All Chapters of LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ: Chapter 11 - Chapter 20

“อ่ะ กาแฟของเฮียค่ะ” ฉันยื่นเครื่องดื่มให้เขาก็รับไปดื่ม ส่วนฉันก็ยืนรอ แต่พอดื่มเสร็จดันวางแก้วกาแฟลงแล้วนั่งกอดอกมองออกไปข้างนอกร้านซะงั้น“เฮีย”“อืม”​“ไม่ไปเหรอ”“ไปไหน”“เอ้า! ไปบ้านพริกไง” ถามมาได้ นี่ตั้งใจกวนประสาทแน่ ๆ แล้วดูนะหันมามองช้า ๆ สายตาเจ้าเล่ห์ด้วย ตั้งใจกวนประสาทชัวร์“ชวนผู้ชายไปบ้าน?”“เหอะ! ก็เฮียบอกจะไปส่ง แต่ถ้าขี้เกียจก็บอกเดี๋ยวกลับเอง พริกชิล ๆ อยู่แล้ว”“ไม่ได้ขี้เกียจ นั่งพักก่อน” เขาพูดจบก็พยักพเยิดหน้าไปด้านข้างหนึ่งครั้งบังเอิญฉันฉลาดมากด้วยไงเลยเดินไปนั่ง“เฮียจะนั่งนานไหมอ่ะ” ก้นถึงเก้าอี้ปุ๊บฉันก็ถามเขาปั๊บเขาเลยหันมามองนิดหน่อย“ทำไม”​“อยากกินเค้ก แต่ถ้านั่งไม่นานเดี๋ยวซื้อกลับบ้านก็ได้ค่ะ” ^^“ไปซื้อสิ เอาไป” เขาพูดจบก็ยื่นโทรศัพท์มาให้“ไม่เอา ๆ เฮีย พริกจ่ายเอง...” / หมับ!“ไป” โอ้โห~ หยิบโทรศัพท์ฉันที่เจ้าของเขาเพิ่งวางลงบนบาร์พร้อมกับตอนที่ตูดแตะเก้าอี้ไปถือไว้เลย มัดมือชกชัด ๆ หยิบไปแล้วเลิกสนใจฉันด้วยนะ มือข้างหนึ่งจับโทรศัพท์แล้วอีกข้างก็ยกกาแฟขึ้นมาดื่มหน้าตาเฉย“เฮียป๋าขนาดนี้ไม่โอนมาให้สักหมื่นไปเลยล่ะ”“ไม่”“ชิส์!” กวนตีน“น้อย ไม่ใ

“จะกินขนมอะไรไง”“ก็...ยังไม่รู้เลยค่ะ ว่าจะเดินดูก่อนเผื่อมีอะไรให้กิน”​“ถ้างั้นไปกินขนมที่อื่น ข้างหน้าจอดลำบากโอเคไหม?”“ก็... / หรือว่าอยากกินขนมข้างหน้าถ้างั้นเอารถไปจอดแล้วเดินไปด้วยกัน ยังไงก็ได้ตามใจเรา”“...” เฮีย...“พริกไทย ผู้ชายคนนี้คือคนเดียวกันกับที่ผับพี่เติ้ลไม่ใช่เหรอ แล้ว...เขาเป็นอะไรกับเธอทำไมต้องให้เขามารับด้วยพริกไทย”“เป็น...” ฉันได้ยินคำถามของปริ๊นซ์นะคะ อ้าปากตอบออกมาหนึ่งวลีแล้วด้วยแต่ที่หยุดตอบเพราะสมองฉันกำลังคิดอีกอย่างต่างหากเขาเป็นอะไรไม่สำคัญหรอก ตอนนี้มันสำคัญที่เฮียดีแลนบางครั้งก็...น่ารักเหมือนกันเนอะ“พริกไทย”“ฮะ?” เหมือนจะลืมตอบคำถามของปริ๊นซ์ใช่ไหมคะ“ตกลงว่ายังไง” คราวนี้หน้าปริ๊นซ์แสดงความไม่พอใจออกมาพอสมควรฉันเลยมองไปที่เฮียดีแลนที่ตอนนี้เขาก็กำลังมองฉันเหมือนกันแต่ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์ไหนเพราะหน้าเขานิ่งมาก ต่อถ้าให้เดาก็น่าจะกำลังรำคาญแต่ข่มอารมณ์ไว้เพื่อช่วยแกล้งเป็นแฟนให้ฉันมากกว่า“นี่เฮียดีแลน เพื่อนพี่เติ้ลน่ะปริ๊นซ์ เรา...เรากำลังคุยกันอยู่”​“ฮึ!” ฉันมองหน้าปริ๊นซ์เพราะกำลังคุยกับปริ๊นซ์อยู่แต่หูก็ได้ยินเสียงใครบางคนแค่น

