Alle Kapitel von เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Kapitel 51 – Kapitel 60

ตอนที่ 41“หมายความว่าหม่อมฉันขอเวลาเป็นส่วนตัวบ้างเพคะ อย่างน้อยในหนึ่งวันสมควรมีเวลาให้หม่อมฉันสักสามถึงสี่ชั่วยาม”พยาบาลพิเศษยังมิถูกใช้จนสาหัสถึงปานนี้ เช่นนี้หากนางมิยกเขาขึ้นหิ้งเป็นเจ้ากรรมนายเวรหมายเลขหนึ่งของนางก็ดูจะใจดำเกินไป!“หม่อมฉันรู้นะเพคะว่าท่านอ๋องมิใช่คนโง่...ที่กระทำนั้นย่อมรู้ตนเองดีทุกอย่าง ทบทวนดูเพคะว่าที่กระทำมันเกินไปหรือไม่”นางกล่าวเพียงเท่านั้นก็มิเอ่ยอันใดอีก ใช้ความนิ่งสงบสยบปีศาจหน้าขาว เพราะรู้แจ้งเขามิใช่คนที่ชมชอบถูกตำหนิ แต่ก็มิใช่จะปล่อยให้เขาทรมานนางอย่างเอาแต่ใจตนเองเช่นนี้“ขอโทษ...แต่ข้าต้องย้ายตนเองหลบหน้าเจ้าไปตั้งสามหนาว มันทรมาน ขอให้ช่วงเวลาสองเดือนนี้ได้เก็บออมกำลังใจให้ตนเองสักหน่อยมิได้หรือ”น้ำเสียงเว้าวอนเช่นนี้นอกจากมารดาเขาก็ยังมิเคยต้องทำกับผู้ใด แต่สำหรับคนตัวเล็กตรงหน้าเขายอมนางจนสิ้นแล้วนางจะรับรู้บ้างหรือไม่ เพราะตลอดมาก็มีแต่จะให้เขาเว้นช่องว่าง วางตัวให้เหมาะสม นางจะรู้หรือไม่สำหรับคนที่มิเคยต้องหักห้ามใจตนเองเช่นเขานั้นมันยากเย็นเหลือเกิน“เช่นนั้นเรามาพบกันคนละครึ่งทาง”ว่าจะมิใจอ่อนแต่สายตาเหมือนลูกสุนัขบาดเจ็บมันช่างทำร้

ตอนที่ 43แสงแดดของต้นเดือนสามมาเยี่ยมเยือนยังเทียนหนิงอีกวาระ วันนี้ถือเป็นวันดีสีมหามงคล สมรสพระราชทานของท่านใต้เท้ามู่หรงอัครมหาเสนาบดีใหญ่แห่งเทียนหนิง กับบุตรีของท่านแม่ทัพพิชิตอุดรหลิวซ่งจึงบังเกิด ปลายยามเฉินหัวขบวนรับตัวเจ้าสาวก็มาเยือนถึงจวนแม่ทัพพิชิตอุดร โดยมีเจ้าบ่าวบนหลังอาชาพ่วงพีสีขาวเป็นพาหนะผู้นำขบวนเสียงชื่นชมแซ่ซ้องถึงความหล่อเหลาและงามสง่าผึ่งผายเอ็ดอึง ถึงบุรุษผู้นี้จะเข้าวัยสี่สิบกว่าหนาวแล้วก็ตาม แต่กลับยังดูหนุ่มแน่นคล้ายเพิ่งพ้นวัยยี่สิบตอนปลายมาไม่กี่วันวันนี้มู่หรงเจินจูนางถูกหลิวซือเย่ขอร้องให้เป็นผู้จับจูงเจ้าสาว เพราะนางเป็นบุตรสาวเพียงหนึ่งเดียวไร้พี่ขาดน้อง คนที่จะจับจูงต่อไปก็มีเพียงหลิวกุ้ยเฟย ซึ่งย่อมแน่นอนว่ามาทำเช่นนี้มิได้ ส่วนสาวใช้นั้นเพียงช่วยประคองชุดเจ้าสาวก็ลำบากแล้ว สำหรับบิดานั้นเพียงส่งนางให้ถึงมือเจ้าบ่าวก็ล้วนหมดหน้าที่ การนี้เจ้าสาวมือใหม่ผู้ขัดเขินจึงอยากให้เป็นสาวน้อยผู้รู้ใจนางคอยเดินเคียงข้างสายตาสงบนิ่งนั้นแฝงแววยินดีผสานชื่นชมยามที่คนทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ดวงใจเล็กๆ พลันอิ่มเอิบ เด็กสาวหวังว่าหลิวซือเย่จะเป็นภรรยาที่ดี ให้คว

