All Chapters of ซีรีส์ โลกีย์ลวง NC35+ : Chapter 111 - Chapter 120

อดีตกาลเล่าขานมานานนับหลายพันปีมาแล้วว่าในดินแดนมหัศจรรย์แห่งนี้มีสองเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ และสู้รบกันมานานนับหลายหมื่นปี เพื่อจะครอบครองดินแดนแห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว ฝ่ายหนึ่งเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่หาใช่มนุษย์ธรรมดาทั่วไป อีกฝ่ายคือเผ่าอสูรหรือเรียกกันว่าเผ่าอเวจี ทั้งสองแบ่งดินแดนกันคนละครึ่ง ครึ่งของเผ่ามนุษย์ใช้ชีวิตปกติเฉกเช่นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป แต่เผ่าอสูรจะอาศัยอยู่อีกครึ่งแดนที่มีดินแดนเป็นเพลิงโลกันตร์ที่พร้อมจะมอดไหม้มนุษย์ทุกคนที่พลัดหลงเข้าไปในเขตแดนของอีกฝ่าย            เผ่าพันธุ์มนุษย์มาถึงยุคของกษัตริย์บรู๊คส์เป็นผู้นำ และมีบุตรสาวเจ้าหญิงนาเดียร์ ผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ส่วนพระราชินีได้ดับสูญไปเมื่อสามพันปีก่อน ตอนนี้เจ้าหญิงน้อยนาเดียร์ได้เติบโตเป็นสาวเต็มวัยด้วยพระชันษาสี่หมื่นปี และเป็นที่หมายตาของหนุ่มในเมืองและนอกเมือง กษัตริย์ของเผ่าแดนมนุษย์เป็นชายที่รักเดียวใจเดียว มีราชินีเพียงหนึ่งเดียวแม้ว่านางจักจากไปสามพันปีแล้ว แต่กษัตริย์บรู๊คส์ก็ไม่คิดจะมีนางสนมหรือแ

“เจ้ามิใช่คนในราชวัง เจ้าเป็นใคร” เมื่อมองสังเกตร่างสูงใหญ่บึกบึนที่เดินตรงมายังเตียงนอนที่ตนอยู่แล้วก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายหาใช่คนในราชวังไม่ เพราะดวงตาของอีกฝ่ายเป็นสีแดงเพลิงราวกับมีลูกไฟโลกันตร์ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่ดุดันที่มองมาทางตน            “เจ้าหญิงงดงามมิพอยังฉลาด มองออกด้วยว่าข้าหาใช่คนในราชวังของท่าน” อีรอสหาได้กลัวว่าเจ้าหญิงจักร้องตะโกนเรียกให้คนด้านนอกเข้ามาไม่ เพราะเขามองออกว่าคนดื้อพยศอย่างนางนั้นมีหรือจะขอความช่วยเหลือจากใครหากไม่จวนตัวจริงๆ            “เจ้าเป็นคนของเผ่าอเวจีใช่รึไม่ เจ้าเป็นอสูร?”            หึหึ            “ฉลาดนี่เจ้าหญิง”            “ออกไปจากห้องเราเดี๋ยวนี้เจ้าอสูร” นางชี้

ตั้งแต่ถูกขโมยจูบแรกไปคืนนั้น คืนที่เฉลิมฉลองวันเกิดจนวันนี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เจ้าหญิงนาเดียร์นอนไม่หลับ กลัวว่ายามตนหลับ อสูรจักบุกรุกมาขโมยจูบตนเอง จูบแรกควรจะเป็นของลีอาห์ คู่หมั้นหมาย หาใช่อสูรต่ำทรามไม่ และตอนนี้ได้ยินข่าวว่าที่ชายแดนมนุษย์กับอสูรกำลังจะเกิดศึกสงครามกัน และเสด็จพ่อของนางก็กำลังเดินทางไปเป็นผู้นำทัพร่วมกับแม่ทัพกัสและแม่ทัพลีอาห์ คู่หมั้นของนาง            “ซันนี่”            “เพคะเจ้าหญิง”ซันนี่ที่ถือชามอ่างล้างหน้าเข้ามาให้เจ้าหญิงล้างหน้าก่อนนอนหยุดชะงักพร้อมกับขานรับ            “เสด็จพ่อไปชายแดนตั้งแต่เช้า เจ้าว่าเพลานี้เสด็จพ่อถึงป้อมทหารรึยังซันนี่”            “น่าจะถึงแล้วเพคะ เห็นว่าเดินทางครึ่งวันได้เพคะ”   &nb

ด้านคาร์สัน พอพาสาวใช้ของเจ้าหญิงนาเดียร์มายังกระโจมที่ใช้สำหรับกักขังเชลย พอมาถึงก็มัดรวบนางไว้กับเสากลางกระโจมแล้วก็เดินออกมาสั่งเวรยามด้านนอกให้เฝ้านางเป็นอย่างดี อย่าให้หนีเล็ดรอดออกจากกระโจมนี้ได้เป็นอันขาด เมื่อจัดการได้แล้วก็กลับกระโจมของตนเอง            “ข้าได้ยินว่าเจ้าพามนุษย์เข้ามาในค่ายของเรา” เสียงเข้มห้าวของน้องชายเอ่ยดังขึ้นเมื่อเขาเดินพ้นม่านของกระโจมเข้ามาข้างใน            “ข่าวของเจ้าช่างไวนักคาร์เตอร์”            “แน่นอนท่านพี่ ว่าแต่ผู้ใดเล่าที่ท่านพาเข้ามาในแดนอสูรของเรา”            “จักใครซะอีกเล่า ก็สตรีที่งามเลิศในเผ่ามนุษย์น่ะสิ”            “เจ้าหญิงนาเดียร์รึ” คาร์เตอร์รู้

“กลับไปซะ!” เสียงห้าวแข็งตะโกนตอบกลับสาวใช้หน้ากระโจมแล้วสาวใช้ก็รีบขอลาทันที ด้วยรู้ดีว่าน้ำเสียงเช่นนี้นายเหนือหัวกำลังอารมณ์เดือดดาล            ทำเอาเจ้าหญิงนาเดียร์สะดุ้งตกใจกับน้ำเสียงห้วนแข็งที่ตะโกนตอบกลับผู้มาใหม่ที่หน้ากระโจม ตอนนี้เจ้าหญิงนาเดียร์พยายามดิ้นรนคลานหนีจากเตียงนอนแข็งๆ แต่ก็ไร้ประโยชน์ เมื่อร่างใหญ่ของจอมอสูรโถมตัวลงมาคร่อมทับกักกดร่างเล็กตนไว้ใต้ร่างหนาของเขา            “เจ้าจักทำอันใดข้า เจ้าอสูรชั้นต่ำ!”            “ข้ามิปล่อยให้คนที่ตบข้าลอยนวลดอกเจ้าหญิงนาเดียร์ แต่สำหรับมือตบเช่นท่าน ข้าจักลงโทษด้วยวิธีของข้าเองและมันจะเป็นวิธีที่ทำให้ท่านจดจำข้าไปตลอดกาล มิว่าจักอยู่ที่ใดในโลกานี้ ท่านก็จักจดจำได้แต่เพียงสัมผัสของอสูรชั้นต่ำเยี่ยงข้า...หึหึ” อีรอสเอื้อนเอ่ยวาจาจบก็แค่นขำตามมาในท้ายประโยคทำเอาใจของเจ้าหญิงผู้เลอโฉมต้องเอ่ยตอบสวนกลับ