“เฮียไม่น่าไปตกลงกับยัยนั่นเลย” ขึ้นมาบนรถฉันก็บ่นเลย ขอบ่นหน่อยเถอะแล้วนี่จะทำยังไงต่อดี ฉันจะหาทางเทนัดของยัยนั่นด้วยวิธีไหนดีนะ เฮ้อ~“ทำไม ไม่อยากไปดูสองคนนั้นรักกันรึไง”ขวับ!“เฮีย บอกว่าไม่ได้ชอบไง”“ฮึ ๆ ๆ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ”“...” ที่เงียบไปนี่ไม่ใช่อะไรนะ หงุดหงิดอยู่ น้ำเสียงอีตาเฮียดีแลนนี่ดูไม่เชื่อกันเลยสักนิด ผิดกับตอนที่อยู่ในร้านสะดวกซื้อลิบลับเลย“เงียบเลยเฮีย แล้วก็เลิกพูดมั่วพริกไม่ได้ชอบเพื่อนสนิทตัวเอง” “นึกว่าชอบ”“ไม่ได้ชอบ เฮียหยุดพูดเลยนะไม่งั้นพริกจะโกรธเฮีย" หมับ~“เหรอครับ”ตอนนั้นน้ำเสียงเขาไม่เหมือนตอนนี้เลยนะ ถึงจะเป็นแค่คำพูดสั้น ๆ แค่สองวลีแต่มันไม่มีตรงไหนฟังดูไม่เชื่อสักนิด แถมยัง...พอ ๆ นี่แกคิดอะไรของแกพริกแกง -///-แกนี่น่าจะอยู่กับปริ๊นซ์มากไป แถมยังอกหักซ้ำ ๆ บ่อย ๆ จนถึงวันหนึ่งที่พอจะมีเวลาได้ใกล้ชิดผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ปริ๊นซ์บ้างแกก็เลยแอบใจเต้นแรงง่ายไปหน่อยสินะ พอเลยพริกแกง ระวังหัวใจนิดนึงเนอะอย่าเผลอใจเต้นแรงไปเรื่อยกับเรื่องง่าย ๆ มันตลก“เฮียช่วยทำน้ำเสียงให้เหมือนเชื่อหน่อยได้ไหมล่ะ” กลับเข้ามาสนทนากันต่อดีกว่า ตัดเรื่องไร้สาระที่เพิ่ง

