EP. 15 : อย่าด่าเฮีย

“เฮียไม่น่าไปตกลงกับยัยนั่นเลย” ขึ้นมาบนรถฉันก็บ่นเลย ขอบ่นหน่อยเถอะแล้วนี่จะทำยังไงต่อดี ฉันจะหาทางเทนัดของยัยนั่นด้วยวิธีไหนดีนะ เฮ้อ~

“ทำไม ไม่อยากไปดูสองคนนั้นรักกันรึไง”

ขวับ!

“เฮีย บอกว่าไม่ได้ชอบไง”

“ฮึ ๆ ๆ ไม่ชอบก็ไม่ชอบ”

“...” ที่เงียบไปนี่ไม่ใช่อะไรนะ หงุดหงิดอยู่ น้ำเสียงอีตาเฮียดีแลนนี่ดูไม่เชื่อกันเลยสักนิด ผิดกับตอนที่อยู่ในร้านสะดวกซื้อลิบลับเลย

“เงียบเลยเฮีย แล้วก็เลิกพูดมั่วพริกไม่ได้ชอบเพื่อนสนิทตัวเอง”

“นึกว่าชอบ”

“ไม่ได้ชอบ เฮียหยุดพูดเลยนะไม่งั้นพริกจะโกรธเฮีย"

หมับ~

“เหรอครับ”

ตอนนั้นน้ำเสียงเขาไม่เหมือนตอนนี้เลยนะ ถึงจะเป็นแค่คำพูดสั้น ๆ แค่สองวลีแต่มันไม่มีตรงไหนฟังดูไม่เชื่อสักนิด แถมยัง...พอ ๆ นี่แกคิดอะไรของแกพริกแกง -///-

แกนี่น่าจะอยู่กับปริ๊นซ์มากไป แถมยังอกหักซ้ำ ๆ บ่อย ๆ จนถึงวันหนึ่งที่พอจะมีเวลาได้ใกล้ชิดผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ปริ๊นซ์บ้างแกก็เลยแอบใจเต้นแรงง่ายไปหน่อยสินะ พอเลยพริกแกง ระวังหัวใจนิดนึงเนอะอย่าเผลอใจเต้นแรงไปเรื่อยกับเรื่องง่าย ๆ มันตลก

“เฮียช่วยทำน้ำเสียงให้เหมือนเชื่อหน่อยได้ไหมล่ะ” กลับเข้ามาสนทนากันต่อดีกว่า ตัดเรื่องไร้สาระที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจไปเถอะ ก็แค่เผลอหวั่นไหวในวันที่ใจเศร้าหมองแต่อย่างเฮียน่ะไม่มีทางได้เห็นขาอ่อนคนอย่างยัยพริกไทยหรอก ชิส์!

“...” พอฉันบอกก็กลายเป็นเขาที่เงียบไป ทำท่าทางไม่สนใจจะคุยกับฉันแล้วซะงั้น อะไรของเขา

“เฮีย”

“อืม”

“เฮียจะไปเที่ยวตามที่บอกกับยัยนั่นจริง ๆ เหรอ”

“ฉันดูเป็นคนกลับกลอกรึไง”

“ก็ไม่นะคะ” เฮียไม่ดูเป็นคนกลับกรอกเลยสักนิดเพราะบุคลิกเฮียเป็นได้แค่สองอย่างเท่านั้นคือ...เป็นคนหล่อ กับ เป็นคนไม่ดี แหะ ๆ ๆ ^_^!

“อืม” เขาตอบมาแค่นี้แล้วหยิบถุงร้านสะดวกซื้อไปวางบนตักตัวเองแล้วหยิบยาที่เพิ่งซื้อมาขึ้นมาดู

“สรุปว่าเฮียจะไปจริง ๆ เหรอ” ถามอีกครั้งให้แน่ใจก่อนเพราะถ้าถามฉัน ฉันบอกตรง ๆ เลยนะว่าโคตรไม่อยากไป ไม่มีความคิดที่จะอยากไปเลยด้วยซ้ำ พอถามจบเฮียดีแลนก็มองหน้าฉันปุ๊บ

“ถามอะไรหน่อยสิ”

“คะ? ถามอะไร”

“นอกจากยาลดกรดในร้านสะดวกซื้อมียาลดโง่ไหม? เซ้าซี้จังวะ”

OoO!

