Semua Bab เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Bab 11 - Bab 20

ตอนที่ 10ส่วนคนที่เป็นเจ้าของขนมชิ้นนั้นบัดนี้เพิ่งได้สติตื่นเต็มตัวหลังจากมีไข้สูงเพราะบาดแผลจากการถูกไม้โบยไปกว่ายี่สิบไม้เด็กสาวให้รู้สึกนับถือความถึกทนทานของตนเองอย่างยิ่ง โดนไปถึงเพียงนั้นก็ยังรอดชีวิตต่อมาอยู่อีก“เจินเอ๋อร์ตื่นแล้วหรือ มาเถิดพ่อเพิ่งให้คนเตรียมโจ๊กลูกเดือยที่เจ้าชอบมาให้ กำลังร้อนๆ ทีเดียว”มู่หรงเยี่ยนขยับไปช่วยพยุงกายน้อยที่นอนยังเตียงหลังใหญ่ของเขา นางแทบจมหายไปกับฟูกที่นอนยิ่งเห็นหัวใจของคนเป็นพ่อก็ยิ่งเจ็บปวด“ระวังร้อนเจินเอ๋อร์ มา...พ่อเป่าให้”มู่หรงเจินจูนางถึงกับยิ้มหน้าบิดเบี้ยวเพราะอดีตนางก็ไม่สนิทกับบิดา พอยามนี้บิดาในชาติใหม่มาดูแลเอาใจเช่นนี้เด็กสาวจึงวางตัวไม่ถูก แต่จะปฏิเสธนางก็เกรงว่าบิดาจะเสียหน้าจึงจำยอมอ้าปากรับโจ๊กที่บิดาป้อน คนลำบากใจกินยังไงก็คงไม่อร่อย ยิ่งนางเพิ่งฟื้นไข้กินไปสี่คำก็กลืนแทบไม่ลงเสียแล้ว“คุณหนูยามาแล้วเจ้าค่ะ”...เฮ้อ! ...ชีวิตนางไยจึงดูยุ่งวุ่นวายอยู่แต่กับยาขมเสียจริง เกลียดนั้นมากแต่ไม่กินก็ไม่หาย ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อนจึงย้อนกลับมาอีกครั้ง...อ้วก...เจ็บหลังก็มากยังต้องมาอาเจียนอีก นางถึงขนาดสาปแช่งไปทั่

ทำเอาคนที่ไม่เคยมี ‘ผู้ติดตาม’ ถึงกับถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก นอกจากจะสื่อสารลำบากเพราะนางต้องแสร้งเป็นคุณหนูใหญ่ผู้บ้าใบ้ แล้วคนที่ติดตามคุ้มกันยังเป็นบุรุษอีก เด็กสาวไม่คุ้นชินและคงยากที่จะคุ้นชินไปได้ ต่อให้นานเป็นสิบหนาวก็ตาม“คุณหนู มาได้เช่นไรกันเจ้าคะ ใบหน้ายังซีดเซียวอยู่มากเร่งกลับมาทำไมกัน”โจวหลิงฟางตรงเข้ามาจับไม้จับมือคุณหนูตัวน้อยของตนด้วยความห่วงใยมากล้น'ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะท่านน้าหลิงฟาง'มือหยาบกร้านของหญิงวัยสามสิบกว่าหนาวซึ่งต้องเผชิญกับงานหนักมาสิบห้าหนาวลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดูผสานปนเปด้วยสงสารต่อชะตาชีวิตของนายน้อยตรงหน้า'ข้าอยากไปดูลูกหมูน้อยๆ พวกนั้น'มู่หรงเจินจูอธิบายด้วยภาษาเขียนที่บัดนี้คุ้นพอประมาณจึงคล่องมือมากขึ้น ไม่เผลอหลุดเป็นคำพูดเช่นช่วงที่มาอยู่ในร่างกายนี้ใหม่ๆกายเล็กจิ๋วกว่าทั้งสี่ชีวิตที่อยู่รายรอบมุ่งหน้าไปยังโรงเรือนซึ่งถูกกั้นเอาไว้แยกไกลออกไปจากเรือนพอสมควร ภายในโรงเรือนแบ่งออกเป็นส่วนของเล้าเป็ดกับเล้าของไก่ ที่บัดนี้มีเพิ่มขึ้นจากเมื่อห้าเดือนก่อนถึงสามสิบกว่าตัว ทว่าจุดหมายของนางคือด้านในสุดเพียงหมูน้อยทั้งสิบสองตัวเห็นคนตัวเล็กเ

