ้วค่อยๆ ก้าวล้ำเข้าไปในช่องทางคับแน่น ใช้นิ้วโป้งบดขยี้ติ่งเสียวเริ่มจากแผ่วเบาแล้วเพิ่มน้ำหนักขึ้นตามเสียงหวานที่ครวญครางงึมงำซึ่งก็ดังขึ้นทุกที…และทุกที…“อาเซิน…ไม่ไหว…อ๊า…ซี้ด…อ๋า…”เมื่อทานทนต่อความเสียดสีจนบังเกิดความเสียวซ่านหวานแหลมต่อไปไม่ไหว คนตัวเล็กนางจึงเผลอไผลฝังฟันซี่เล็กของตนเองกับหัวไหล่แกร่ง ซึ่ง ‘อาเซิน’ ก็มิได้ขัดขืนดุว่านางแม้แต่น้อย ยินยอมเจ็บปวดเพราะยังจดจำได้ดีถึงครั้งแรกที่นางเจ็บปวดจนแทบแหลกสลาย นอกจากเร่งส่งนางไปเยือนสวรรค์ชั้นฟ้าอีกรอบเพื่อจะได้พร้อมเปิดทางให้เขาได้ฝากฝังท่อนลำใหญ่ยาวเข้าสู่กายนาง“อื้ม!”กายเล็กเกร็งกระตุกฟันคมยังคงฝังลึกลงไปถึงเนื้อแล้ว เพราะเขารู้สึกเจ็บจี๊ดรุนแรง เขาจำใจต้องดึงนิ้วเรียวยาวของตนเองออกมาจากความคับตึงตอดรัดตุบตับเพื่อจะส่งตัวตนที่ยิ่งใหญ่กว่าเข้าไปแทนที่“มันจะเจ็บมากนะเสี่ยวจู”เขากระซิบเตือนก่อนจะผลักดันตัวตนเสือกไสเข้ากายร่องคับแน่นแช่มช้าใจเย็นอย่างที่สุด“อื้ม!”นิ้วเรียวเล็กทั้งสิบจิกเกร็งลงยังแผ่นหลังกว้าง น้ำตาเม็ดโตไหลกลิ้งลงทางหางตาทั้งสองข้าง หลี่หยว