ไอ้...เฮี๊ย!!!

-เวลาต่อมา-

“ขอบคุณนะเฮีย” ฉันขอบคุณเขาด้วยกิริยาท่าทางที่เกือบจะเป็นการขอบคุณส่ง ๆ เพราะเฮียดีแลนชอบด่าฉันเกินไป ถึงฉันจะโง่แต่...โกรธ! โกรธที่ทำอะไรคนที่ด่าตัวเองต่อหน้าไม่ได้เลยเนี่ย!

“อืม เข้าบ้านซะ” ไม่ต้องพูด~ ไม่อยู่นานอยู่แล้วจ้ะพ่อรูปหล่อ เหอะ!

คนอะไรหล่อลากไส้ปากจัญไรลากส้นตีน เอ้ย! ลากดินต่างหากล่ะ แหะ ๆ ๆ ^_^!

“ยัยลูกหมา”

กำลังจะลงรถ เปิดประตูแล้วด้วย หาซ้ายกำลังจะยกส้นตีน เอ้ย! ส้นเท้าขึ้นเพื่อขยับลงไปแตะพื้นเฮียดีแลนก็เรียกซะก่อน

“เอาเลขบัญชีมา”

“...คะ?”

“เอาเลขบัญชีมา” เขาย้ำอีกรอบสายตาที่มองก็กดดันมากสุดท้ายฉันเลยเลือกที่จะไม่เถียงไม่พูดไม่ออกความเห็นเพราะไม่งั้นเฮียดีแลนได้เสิร์ฟคำด่ามาให้อีกแน่ ๆ

“พร้อมเพย์ค่ะ” บอกสั้น ๆ ขอเลขบัญชีก็น่าจะเอาไปใช้โอนเงิน แต่ไม่รู้ว่าจะโอนเรื่องอะไรหรือธุระอะไร รู้แค่ไม่บอกตอนนี้เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็ต้องบอกอยู่ดี เพราะฉะนั้นก็บอก ๆ ไปเถอะ

“เบอร์โทรใช่ไหม”

“ค่ะ” ตอบรับปุ๊บเฮียดีแลนคนหล่อของใครก็ไม่รู้ก็เงีบบไป สายตาเอาแต่จ้องหน้าจอ

ติ๊ง!

“...เฮีย! โอนมาทำอะไรเนี่ย!” รู้นะว่าขอเลขบัญชีไปก็ต้องเอาไปโอน แต่แค่ไม่รู้ว่าโอนมาด้วยสาเหตุอะไรและโอนมาทำบ้าอะไรตั้ง...หนึ่งแสน! เห็นแจ้งเตือนเงินเข้าแล้วแทบช็อก!

“เอาเงินไปซื้อเสื้อผ้าเตรียมไปเที่ยวซะช่วงนี้ฉันงานยุ่งคงไม่มีเวลาพาไป”

“เฮีย...ให้เงินไปซื้อเสื้อผ้าเหรอ?” อึ้ง ทึ่ง แต่...ไม่เสียว แหะ ๆ ๆ เอาเป็นว่าอึ้งนั่นล่ะค่ะอยู่ดี ๆ เพื่อนรุ่นพี่ของพี่ชายที่ขอร้องให้ช่วยแกล้งเป็นแฟนปลอม ๆ ไปตบตาและระงับโทษะของเมียเพื่อนสนิทที่ตัวเองแอบชอบมาตั้งแต่ประถมก็โอนเงินมาให้ตั้งหนึ่งแสนเพื่อไปซื้อเสื้อผ้าสำหรับไปเที่ยวเนี่ยนะ? เอาดี ๆ ขนาดคนโง่ไอคิวติดลบเจอแบบนี้ยังต้องคิดเลยนะว่าเขาคิดอะไร