ตอนที่ 45เขากระซิบถามแล้วอดใจจะมิกดสัมผัสยังมุมปากเล็กก่อนจะค่อยๆ ละเลียดริมฝีปากด้านล่าง รสสุราผลไม้ยังเจือจางหวานละมุน คนเมาเผลอขยับริมฝีปากเล็กขึ้นขบเม้มโต้ตอบด้วยคิดว่าที่ทาบลงมานั้นเป็นแก้วน้ำอุ่นๆ“น้ำ...ขอน้ำหน่อย...คุณป้าขา...ขอน้ำน้องเก้าหน่อยนะ...คะ”ดวงตาที่เคยกลมโตเปิดขึ้นเพียงครึ่งเท่านั้น และดูแล้วนางคงยังมิรู้แจ้งด้วยซ้ำว่าตนเองอยู่ที่ใด รวมถึงยามนี้มือเล็กๆ ของนางที่แทรกเข้ามาลูบโลมหน้าอกเขา“อ๊า...เสี่ยวจูเจ้าอย่าซุกซน ข้าจะห้ามใจตนเองมิไหวเอานะคนดี”คนถูกจับจุดตายอย่างเดียวไม่พอนางยังลงน้ำหนักมาบดบี้ขยี้ยังหัวนมคล้ายมันมือก็ถึงกับอุทานน้ำเสียงแหบแห้งคล้ายคนทุกข์ทรมานแทบจะสิ้นใจ“คุณป้า...ไม่...ท่านคือปีศาจหน้าขาว...หรือจะเป็นพี่ซือเย่...”คนที่เมาจนบ้านกลับทางใดเกรงว่าคงจำมิได้จนสิ้นกะพริบดวงตาที่ยามนี้ไม่กลมโตอีกแล้ว มันหวานฉ่ำหรี่ปรือพยายามจะจับจ้องภาพตรงหน้าให้ชัดเจน“เด็กน้อย เจ้ากล้าเรียกข้าว่าปีศาจเชียวหรือ”คนที่เริ่มจะจับทางได้ว่าคนเมานางหมายถึงเขาอย่างแน่นอนมิผิดไปกับคำเรียกขานว่า ‘ปีศาจหน้าขาว’ ก็ทั้งฉิวทั้งขำ ไม่รู้ว่านางแอบเรียกเขาลับหลังมานานเท่าใดกันแล

