LOGINภายใต้
ในวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่งของหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่บริเวณชายแดนของต้าเผิง เหล่าชาวบ้านต่างก้มหน้าทำงานของตัวเองอย่างขยันขันแข็ง ส่วนเด็กๆ ที่อยู่รอบๆ ก็พากันวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน เด็กชายคนหนึ่งที่นอนเล่นอยู่บนต้นไม้ขนาดใหญ่กำลังเคลิบเคลิ้มกับบรรยากาศอันแสนอบอุ่นที่หาได้ยากถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของเด็กชายคนหนึ่งที่ตะโกนเรียกชื่อเขา “ซู่หยาง วันนี้จะมีกองทัพเดินทางมาที่นี่ เจ้าจะไปดูด้วยกันหรือไม่?” ลิ่วถงเอ่ยด้วยเสียงที่ดังพอที่จะได้ยินไปทั่วทั้งบริเวณ “ไม่ไป” เซียวซู่หยางตะโกนตอบกลับไปก่อนจะบ่นออกมา “ก็แค่มาแย่งเอาเสบียงที่พวกเราเก็บไว้เท่านั้น ไม่เห็นมีอะไรให้น่าดูเลย”
“คุณชาย ท่านจะยืนอยู่เช่นนั้นทั้งวันมิได้นะเจ้าคะ” หยิงชราผู้หนึ่งเอ่ยกับเด็กชายตัวน้อยที่ยืนเกาะขอบประตูใหญ่ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “อีกตั้งหลายวันกว่านายท่านกับฮูหยินจะกลับมา ท่านเข้าไปรอด้านในเถิดเจ้าค่ะ” จูป๋ายเจี่ยนในวัยห้าขวบเข้าใจคำพูดของหญิงชรา ดังนั้นเขาจึงยอมปล่อยมือจากประตู ก่อนจะยอมให้หญิงชราพาเขาเข้าไปยังเรือนด้านหลังแต่โดยดี ทว่าวันถัดมา หลังจากที่เขาตื่นนอนก็มายืนอยู่ที่เดิม ก่อนจะยอมกลับเข้าไปข้างในเมื่อหญิงชราเดินออกมาตามตัว กิจวัตรประจำวันของเขาเป็นเช่นนี้อยู่เกือบหนึ่งเดือน แต่บิดากับมารดาที่ไปทำการค้าที่ต่างเมืองก็ยังคงไม่ยอมกลับมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว&
ที่ลานกว้างของจวนสกุลเซียวในเมืองอวิ๋นซี เด็กน้อยรูปร่างอ้วนกลมผู้หนึ่งกำลังวิ่งไล่จับเจ้าแมวชราที่เขาเคยเห็นมาตั้งแต่เกิดด้วยความสนุกสนาน “ฮูหยิน วันนี้คุณชายดูจะคึกคักเป็นพิเศษเลยนะเจ้าคะ” เสี่ยวหลินที่ยืนอยู่ข้างกายผู้เป็นนายกล่าวด้วยเสียงตื่นเต้น เฉินอวี้หลันที่นั่งอยูในศาลายิ้มออกมาบางๆ หลังจากนางย้ายมาอยู่เมืองอวิ๋นซีก็ผ่านมาเกือบหกปีแล้ว ดังนั้นนางจึงมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นไม่น้อย “อาจจะเป็นเพราะเขารู้ว่าบิดาจะกลับมาวันนี้ก็ได้” ทันใดนั้นนางก็เห็นเด็กน้อยกระโจนเข้าไปตะครุบเจ้าแมวอ้วนที่เดินไปมาในลานกว้างอย่างคล่องแคล่ว แม้ตามตัวจะเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษใบหญ้าและเศษดิน แต่ใบหน้
