Semua Bab เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Bab 21 - Bab 30

...ก็นางรับปิ่นไปแล้ว นางก็ย่อมเป็นคนของเขา แล้วบุรุษเดียวที่นางจะมองได้จึงมีเพียงเขาเท่านั้นจะผิดอันใด...แต่ก็ไม่ทั้งหมดเพราะเมื่อครู่หากเด็กน้อยนี่ทำกับเขาเช่นที่นางกระทำกับฝ่ามือบิดาตนเอง เขาย่อมเข้าใจไปแล้ว คนที่มีปมฝังใจต่อการที่สตรีอันพึงใจเลือกจะเปลี่ยนใจจากเขาทันทีเมื่อได้พบหน้าพี่ชายที่เหนือกว่าเขาทุกทาง ทำให้เขาขาดสติไปชั่ววูบยามเห็นสายตาของว่าที่พระชายาตนเองดูจะตกหลุมเสน่หากับพี่ชายตนเองไปอีกคน เขาคงยากจะยอมรับได้“หรั่นจีปลอดภัยแล้ว นางกำลังให้ท่านหมอโหวตรวจรักษาอยู่ เสี่ยวถิงมาพาคุณหนูกลับเข้าเรือนไปพักผ่อน ท่านอ๋องห้าเชิญที่เรือนหน้าเถิด”สุดท้ายผู้อาวุโสทั้งวัยและประสบการณ์ก็กลับมาควบคุมอารมณ์ให้กลับมาคงที่ได้ในที่สุด เพราะต่อให้เขาไม่ชอบเจ้าเด็กร้ายกาจผู้นี้เท่าใด แต่อนาคตของเทียนหนิงก็ไม่เหมาะสมที่จะตกอยู่ในมือของไท่จื่ออ่อนแอเช่นหลี่โม่คังซึ่งยอมให้มารดาควบคุมไปได้ ถึงมิใช่ว่าคนต่อไปจะมิใช่หลี่หยวนเซินก็ตาม แต่เจ้าเด็กหน้าขาวกว่าสตรีผู้นี้คือกำลังหลักที่จะช่วยผดุงราชบัลลังก์มิให้สั่นคลอน เพราะผลร้ายที่สุดหากเหตุการณ์แก่งแย่งรุนแรงบังเกิดขึ้นย่อมเป็นประชาชนตาดำๆ ทั้ง

ตอนที่ 19“เจ้าทำอันใดอยู่เสี่ยวจู”มือลึกลับกับเสียงที่ไม่พึงประสงค์ดังขึ้นพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน เล่นเอาร่างที่มีเพียงเสื้อคลุมตัวหลวมสวมใส่เอาไว้เพียงตัวเดียวอย่างลวกๆ เพราะนางเร่งรีบหลบหนีออกมาจากห้องอาบน้ำด้านในเรือนมีอันต้องขวัญบินอีกรอบ......ไอ้หยา!......โผล้ะ! ......พลั่ก! ......ผลั้วะ! ......ตุบ! ......อึ๊ก...“อ๊อก...”เสียงที่มาเร็วกว่าแสงทำเอาร่างหนาที่ตั้งใจจะกลั่นแกล้ง ผู้เป็น ‘ว่าที่พระชายา’ หวังเพียงให้นางนั้นแค่ตื่นตกใจเล่น หากแต่เกิดคาดไปไกลนักมากโข เมื่อเขาถูกจู่โจมอย่างไม่ทันได้กะพริบตาเลยด้วยซ้ำ! ...“เจ้า! ...เสี่ยวจู...โอ๊ย!”...วอท! ......เจ้าปีศาจหน้าขาวนี่เอง...ถึงจะร่างกายเล็กมาก แต่ดูเหมือนร่างกายนี้นับแต่นางมาครอบครองก็ค่อนข้างจะแข็งแรงขึ้นกว่าหญิงสาวปกติอยู่มาก ยิ่งหลายเดือนมานี้มู่หรงเจินจูนางดูแลใส่ใจรักษาเป็นอย่างดีและถูกวิธี ร่างกายเดิมที่อ่อนแอจึงมีแต่แข็งแรงดีขึ้นอย่างรวดเร็วบวกกับทักษะการต่อสู้ที่มีติดตัวมาตั้งแต่ชาติเดิม จึงทำให้การตอบโต้ต่อศัตรูเป็นไปเองตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เช่นนั้นแล้วต่อให้นางยังมึนเมากับกลิ่นสมุนไพรจน

ตอนที่ 21นางอยากยกเท้าฟาดสูงให้ความบวมทั้งเท้าทั้งปลีน่องค่อยๆ ลดลงก่อนจะลงไปนอนแช่น้ำอุ่นๆ ต่อไป จึงใช้อุบายใช้ทั้ง ‘เกาหมิง’ และ ‘ฮุ่ยเหลียน’ ไปเตรียมน้ำอุ่นที่ต้องผสมสมุนไพรยี่สิบหกชนิด…มิผิดนางเรียกหาน้ำอุ่นผสมสมุนไพรยี่สิบหกชนิด เพราะหากเป็นภายนอกวังหลวงก็คงต้องวิ่งวุ่นหากันราวสามวันสามคืนไม่ขาดไม่เกิน ทว่าที่นี่คือวังหลวงคงไม่ใช้เวลานานปานนั้น เต็มที่ก็คงหายไปสักสองถึงสามชั่วยามได้พอช่วยทดเวลา (เท้า) บาดเจ็บของนางได้“เฮ้อ…หลุดพ้นสักที”พอดูจนแน่ชัดว่าไม่มีใครอีกมู่หรงเจินจูนางก็ถอนหายใจแล้วพึมพำออกมาด้วยความรู้สึกเหมือนภูเขาที่ทับอยู่บนหน้าอกถูกถีบออกไป ถึงจะเพียงเวลาสั้นๆ นางก็เหมือนได้ลอยขึ้นสวรรค์อย่างไรอย่างนั้นมือเล็กๆ เร่งปลดรองเท้าออกจากนั้นก็ปลดผ้าที่ถูกพันรัดแน่นที่ปลายเท้าออกขยับไปความเจ็บก็เสียดแทงจนน้ำตาจวนเจียนจะหยดไป เมื่อผ้าถูกปลดจนหมดเท้าที่มันก็เล็กสมตัวกับกายนี้ดีอยู่แล้วก็ปรากฏรอยแดงเด่นชัด มู่หรงเจินจูสูดปากด้วยความเจ็บและปวดร้าวไปถึงกระดูกนางเองก็มิอาจทราบได้ว่าเจ้าความชมชอบของบุรุษที่ทรมานสตรีมากมายถึงเพียงนี้ ผู้ใดคิดค้นขึ้นมา นางเล่าอยากจะเข้าไปกราบด้