“มีแต่คนรสนิยมแย่เหมือนเธอนั่นล่ะที่มองว่าไอ้ขี้เหร่มันหล่อ”“ฮะ? ตรงไหนที่รสนิยมแย่คะเฮียดีแลน หมั่นไส้ที่เพื่อนพริกหล่อก็พูดมาเถอะ”“ฮึ ๆ ๆ ทุกตรงนั่นล่ะ ถ้ารสนิยมเธอดีเธอไม่มีทางชอบมันหรอกในเมื่อคนที่หล่อกว่ามันอยู่ตรงหน้าเธอตลอดยัยลูกหมาหน้าโง่”OoOไอ้...เฮียบ้า!“ปริ๊นซ์...ปริ๊นซ์ล่วงหน้าไปแล้ว พริกเห็นเฮียได้นอนนิดเดียวเลยให้เพื่อนล่วงหน้าไปก่อน” ตอบคำถามที่เฮียอยากรู้ดีกว่า อย่าไปสนใจคำพูดกวนประสาทของเขาเลยพริกไทย เขาก็แค่พูดเอาสนุกแค่นั้นเขาไม่ได้คิดอะไรจริงจังหรอกเชื่อสิ -///-อ้อ! เมื่อคืนคิดว่าคงไม่ได้ไปแล้วแต่ยังไม่ได้ส่งข้อความบอกปริ๊นซ์เพราะเตรียมจะใช้แผนท้องเสียกระทันหันตอนเช้าค่ะ เช้านี้เลยได้ส่งข้อความบอกเพื่อนสนิทบ้านข้าง ๆ ว่าให้ล่วงหน้าไปก่อนเลยเดี๋ยวตามไป ตอนแรกปริ๊นซ์จะรอแต่สุดท้ายก็ไม่รอเดินทางล่วงหน้าไปก่อนประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้วล่ะ อาจจะเพราะยัยน้องแพมคนสวยไม่ยอมรอก็ได้ แต่ก็ดีแล้ว ไปใครไปมันนี่แหละเวลาจะแวะจะทำอะไรจะได้ไม่ต้องรอกัน ไม่ค่อยสนิทใจเท่าไหร่ด้วย“ก็ดี ไม่อยากขับรถรอมัน”“ค่า~ ถ้างั้นไปกันเลยนะคะ”“อืม” เขาพยักหน้าตกลงแล้วขยับตัวเตรียมจะขึ้นรถ แต่เ

“จ้องปากทำไม”“เอ่อ...” สติฉันกลับมาอีกครั้งแล้วดึงมือกลับแต่มือเขากลับขยับมาจับข้อมือฉันไว้“ว่าไง จ้องปากทำไม...อยากจูบเหมือนคืนนั้นเหรอ”OoOคำถามของเขาทำให้ฉันตาเบิกโพลงด้วยความตกใจก่อนจะรีบปฏิเสธ“มะ ไม่...อื้อ~”ฉัน...ฉันจะตายไหม...ทำไมเขาถึงจูบฉันแบบนี้ จูบที่แค่เอาปากหยักได้รูปสีชมพูจนผู้หญิงยังต้องอายกดมาที่ปากฉันแล้วขบเม้มริมฝีปากล่างฉันเบา ๆ ไม่ได้จูบเหมือนวันนั้นเลยสักนิดแต่ความรู้สึกเหมือนไฟช็อตกลับมากยิ่งกว่าคืนนั้น แล้วนี่...จูบเสร็จแล้วจะมองหน้ากันแบบเดิมได้ยังไงกันล่ะเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้มีครั้งที่สอง แล้วทำไมถึงไม่รักษาสัญญา“อื้อ~ / อืม~” ฉันเอามือดันอกเขานิดหน่อยแต่เขาก็เอามืออีกข้างมาโอบหลังฉันเอาไว้แล้วปากที่ขบเม้มริมฝีปากล่างก็ขยับมาขบเม้มริมฝีปากบนของฉันบ้าง ที่สำคัญเสียงครางที่ดังมาจากลำคอแผ่วเบาของเขามันก็...ฟังแล้วร้อนวูบวาบดีจัง หูอื้อตาลายได้ง่าย ๆ เลยรู้ไหม“อืม~” เฮีย~ เฮียอย่าครางได้ไหมขอร้อง~ เพราะถ้าเฮียครางออกมาเป็นครั้งที่สามพริกไทยได้ขาอ่อนลงไปกองอยู่ที่พื้นแน่หมับ~มือเขาขยับลงมาโอบเอวฉันไว้ มือเปียกอยู่นะแต่สมงสมองมันไม่มีเวลาคิดอะไรแล้ว