หลังจากที่ย้ายเข้ามาอยู่จวนแม่ทัพสกุลเซียวเพียงแค่สามวัน เฉินอวี้หลันก็สามารถปรับตัวกับชีวิตใหม่ของนางได้แล้ว เพราะนอกจากพ่อบ้านที่นางเคยพบเมื่อครั้งก่อน จวนแห่งนี้ก็มีเพียงบ่าวรับใช้อยู่ไม่กี่คน พอรวมกับสาวใช้ที่ตามนางมาจากตระกูลเดิมแล้วก็มีคนอยู่ในจวนเพียงแค่สิบกว่าคนเท่านั้น แม้นางจะเพิ่งแต่งงานกับเขา แต่หลังจากที่นางตอบตกลงการสู่ขอของเขาเมื่อตอนนั้น ความสัมพันธ์ของเขาและนางก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จนอาจจะเรียกได้ว่าสนิทสนมกันยิ่งกว่าสามีภรรยาบางคู่ด้วยซ้ำ เนื่องจากเซียวซู่หยางเพิ่งแต่งงาน ฝ่าบาทจึงอนุญาตให้เขาลาพักผ่อนจากหน้าที่แม่ทัพได้เจ็ดวัน ดังนั้นในช่วงเวลาเจ็ดวันนี้ ทั้งเขาและนางจึงตกลงกันว่าจะเที่ยวเมืองหลวงให้พอใจก่อนจะย้ายไปอยู่ที่เมืองอวิ๋นซีด้วยกัน&nbs
ตอนนั้นนางยังเป็นเด็กที่ชื่นชอบที่หาอะไรสนุกๆ เล่นจนดูราวกับเด็กผู้ชาย แต่น่าเสียดายที่เด็กในจวนที่อายุพอๆ กับนางถูกกำชับมาว่าอย่าล่วงเกินนาง ดังนั้นจึงไม่ค่อยจะมีใครอยากจะเล่นกับนางสักเท่าไรนัก จนกระทั่งวันหนึ่งที่บิดาพาเด็กชายคนหนึ่งกลับมาด้วย ซึ่งเด็กชายคนนั้นตัวสูงกว่านางไม่น้อย นางจึงเรียกเขาว่าพี่ชายตัวสูงแทนชื่อของเขา และดูเหมือนนางจะชินกับคำนี้จนลืมถามชื่อของเขาเสียสนิท ตลอดเวลาที่นางอยู่กับเขา เขาก็มักจะตามใจนางอยู่เสมอ ทั้งยังเล่นเป็นเพื่อนนางอย่างที่เด็กคนอื่นไม่ทำเสียด้วย นางจึงเกาะติดพี่ชายตัวสูงคนนี้แทบจะทุกวัน เหตุการณ์ที่ทำให้นางดีใจที่สุดคือนางพยายามปีนต้นไม้ที่สูงมากต้นหนึ่ง แม้สุดท้ายนา
ถึงแม้ว่าเซียวซู่หยางจะสัญญากับเฉินอวี้หลันว่าจะมาคุยเรื่องที่เขาปิดบังตัวตนไม่ยอมบอกนางหลังจากจบเรื่อง แต่เนื่องจากตอนที่เขากลับมาพบนางก็ดึกมากแล้ว อีกทั้งรัชทายาทยังบาดเจ็บสาหัสมาด้วย สุดท้ายจึงได้แต่สัญญากันว่าจะมาคุยกันอีกทีในภายหลัง แต่ผ่านมาหลายวันจนถึงตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้คุยกันเสียที เพราะการกบฏของโอหยางจ้าวหุยเป็นเรื่องที่ร้ายแรงและส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง มีขุนนางน้อยใหญ่ที่เกี่ยวข้องหลายคนมาก ทำให้มีราชสำนักปั่นป่วนไม่น้อย แม้แต่เซียวซู่หยางที่ไม่ได้เกี่ยวข้องในส่วนการปกครองก็ยังมีหลายสิ่งที่ต้องจัดการ ทั้งเรื่องพูดคุยความเป็นมากับขุนนางที่มีหน้าที่ในการไต่สวน เรื่องการค้นหากองกำลังที่เหลืออยู่ของโอหยางจ้าวหุย เรื่องการนำรายชื่อของทหารที่ถูกบันทึกว่าหนีทหารกลับเข้ากองทัพ รวมไปถึงการชดใช้ให้ครอบครัวของเหล่าทหารที่เสียชีวิตไปด้วย&n