“อืม”

“เฮียจะให้ทำไม ไม่เอา เดี๋ยวโอนคืนตอนนี้เลย เสื้อผ้าพริกเยอะแยะ อีกอย่างไม่ได้อยากไปเที่ยวด้วย มีอะไรก็ใส่ ๆ ไปเถอะ”

“จะทำให้ฉันขายหน้า แล้วก็ให้ผู้หญิงคนนั้นเยาะเย้ยดูถูกที่ฉันไม่มีปัญญาเปย์เธอรึไง” อ้อ เหตุผลที่ให้ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดสินะ โล่งอกไปที

“แต่... / ไปจัดการให้เรียบร้อย ไม่งั้นก็ไปเที่ยวกับสองผัวเมียนั่นคนเดียว”

“เฮีย~”

“เข้าบ้านไป”

“...โอเคค่ะ” สุดท้ายฉันก็ต้องตกลงแบบไม่เต็มใจ เพราะจากการคลุกคลีกันฉันก็พอจะรู้ว่าเฮียแกไม่ยอมหรอก ลองได้อ้าปากว่าต้องการแบบไหนเขาต้องได้แบบนั้น

“ถ้างั้นพริกเข้าบ้านแล้วนะเฮีย ขอบคุณมากค่ะ” ฉันขอบคุณแล้วก็ลงจากรถเดินเข้าบ้านทันที

“พริกไทย”

“...คะ” เขาทำฉันชะงักนะเพราะเขาแทบจะไม่เรียกชื่อฉันเลย แถมตอนที่หันกลับไปมองขาก็ทำให้ฉันใจเต้นแรงขึ้นเพราะสายตาที่กำลังมองมา

“อย่าเลือกชุดโป๊”

ตึก!

ตึก ตึก ตึก!

ใจ...ใจเต้นไม่ไหวแล้ว เฮีย...เฮียหวงเหรอ? บ้า...จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง ไม่มีทาง ไม่หรอก ไม่...

“อย่าโป๊ ห้ามโป๊เด็ดขาด” เฮียจะย้ำซ้ำอีกรอบทำไม เฮียไม่รู้เหรอว่าทางนี้ใจไม่ดี ถึงจะมีคนที่ชอบแต่ก็หวั่นไหวได้นะเฮีย

“เฮีย... / นมไม่มี เดี๋ยวอายเมียไอ้ห่านั่น”

OoO

“แล้วก็เลือกดี ๆ ล่ะ อย่าให้รสนิยมแย่เหมือนหน้าตาเธอ”

OoO!

ไอ้...เฮี๊ย!!!

#PHRIKTHAI END

#DYLAN TALK

ตื๊ด ตื๊ด~

“...อ่าส์~” ผมมองหน้าจอแล้วถอนหายใจ คิดไว้แล้วว่าโทรยังไงปลายสายก็ไม่รับ ถอนหายใจออกมาช้า ๆ

ติ๊ด!

Dylan : รับสาย อย่าลองดี

ผมโทรหาเจ้าของเบอร์นี้แปดครั้งในระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมาแต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ผมจะส่งข้อความไปหา แต่ครั้งนี้เหมือนที่ผ่านมาว่ะ

ตื๊ด ตื๊ด~

ติ๊ด!

