Semua Bab เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Bab 41 - Bab 50

ตอนที่ 35ยามนี้เป็นฤดูหนาวนางเองไม่รู้ว่าจะไปหาหัวเผือกหัวมันมากินได้อย่างไร เมื่อพื้นดินถูกทับถมแน่นด้วยหิมะ แต่นั่งอยู่นานคนที่บอกว่าจะไปเก็บฟืนซึ่งไม่น่าจะออกไปไกลมากก็ไม่กลับมาสักทีความมิค่อยสบายใจจึงเริ่มเพิ่มพูน หากเขาไปพบกับเหล่านักฆ่าคงไม่ใช่เรื่องดี เมื่อนางกะเวลาเอาแล้วพบว่าคงผ่านไปมากกว่าสองชั่วยามแล้วเป็นแน่ มู่หรงเจินจูก็คิดว่านางจะใจเย็นรออีกไม่ไหวต้องลองออกไปตามอีกฝ่ายดูว่าเขาพบเหตุร้ายหรือไม่มีดสั้นของท่านพ่อนางที่มอบให้ยังอยู่ดี พอเห็นเช่นนั้นกายเล็กก็เดินช้าๆ ออกไปยังด้านหน้าถ้ำ บรรยากาศใกล้ค่ำดูมัวซัว แต่นางก็ก้าวเท้าต่อไป พยายามมองหารอยเท้าที่อาจยังหลงเหลืออยู่ ซึ่งน้อยมากเพราะหิมะยังโปรยลงมาบางเบานางไม่ตะโกนเรียกเพราะเกรงว่าอาจจะมีมือสังหารอยู่บริเวณนี้แล้วอาจลำบาก พอเดินห่างออกจากถ้ำมาสักระยะมู่หรงเจินจูนางจึงค่อยมีความหวังยามที่เห็นรอยเท้าที่ดูแล้วคงจะเป็นของท่านอ๋องห้า“ท่านอ๋อง!”แล้วนางก็ได้พบคนที่หายมาราวสองชั่วยามนั่งพิงหลังอยู่กับต้นสาลี่ป่า แต่ที่นางตกใจอย่างยิ่งก็คือที่ขาเขาถูกที่ดักสัตว์หนีบเข้าจนเลือดไหลแดงฉานตัดกับหิมะสีขาวชัดเจน“เป็นเช่นไรบ้างเพ

ตอนที่37หลังจากจัดการเจ้าอ้วนงูเหลือมสีทองที่คงจะกินอะไรสักอย่างจนกลางตัวมันอ้วนพองเป่งให้ไปนอนด้านในสุดของถ้ำ เพราะคิดจะจับมันไปนอนนอกถ้ำนางก็ใจดำไม่ลง เพราะดันไปยึดเอาขอนไม้บ้านที่มันคงอาศัยมานานมาเป็นเชื้อไฟไปเสีย เลยต้องให้มันร่วมอาศัยภายในถ้ำ แต่นางก็ต้องจัดการให้มันอยู่ไกลที่สุด เกรงว่าหากท่านอ๋องห้าเขาฟื้นขึ้นมาจะสลบลงไปอีกจากนั้นมู่หรงเจินจูก็มาจัดการเก็บทุกสิ่งให้เรียบร้อยนางจึงค่อยมาจัดการแบ่งน้ำเพียงชุบผ้าเช็ดหน้าพอหมดแตะไปตามใบหน้าของท่านอ๋องห้า หน้าผากเขาเริ่มร้อนมากแล้วนางจึงจำต้องใช้น้ำเพื่อเช็ดบรรเทาความร้อนทั้งที่ก็กลัวอย่างยิ่งว่าอาจจะไม่มีน้ำเอาไว้ดื่ม“อืม...”เมื่อถูกความเย็นจัดเช็ดไปตามใบหน้า สติที่มืดมิดจนดับสนิทไปของหลี่หยวนเซินก็ค่อย ๆ คืนกลับมาอย่างรางเลือน“โอ๊ย!”พอมีสติเต็มที่ความรู้สึกสุดท้ายเลยทำให้เขาเผลอกระตุกกายลุกขึ้นนั่งทันที ส่งผลให้ขานั้นขยับความเจ็บปวดเลยเสียดแทงบาดลึกไปถึงหัวใจ“ระวังเพคะท่านอ๋อง”มู่หรงเจินจูเร่งลูบหลังลูบไหล่ด้วยรู้ว่าเขาคงกลัว ‘งูเหลือมอ้วน’ เอาจริงจัง คนกลัวต่อให้เป็นลูกแมวน่ารักก็สามารถเป็นลมได้เรื่องนี้นางเคยพบเจอสมัยที่

