Alle Kapitel von เกิดใหม่เป็นพระชายาของตัวร้ายผู้ใดว่าง่าย: Kapitel 61 – Kapitel 70

ตอนที่ 50“ท่านอ๋อง…บุตรสาวของกระหม่อม…ยกให้ท่านดูแลนับแต่นี้”คนที่ตลอดมาขัดขวาง และไม่เคยเห็นด้วยกับผู้เป็นบิดาที่จับบุตรสาวมัดมือชกตบแต่งให้แก่บุรุษนามหลี่หยวนเซิน ผู้ที่ทั้งใต้หล้าต่างรู้แจ้งว่าสตรีรอบกายเขามีมากจนยากจะนับถูกเพียงใด นิสัยหรือก็เอาแต่ใจตนเป็นที่ตั้งนับเป็นหนึ่ง หากแต่วันนี้เขาจำต้องเอ่ยคำนี้แล้วตบลงยังหัวไหล่แข็งแรงหนักแน่นสามครั้ง จากนั้นจึงเดินออกพ้นจากไปแล้วตัดใจปิดประตูให้อย่างแน่นสนิท…บางที หากเป็นหลี่หยวนเซินก็สมควรแล้ว เจ้าเด็กนั่นดูรักและห่วงใยเจินจูอย่างยิ่ง เขาเองยังมิอาจกระทำได้เช่นหลี่หยวนเซิน! ...มู่หรงเยี่ยนปล่อยให้ภายในห้องเป็นสถานที่ของคนสองคน ส่วนเขาที่รับรู้แจ้งกว่าผู้ใดผ่านค่ำคืนนี้ไปบุตรสาวของตนเองจะมิเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่เขากลับมั่นใจอย่างที่สุดว่าคราวนี้ตนเองมองคนมิผิด หลี่หยวนเซินอาจมิใช่บุรุษที่ดีพร้อม แต่เขาดีที่สุดสำหรับบุตรสาวของตนบ้านริมหน้าผากลับมาอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้งคลายดังกับว่าเมื่อครู่ใหญ่ไร้การสังหารดุดัน ปะทะดุเดือดของคนฝ่ายจินหลงกับหน่วยพยัคฆ์ดำ และคนขององค์ชายแปด“ข้าจะควบคุมคนกลับเมืองหลวงไปให้ฝ่าบาท พวกเจ้าคุ้มกันเรื

ตอนที่ 51หลังจากลมหายใจกลับมาปกติอีกครั้ง กายสูงใหญ่ก็ขยับลงมานอนเคียงข้างใช้นิ้วเรียวยาวที่บัดนี้มิได้นุ่มนิ่มเช่นอดีตแตะลูบไล้ยังแก้มนวลเนียนของคนตัวเล็กที่นางค่อยๆ ลืมดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนสดใสที่ตรึงหัวใจเขานับแต่แรกเห็นขึ้นมามองจับจ้องเขานิ่งๆ“โกรธข้าหรือ”กลัวอย่างยิ่งเพราะรับรู้มานานว่ามู่หรงเจินจูนางมีความมั่นคงและยึดมั่นต่อการจะตบแต่งให้เขาหลังจากมีวัยสิบแปดหนาวไปแล้ว“ไม่เพคะ…เสี่ยวจูแค่ดีใจ…ดีใจที่ฮึก…เป็นท่านอ๋อง…ฮือ…”นางโถมกายซุกใบหน้าลงกับหน้าอกแข็งแรง การกล่าวว่านางดีใจจากนั้นก็กอดรัดเขาแน่นหลี่หยวนเซินในคราแรกก็ถึงกับตะลึงตกใจนิ่งค้าง ก่อนจะตั้งสติได้แล้วโอบกอดนางคืนกลับแล้วลูบผมนุ่มลูบหลังไหล่ปลอบใจนางอยู่ครู่ใหญ่“เจินจูคิดว่า…คิดว่าจะ…จะไม่อาจอยู่สู้หน้าท่านอ๋องได้อีกแล้ว”ความหวาดกลัวนั้นมันยังฝังแน่นติดหัวใจนาง“ขอโทษ…จุ๊บ…ขอโทษที่ปล่อยให้คนชั่วรังแกเจ้าเช่นนี้ จุ๊บ”กล่าวไปริมฝีปากอุ่นก็กดจุมพิตไปตามหน้าผากกลมนูนเด่นไม่หยุด“ฮืม…ท่านอ๋อง...”คนตัวเล็กเริ่มหายใจติดขัดสองแก้มร้อนดังกับถูกอังด้วยเตาร้อนจัด“เช่นไร…เสี่ยวจูต้องการสิ่งใดหืม…”ดวงตากลมโตคู่นั้นหวานเ