(...ฮัลโหล) รับสายแล้วแต่เงียบอยู่พักใหญ่กว่าจะยอมอ้าปากพูดออกมาทำให้ผมแค่นยิ้มด้วยความหงุดหงิดออกมาทันที

“ฮึ! รับสายได้แล้วสินะ คิดจะหลบหน้ากูเหรอ...ไอ้เหี้ยเติ้ล”

-วันต่อมา-

“พริกไทย”

“อืม มีไรปริ๊นซ์” ปริ๊นซ์เดินมาหา เรียกฉันแล้วก็นั่งเลยฉันก็เลยคุยด้วย โอเคค่ะวันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ และวันต่อ ๆ ไปจะคุยกับปริ๊นซ์แล้ว ไม่ตึงให้เดินตามเคลียร์ใจอะไรแล้ว คุยกันเหมือนเพื่อน...ปกติทั่วดีกว่า

“เธอคบกับผู้ชายคนนั้นจริง ๆ เหรอ”

“ถามทำไม” ฉันไม่ตอบ ไม่คิดจะตอบ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะฉัน...ไม่อยากโกหกบ่อย ๆ ไง

“อยากรู้ เป็นห่วง ฉันก็พอจะรู้กิติศัพท์ของผู้ชายคนนั้นมา” สายตาปริ๊นซ์ที่มองฉันสื่อความหมายอย่างที่เขาพูดจริง ๆ นั่นแหละ แต่...ไม่อยากให้ห่วงได้ไหม ไม่อยากเจ็บปวดเพราะนายคอยห่วงฉันเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว เพราะความห่วงใยของนายมันทำให้ฉันถอนตัวออกมาไม่ได้สักครั้งนะปริ๊นซ์ ถ้านายแค่ห่วงแต่ไม่ได้รักก็อย่าห่วงเลย ฉันห่วงตัวเองได้สบายมาก

“อ้อ ขอบคุณนะ”

“แค่นี้?”

“ก็...อื้อ ขอบคุณนะที่เป็นห่วงแต่ไม่มีอะไรหรอก เฮียดีแลนเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร” ฉันพูดจบปริ๊นซ์ก็แค่นยิ้มพร้อมกับมองฉันด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อทันที

“ไม่ได้เลวร้าย? ฮึ! พริกไทยเธอรู้ไหมว่าตอนแรกฉันก็ไม่ได้สนใจผู้ชายคนนั้นแต่พอฉันไปสืบเรื่องมันมาผู้ชายนี้มันเสือผู้หญิง ฟันไม่เลือกหน้า ไม่เคยรับผิดชอบใครสักคน ไม่เคยสนใจว่าผู้หญิงคนไหนจะเจ็บปวด มันกำลังหลอกเธอ มันเหี้ยนะพริกไทย”

“อะไรนะ?”

“บอกว่ามันเหี้ยไง” คนตรงหน้าเริ่มเสียงแข็งขึ้นฉันเลยขยับตัวให้นั่งหลังตรงมากขึ้นแล้วค่อยอ้าปากพูด

“ปริ๊นซ์ ขอบคุณนะที่นายเป็นห่วง แต่เราเชื่อหัวใจตัวเองว่าเขาจะดูแลเรามากกว่าทำร้าย เราขอบคุณนายมาก ๆ เลยที่เป็นห่วง แต่ขอร้อง...อย่าด่าแฟนเราให้เราได้ยินแบบนี้อีก”

ฉันลุกแล้วเดินออกมาทันทีต่อให้ปริ๊นซ์จะมองฉันด้วยสายตาไม่พอใจแค่ไหนก็ตาม แต่ฉันว่าในใจฉันน่าจะไม่พอใจยิ่งกว่านะ

“มันเหี้ยนะพริกไทย”

ไม่ต้องมาด่าเฮียดีแลนว่าเหี้ยถ้าไม่เคยรู้จักเขา ถ้าแค่ฟังคนอื่นเล่ามาอย่าด่า เพราะขนาดฉันรู้จักและสัมผัสมาตั้งเยอะฉันยังไม่เคยรู้สึกว่าเขาคนนั้นจะเหี้ย ไม่เหี้ย แล้วก็ไม่เฉียดเลยด้วยซ้ำ!