ตอนที่ 38ยามสายมาเยือน หลี่หยวนเซินจึงตื่นมาด้วยอาการปวดที่ขาเหนือข้อเท้าข้างขวาอย่างยิ่ง พอขยับกายเล็กน้อยศีรษะก็คืออีกสิ่งที่ปวดจนดวงตาเขาพร่ามัวไปหมด หันมองรอบกายก็ไร้เงาของมู่หรงเจินจูเสีย แต่เพียงครู่เขาก็หันไปพบกระดานที่มักเห็นนางใช้ประจำยามอดีตเขียนบอกแก่เขาว่านางหายไปที่ใดก็จึงพอยิ้มออกมาได้บ้างเมื่อคืนเขาพอรู้ว่านางเฝ้าดูแลเขาทั้งคืนจนคาดว่าคงไม่ได้งีบหลับเลยด้วยซ้ำ หัวใจก็พลันมีแรงมากขึ้น ถึงนางจะขยันตอกย้ำเหลือเกินว่าเห็นเขาเป็น ‘เกอเกอะ’ แต่หากว่าเป็นเกอเกอะแล้วนางดีกับเขาเช่นนี้ ช่วงนี้เขาก็ยินดีจะเป็นเพียงเกอเกอะเท่านั้น“ท่านอ๋องทรงตื่นแล้วหรือเพคะ...ดูสิเพคะ หม่อมฉันได้สิ่งใดมาด้วย”เสียงสดใสดังมาก่อนตัว หลี่หยวนเซินขยับกายหันไปในทิศทางที่นางกำลังเดินเข้ามา มือหนึ่งนั้นชูขึ้นให้เขาเห็นว่านางน่าจะได้น้ำดื่มมาด้วยเพราะชูอวดกระบอกน้ำเด่นหรา ทว่าที่ท่านอ๋องห้ารู้สึกหายใจได้เต็มท้องที่สุดก็คือเจ้าตัวเล็กสีดำในอ้อมแขนข้างขวาของคุณหนูใหญ่สกุลมู่หรงนั่นต่างหากเล่า!“เจ้าไปได้มันมาจากที่ใดกัน”ยิ่งนางเดินใกล้เข้ามาหลี่หยวนเซินเขาก็ยิ่งแน่ใจ พลันก็เหมือนอาการไข้ของตนเองจะยิ่งย

ตอนที่ 39…ตำหนักอ๋องห้า…ที่เรือนหลันฮวาดูวุ่นวายอย่างยิ่งเพราะพ่อบ้านเซี่ยกำลังจัดแจงสั่งการเหล่านางกำนัลและขันทีให้เร่งจัดการเก็บกวาดทำความสะอาดเรือนนี้รอต้อนรับนายหญิงของพวกตน“นี่อาลี่ ข้าขัดจนพื้นจะทะลุอยู่แล้วไยจึงยังต้องขัดอีก”นางกำนัลนาม ‘อาซิ่ว’ หันไปกระซิบกับสหายร่วมชะตากรรม“เงียบปากของเจ้าเสียเกิด อดีตขันทีเฒ่าได้ยินเข้าเจ้าได้ตายแน่”เจ้าของนาม ‘อาลี่’ กระซิบคืนแล้วเร่งขัดพื้นที่เงาวับแทบจะส่องหน้าพวกนางจนเงาเสียยิ่งกว่าคันฉ่อง“ตรงนั้นน่ะเร่งมือหน่อยใกล้ยามอู่แล้ว ยามพระชายาห้านางมาถึงจะได้พักผ่อน”กายสูงใหญ่ทว่ากรีดนิ้วสั่งการพร้อมจีบปากสีแดงสดตะโกนเอ็ดอึง“ท่านพ่อบ้านใหญ่ ขบวนเสด็จของท่านอ๋องห้ามาถึงหน้าตำหนักแล้วขอรับ”เด็กหนุ่มที่อยู่ในชุดของบ่าวชายเข้ามาโค้งกายรายงาน“อุ๊ย! ...มากันแล้ว มานี่อาเถิงจะยืนยั่วน้ำลายนางพวกนั้นไปไย ตามข้ามา”ท่านพ่อบ้าน ‘ใหญ่’ เตรียมจะก้าวเท้ามุ่งหน้าไปรับเจ้านายของตนต้องหันกลับมาฉุดดึงหนีบเอาเด็กใต้อาณัติของตนติดตามไปด้วย แต่ก่อนจะไปยังมิวายหันมากำชับนางกำนัลวัยรุ่นทั้งสองน้ำเสียงเคร่งครัดว่าทุกสิ่งในเรือนหลันฮวาจะต้องสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ

ตอนที่ 40ถูกต้องแล้วเหตุการณ์วันก่อนคือแผนการอยากรวบรัดให้นางหนีไม่พ้น ส่วนเสด็จแม่ก็มิอาจคัดค้านได้อีกต่อไปเรื่องคำสัญญาหนึ่งหนาว เขาเองก็จะได้ไม่กลายเป็นคนไม่รักษาคำสัตย์ที่เอ่ย ทว่าเหตุการณ์ที่เขาถูกกับดักสัตว์นั้นอยู่นอกเหนือแผน และเพราะมันมิได้อยู่ในแผนการรวบรัดคุณหนูใหญ่สกุลมู่หรง หลี่หยวนเซินจึงได้พบได้เห็นอีกหลายแง่มุมของนางเพิ่มขึ้น จากที่คิดว่ายามแรกรักนางมากอยู่แล้วยามนี้เขากลับเพิ่งรู้ซึ้ง ที่เคยมีมันช่างน้อยนิดเมื่อเทียบกับเหตุการณ์ค่ำคืนนั้นผ่านมาทั้งหมด นางจริงใจกับเขา มีแต่เขาที่ใช่เล่ห์เพทุบายกับนาง เมื่อมารวมกับคำบอกเล่าเรื่องความใฝ่ฝันที่นางเล่าให้ฟัง เขาจึงเลือกจะใช้เวลาสองเดือนในการรักษาขาตนเองให้หายใกล้ชิดนางเก็บเป็นแรงใจ กำลังใจในอนาคตต่อไปที่จะต้องห่างไกลกันอีกหลายเดือนก่อนที่เขาจะส่งตนเองไปอยู่ให้ไกล ให้เวลามู่หรงเจินจูได้มีความสุขกับชีวิตแม่ค้าตัวน้อย ชีวิตของเถ้าแก่เนี้ยเจินจู ได้เป็นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขให้สมกับวัยของเด็กสาวสดใส...เขายอมแพ้นางแล้ว...ยอมแพ้ในความดีและความจริงใจของนาง...ยอมถอยให้นางหนึ่งก้าวเพื่อให้เวลานางได้เดินทางท