ตอนที่46จากวันนั้นก็ผ่านพ้นมาร่วมสี่เดือน แล้วบัดนี้หลี่หยวนเซินทูลขอต่อองค์ฮ่องเต้มาประจำอยู่ยังค่ายหนานจิ้งได้สามเดือนแล้ว ที่นี่ยามปกติเขาคือท่านอ๋องห้า ทว่ายามกลางวันที่ต้องฝึกฝน เขาก็เป็นเพียงทหารใหม่ผู้หนึ่งเท่านั้น ย่อมผ่านการทดสอบทุกด่านด้วยตนเองต่อให้มีสองคนสนิทเช่นเซี่ยเสิ่นจั๋วและหูเตี๋ยนที่ยังติดตามมารับใช้ใกล้ชิดเช่นเดิม ทว่าก็เพียงยามค่ำคืนพ้นการฝึกฝนไปแล้วเท่านั้นความจริงเหล่าองค์ชายทั้งหลายต่างมีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าตนเองจะฝึกฝนร่ำเรียนทางด้านบุ๋นหรือบู๊ได้ตั้งแต่วัยสิบสองหนาว ยกเว้นองค์ชายที่กำเนิดจากฮองเฮาในลำดับที่หนึ่ง เพราะอนาคตองค์ชายผู้นั้นจะต้องสืบต่อตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทจึงต้องรอบรู้แตกฉานทุกแขนงวิชามิอาจเลือกได้ซึ่งแต่เดิมหลี่หยวนเซินนั้นก็เลือกร่ำเรียนจนแตกฉานทางด้านบุ๋น เติบโตมาในตำแหน่งเสนาธิการทหารของกองทัพแห่งเทียนหนิงนับแต่วัยสิบเจ็ดหนาว พอเขาไปกราบทูลขอจะย้ายตนเองมาฝึกฝนทางด้านบู๊ จึงถูกจับจ้องอย่างยิ่งจากฝ่ายเหวินฮองเฮา ทว่าคนเช่นเขาหรือจะใส่ใจนางที่เขาเลือกมาไกลถึงเพียงนี้ หันมาเอาดีให้แตกฉานทางด้านบู๊ทุกสิ่งก็เพื่อจะได้สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ม

ตอนที่ 47หลังจากสายฝนแรกผ่านไปรุ่งอรุณมาเยือน มู่หรงเจินจูนางก็ตื่นมาด้วยความกระฉับกระเฉงตามปกตินิสัยเป็นเด็กสาวที่สดใสล่าเริงอยู่เสมอ หากแต่เพียงก้าวเท้าออกพ้นเรือนนอนก็ต้องพลันสะดุดจนหน้าแทบทิ่มลงพื้นเมื่อมีบางสิ่งงับเอาชายกางเกงของนางจนเกิดเสียงดัง ‘แควก’ มิต้องไปดูย่อมรู้แจ้งว่าเป็นผู้ใด“เจ้าดำน้อย!”นางก้มลงไปมองก็พบกับภาพลูกเสือดำตัวน้อยที่ในปากของมันคาบเอาชายกางเกงของนางเอาไว้ด้วยกิริยาดื้อดึง ดวงตานั้นหรือก็จับจ้องนางนิ่งอย่างจะบอกหากนางไม่อุ้มมันติดตามไปด้วยก็มิต้องออกไปที่ใดกันทั้งสิ้น“นิสัยเสียแสนเอาแต่ใจมิต่างกับเจ้าปีศาจหน้าขาวจริงๆ เฮ้อ! ...มา…ข้าพาเจ้าไปด้วยก็ได้แต่ห้ามดื้อ ห้ามซน ห้ามก่อเรื่องนะรู้หรือไม่”มู่หรงเจินจูนางจำต้องทรุดกายลงนั่งแล้วอุ้มเหมียวยักษ์ขึ้นมาไว้แนบอกจนได้ จากนั้นก็เดินลงออกไปยืนด้านนอกเรือน สาวน้อยสูดเอาอากาศยามเช้าแสนสดชื่นเข้ามากักตุนในปอดอยู่หลายเฮือกนางเผยรอยยิ้มสดใสแตะแต้มริมฝีปาก ตั้งใจว่าจะออกไปดูแปลกผักที่เพิ่งหว่านลงดินไปเมื่อวานกับสามวันก่อน พอสายหน่อยนางจึงค่อยกลับมากินข้าว แล้วจึงค่อยเข้าเมืองไปดูแลหอสุราจันทราเร้นสาขาหนานซาน ซึ่งน