-หนึ่งอาทิตย์ต่อมา-

“พรุ่งนี้เจอกันนะคะพี่พริกไทย”

“จ้ะ”

“...เหอะ!” เจอกับผีน่ะสิ คำพูดยัยน้องแพมที่พูดกับฉันที่คณะเมื่อช่วงเที่ยงของวันนี้ทำฉันเครียดซ้ำ ๆ ทุกครั้งที่นึกถึง

“เฮ้อ~ แล้วนี่เฮียอยู่ไหน? ให้เงินไปซื้อเสื้อผ้าแล้วหายหน้าไปแบบนี้นี่นะ? พรุ่งนี้จะไปเที่ยวแล้วนะเว้ยเฮีย เฮีย...อย่าเหี้ยได้ไหม ฮื้อ~” แล้วฉันนี่ก็จะเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที นั่งคุยกับรูปโปรไฟล์เขาผ่านโทรศัพท์เนี่ย จะบ้าตายแล้ว ใช่ค่ะพริกไทยคนนี้กำลังจะบ้าตายเพราะสุดหล่ออย่างเฮียดีแลนหายไปสามวันแล้ว หายไปไหนไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือยังไม่น่าจะตายเพราะถ้าตายในโซเชียลของเฮียต้องมีคนสนิทมาคอมเม้นท์หรือแท็ก R.I.P แน่นอน

Phrik-thai : เฮีย ตกลงเฮียว่างไปกับพริกไหม

ข้อความที่ส่งไปเมื่อวานถูกเปิดอ่านแล้วตอบกลับด้วยอะไรรู้ไหมคะ ตอบกลับมาด้วยสติ๊กเกอร์กดไลค์สีน้ำเงิน ตกใจมากนะตอนเห็น ตกใจเสร็จก็ห่อเหี่ยวเลยเพราะไม่รู้ว่าคำตอบคืออะไร

ถ้าไม่ไปก็บอกว่าไม่ไปไงเดี๋ยวหาทางปฏิเสธปริ๊นซ์กับยัยน้องแพมนั่นเอง แต่นี่เล่นไม่ตอบอะไรเลย หายไปเลยดื้อ ๆ แบบนี้ก็ไม่ไหวนะ

ติ๊ด!

Phrik-thai : เฮีย ว่างคุยไหมคะ

ฉันตัดสินใจส่งข้อความไปอีกครั้ง อยากถามให้รู้ว่าสรุปจะไปหรือไม่ไปเพราะนี่มันสามทุ่มแล้วแต่เขาไม่หือไม่อือเลย

ติ๊ง!

ส่ง ส่งข้อความมาแล้ว! ครั้งนี้ตอบเร็วด้วยนะทั้งที่เตรียมใจไว้แล้วว่าอาจจะตอบช้าเป็นชั่วโมง หรืออาจจะส่งแค่สติ๊กเกอร์กดไลค์มาเหมือนเดิมจนถึงขั้นเตรียมใจว่าเขาอาจจะไม่ตอบหลับเลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้เขาตอบ~ ตอบเร็วด้วยน้า~ ^^

ไหนดูซิว่าเฮียดีแลนสุดหล่อของพริกไทย มะ...ไม่ใช่ คือ ตื่นเต้นเพลินไปหน่อยเลยเผลอคิดอะไรง่าย ๆ คล้องจอง ๆ ไปน่ะ ความจริงจะคิดว่า เฮียดีแลนสุดหล่อตอบกลับมาว่ายังไงต่างหาก จริง ๆ นะคะ แค่นั้นจริง ๆ

-///-

Dylan : ยุ่งอยู่

“...” ฉันนั่งจ้องข้อความของเขาแล้วอยากจะสาปส่ง เฮียแม่ง...

ไม่ไปก็บอกดี ๆ สิวะ แค่บอกว่าไม่ว่างไปแล้วก็ได้นะจะได้ปฏิเสธสองคนนั้นไปแต่นี่ดันทำแบบนี้ คนอะไรแกล้งทำเป็นใจดีแบบอึน ๆ แล้วตัดจบได้...ใจร้ายชะมัด