ตอนที่ 13“หากท่านอ๋องยังยืนยันว่าเช่นไรก็จะรับหลานรักของกระหม่อมตบแต่งเข้าตำหนักให้ได้ เช่นนั้นก็มิขัดข้องแล้วรอให้อีกสามวันเจินจูนางผ่านพิธีปักปิ่น ก็ให้ท่านอ๋องห้าหาฤกษ์มงคลส่งเกี้ยวมารอรับพระชายาเอกได้เลยพ่ะย่ะค่ะ”ถึงรู้ว่าตนเองหวังมากไป แต่เด็กสาวก็ยังอุตส่าห์มีแก่ใจไปหวัง…นางหวังว่าบิดานางจะเอ่ยอันใดออกไปบ้าง ทว่า…สุดท้ายนางก็โง่อีกครั้งที่บังอาจไปคาดหวังอำนาจวาสนามันมากค่ากว่าสายเลือดเช่นนี้สินะ หากยามนี้นางกระอักออกมาเป็นโลหิตได้คาดว่าคงกระอักออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นางก็ไม่ได้กระอักมันมีแต่ความจุกแน่น จุกที่หน้าอกก่อนจะขยายความกว้างไปทั่วทั้งกายเล็กให้สั่นสะท้านเพราะพยายามจะกดเอาทุกอารมณ์ลงไปให้นิ่ง แต่มันคงมากเกินไป…วันนี้นางเผชิญความกดดันอันยิ่งใหญ่มากเกินไป ผนวกกับร่างกายที่เพิ่งพ้นไข้ยังอ่อนแออยู่เจ็ดส่วนที่สุดสตินางก็ค่อยๆ รางเลือนลงไปจนสิ้น นางไม่รับรู้อีกต่อไปว่าเหล่าคนเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตนเป็นที่ตั้งพวกนั้นจะตกลงอันใดกันบ้าง ประโยคสุดท้ายที่มู่หรงเจินจูรับฟังแล้วสิ้นสติไปก็คือวิวาห์จะเกิดขึ้นทันทีเมื่อราชโองการมาถึง……โครม! ...“เจินจู!!!”ต่อให้มู่หรงเยี่ยน

หลี่หยวนเซินอึ้งไป ก็ในใจเขาพระชายาเอกมีคนรออยู่แล้ว เพียงแต่เขาจำเป็นต้องดึงเอาเด็กสาวจากสกุลมู่หรงมาช่วยเอื้อผลประโยชน์กับท่านปู่และกำลังคนในมือของบิดาของนางเท่านั้น หรือเต็มที่ตำแหน่งพระชายาเอกก็อาจยกให้นางได้ ทว่าหัวใจรักเขามีให้สตรีอีกนางไปเนิ่นนานแล้ว“เป็นคุณหนูเซี่ยกระมังที่ทำให้เจ้าตัดสินใจยากนัก...อย่าได้หลงลืมนางมีเจ้าของแล้ว เจ้าคิดแย่งชิงสตรีซึ่งมีใจให้ชายอื่นมันมีแต่เจ็บปวดนะหยวนเซิน”ลูกชายมีใจต่อสตรีใดนางเป็นมารดามีหรือจะไม่รู้ แต่นางเล่ามีใจให้แก่บุตรชายหรือก็เปล่า เด็กสาวนางนั้นมีใจผูกพันแต่กับหลี่โม่คัง เพียงแค่คิดลูกชายของนางก็เจ็บปวดแล้ว เช่นนี้คนเป็นแม่จะยินดีไปได้เช่นไร“หนึ่งหนาว...แม่ให้เวลาเจ้าตัดสินใจได้นับจากวันที่รับมู่หรงเจินมาเข้าตำหนักกุ้ยเฟยเพียงหนึ่งหนาว...หากใจเจ้ายังเป็นของสตรีอื่นก็จงอย่าดึงนางลงมาร่วมทุกข์ทน...ปล่อยนางไปโดยที่นางยังไม่แปดเปื้อน”นางก็คงช่วยเด็กสาวน่าสงสารนางนั้นได้เท่านี้ สงครามระหว่างบุรุษยากนักที่จะมิดึงเอาสตรีมาสังเวย แต่สตรีเหล่านั้นจะเป็นผู้ใดนางจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเช่นที่ผ่านมาได้ แต่กับมู่หรงเจินจูนางปล่อยไปไม่ได้จริงๆ“

ปลายยามเซินทั้งสามก็ก้าวออกจากร้านสมุนไพรเจียงหราน ยามนั้นประสาทสัมผัสที่เป็นนักฆ่ามานับแต่วัยสิบสองหนาวก็บอกเตือนแก่อวี่หรั่นจีว่ากำลังมีสายตาหลายคู่จับจ้องพวกนางอยู่ ซึ่งกระแสอำมหิตรุนแรงนั้นคงมิใช่ธรรมดา“เสี่ยวถิงเจ้าเร่งกลับเรือนไปก่อน”หากเพียงคุณหนูคนเดียวนางยังพอปกป้องแลกชีวิตได้ แต่มีจางเสี่ยวถิงพ่วงติดมาด้วยนางไม่มั่นใจว่าจะพากันรอดไปได้ทั้งสามชีวิต ยามแรกจางเสี่ยวถิงนางจะปฏิเสธ แต่เป็นมู่หรงเจินจูที่กระตุกแขนเสื้ออีกฝ่ายแล้วส่งสายตาในเชิงให้นางทำตามที่อวี่หรั่นจีบอกเสียแต่ตอนนี้หาใช่ว่าเด็กสาวจะไม่กลัวตาย แต่นางมิอาจหลบหนีไปที่ใดได้ เช่นนั้นก็ให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องพ้นไปเสียนั่นจึงพอให้นางสบายใจ จางเสี่ยวถิงแยกตัวไปอีกทางเพื่อกลับจวน ส่วนอวี่หรั่นจีนางพามู่หรงเจินจูเดินแทรกปะปนไปบนถนนที่มีผู้คนเดินสวนไปมาดูแล้วช่างหนาตา เพราะย่านนี้ช่วงค่ำจะมีร้านรวงในยามราตรีเปิดอยู่มากมือเล็กจับกระชับชายเสื้อของอวี่หรั่นจีแน่น นางไม่เคยรู้สึกกลัวมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต มู่หรงเจินจูนางเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำบอกเล่าของสาวรุ่นพี่ก็ยามนี้ หากนางแข็งแกร่งย่อมปกป้องตนเองได้มิต้องรอคอยบุรุษใดมาช่วยเหล