ตอนที่ 23ผ่านไปสองชั่วยามมู่หรงเจินจูนางก็ฟื้นมาด้วยสภาพหวาดกลัว แม้แต่องค์ฮ่องเต้ที่ปกติต้องมาค้างยังตำหนักกุ้ยเฟยรู้ข่าวที่บุตรชายสร้างเรื่องใหญ่โตเสียตั้งแต่วันแรกที่รับว่าที่พระชายาเข้าวังแวะมาเยี่ยม เด็กสาวก็ตัวสั่นสะท้านซุกซบหลบอยู่แต่ด้านหลังของหลิวกุ้ยเฟย ดวงตากลมโตคู่นั้นก็มีแต่ความหวาดระแวง จนบุรุษผู้เป็นใหญ่ที่สุดในเทียนหนิงถึงกับถอนหายใจยาวเหยียดโมโหบุตรชายรักจนแทบกระอักออกมาเป็นโลหิตเสียเดี๋ยวนี้“หยวนเซินมากับข้าเดี๋ยวนี้!”หากไม่ลงโทษเขาเสียบ้างคงไม่ไหวแล้ว เกเรรังแกได้แม้แต่เด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู“ครั้งนี้เจ้าทำเกินไปรู้บ้างหรือไม่หยวนเซิน...ข้าอบรมเจ้าให้รังแกสตรีมาก่อนเช่นนั้นหรือ...นางยังเด็ก เจ้าต้องหน้ามืดตามัวกับนางถึงเพียงนี้เชียวหรือ เจ้ามัน...”กายสูงใหญ่เดินวนไปมารอบกายที่ถอดแบบกันมาที่นั่งคุกเข่าอยู่กลางห้องหนังสือในตำหนักหลิวกุ้ยเฟยด้วยใบหน้านิ่งสงบ เขาด่าเจ้าลูกนิสัยแย่ไปสามยกก็เหนื่อยหอบคล้ายจะแก่กว่าอายุจริงไปเป็นสิบหนาวคิดหนักว่าจะไปกล่าวแก้ตัวกับสหายร่วมสาบานเกี่ยวกับเหตุการณ์วันนี้ว่าอย่างไรดี เขาจึงจะไม่เร่งมารับตัวลูกสาวกลับไปเสียแต่ในค่ำคืน

ตอนที่ 25เป็นนางจริงๆ ...เป็นมู่หรงเจินจู...เพียงแต่นางในยามนี้ดูเติบโตขึ้น คงน่าจะอายุราวสิบแปดถึงสิบเก้าหนาวแล้ว...นี่เขาฝันอยู่หรือว่ามันคือโลกหลังความตายกันแน่เล่า...“โม่เกอเกอะ...ท่านเข้ามาด้วยเหตุใด...ออกไปเสีย...ออกไป”นางมิได้พูดเพียงปาก ทว่าตรงเข้าฉุดดึงผลักกายสูงใหญ่ให้เร่งออกไปทางเก่าที่เขาเพิ่งจะปีนเข้ามา“ข้าไม่ไป...หากเจ้าไม่หนีไปกับข้า เป็นตายวันนี้ข้าก็ไม่หนีไปผู้เดียว”บุรุษที่ปกปิดใบหน้าแน่นหนาขืนตัวสุดกำลัง จากนั้นเขาก็หันมาจับข้อมือของเจ้าสาวแล้วออกแรงดึงให้นางติดตามเขาไปด้วยกัน แต่กายเล็กนั่นก็ดิ้นรนไม่ยอมเช่นกัน“โม่เกอเกอะท่านเสียสติหรือ ข้าตบแต่งให้หมิงหวางไปแล้วปล่อยข้า...อยากให้คนทั้งเผ่าต้องตายจนสิ้นหรือ ท่านไปเสีย ที่นี่หาใช่เผ่าหย่งของเรา ที่นี่คือต้าเฟิ่ง เป็นที่ของเขา คนของเขามีมาก ท่านมิรักชีพตนก็ช่วยคิดถึงคนทั้งเผ่าด้วย...ปล่อยข้า!”นางดิ้นรนแต่ก็มิได้ส่งเสียงดังมากกว่ากระซิบ คาดว่านางคงกลัวคนภายนอกมาได้ยิน ก็แน่ละคืนนี้นางเป็นเจ้าสาวหากมีผู้พบเห็นว่านางอยู่กับบุรุษอื่นที่มิใช่สามีที่เพิ่งกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกันเมื่อช่วงเช้านางต้องเดือดร้อนเป็นแน่ ทว่า