ตอนที่ 52“อืม…หากเข้าไปวุ่นวายกับพระชายาห้ายามนี้มิใช่ทางรอดที่ดี ซ้ำร้ายหากท่านอ๋องห้าเกิดบันดาลโทสะระเบิดอารมณ์หึงโหด ข้าอาจตายโดยยังมิรู้รสชาติการมีภรรยา และค่ำคืนเข้าหออันหวานชื่นเอาได้ทบทวนจนแน่แก่ใจ ข้าคิดว่า…ข้าจะไปช่วยเจ้าตักน้ำย่อมดีกว่า”เซี่ยเสิ่นจั๋วมองสหายสนิทด้วยความนับถือต่อความรอบคอบอันล้ำเลิศนี้อย่างยิ่ง“องครักษ์เซี่ย…องครักษ์หู”เป็นอวี่หรั่นจีที่เพิ่งเร่งควบม้าตรงดิ่งมิหยุดพักยามได้ทราบที่พักอันแน่นอนของนายน้อยของนาง ซึ่งพอลงจากหลังม้าก็โค้งกายทำความเคารพองครักษ์ข้างกายของท่านอ๋องห้าที่นางพอจะเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตาต่อกันมากแล้ว“เหล่าเทียน! ...พระองค์ช่างมากมีความเมตตาจึงเร่งส่งเซียนสาวมาช่วยชีวิตพวกข้าน้อยแล้ว”ทั้งท่าทางกับคำพูดขององครักษ์เซี่ยเล่นเอานักฆ่าสาวยืนอึ้งมองอีกฝ่ายนิ่ง ด้วยมิเข้าใจเหตุใดบุรุษตรงหน้าแสดงกิริยาคล้ายพ่อบ้านดีใจที่ภรรยาหลวงตายจากไปเสียทีเช่นนั้น…เซียนสาวที่ตรงใด ดูท่าสหายเขาคงเสียขวัญที่จะได้ชิมฝีมือกับข้าวสังหารของท่านอ๋องห้าจนสิ้นสติไปแล้วมองเห็นเฮ่ยอู๋ฉ่างมายืนตรงหน้าจึงมองผิดไปเห็นเป็นเทพเซียนสาวไปเสียได้“แม่นางอวี่อย่าใส่ใจสหายเสียสต

ตอนที่ 54สายฝนที่เพิ่งซาเม็ดก่อนรุ่งอรุณมาเยือนทำให้เมื่อแสงแรกพ้นขอบฟ้าสีสันของพืชผักสดชื่นเขียวขจี เท้าเล็กก้าวเดินไปตามแปลงผักหางหงส์และผักคะน้าต้นอวบ สายตาที่ทอดมองผลิตผลที่ตนเองตั้งอกตั้งใจดูแลฟูมฟักมาอย่างดีแสนสุขอย่างยิ่ง“ว้าย...ดำน้อยระวังหน่อย เจ้าเหยียบคะน้าไปสองต้นแล้ว”น้ำเสียงสดใส กับกิริยาร่าเริงล้วนเป็นภาพคุ้นตาของชาวบ้าน และคนงานที่พวกเขาต่างพบเห็นในทุกเช้า ซึ่งหากวันใดพวกเขามิได้เห็นล้วนรู้สึกเงียบเหงา ผ่านมาร่วมสองเดือนแล้วนับจากวันที่หลี่หยวนเซินกลับไปยังค่ายหนานจิ้ง ส่วนมู่หรงเจินจูนางก็ยังคงวุ่นวายกับสวนผัก กิจการทั้งหอสุรากับสำนักคุ้มภัยโดยที่ทุกฝีก้าวที่ฮูหยินหลี่ก้าวไปทิศทางใดล้วนจะพบเห็นเจ้าเสือดำตัวน้อยนั้นก็ติดตามมิห่างกาย อาจมีบ้างที่ความงดงามตามวัยสาวสดจะชักพาบุรุษทั้งหลายให้อยากเข้ามาผูกสัมพันธ์กับคนงามตัวน้อย ทว่าสุดท้ายเป็นต้องถอยทัพกลับไปแทบไม่ทันในยามที่ ‘ดำน้อย’ แยกเขี้ยวอวดความคมวาวขาววับส่งไปให้“พี่เสี่ยวถิง อาหารที่ลูกค้าชั้นที่สองสั่งนั้นเรียบร้อยแล้ว”วันนี้มู่หรงเจินนจูเป็นผู้มาอยู่ในห้องครัวปรุงอาหารด้วยตนเอง ซึ่งก็มักจะเป็นเช่นนี้หมุนเวีย

ตอนที่ 56มู่หรงเจินจูถอนหายใจแล้วเริ่มลอบสังเกตไปโดยทั่วแล้วนางก็พบว่าในยามนี้มีสายตามากมายกำลังจับจ้องมาที่นางมากเกินไป มองสำรวจได้ไม่ทั่วเลยว่าใครคิดอย่างไร และแอบซุกซ่อนอะไรเอาไว้ในแววตาใคร่รู้เหล่านั้น ทว่าสุดท้ายเมื่อคนตัวสูงใหญ่ก้าวลงมายืนเคียงข้างโดยอีกด้านก็เป็นบิดา นางจึงค่อยเริ่มรู้สึกดีขึ้นไม่ประหม่าจนเกินไป“เอาละขุนนางที่รักทั้งหลายวันนี้เจิ้น...ยังมีข่าวมงคลอีกสองเรื่อง นอกจากการสถาปนาท่านอ๋องแปดผ่านพ้นไปเมื่อครู่ จึงจะประกาศในวันนี้ให้ขุนนางที่รักทั้งหลายได้กระจ่างและร่วมยินดีไปกับเจิ้นโดยพร้อมเพรียงกันอีกครั้งนั้นก็คือหนึ่ง...ซานกงกงเจ้าจงเอาราชโองการฉบับแรกออกมามอบให้แก่ท่านอ๋องห้าได้ทราบเถิด...”น้ำเสียงนุ่มนวลทว่ากลับก้องกังวานไปด้วยอำนาจ จนขนบนกายเล็กลุกชัน ในยามที่กงกงผู้นั้นก้าวเท้าลงมายืนด้านหน้าทุกผู้ในท้องพระโรงล้วนคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียงมิละเว้นแม้แต่ท่านอ๋องห้า“ท่านอ๋องห้า...หลี่หยวนเซินรับราชโองการ...”กายสูงใหญ่ขยับไปอยู่ด้านหน้าสุดแล้วนิ่งอยู่“ในปีหลงเนียนเดือนเทียนเซียจั๋ว วันซิงชีอู่ รัชสมัยพระเจ้าหลี่ปิงเฉิง ปีที่ยี่สิบห้าแห่งราชวงศ์หลี่ ด้วยว่าท