แชร์

ตอนที่7 : ข่าวจากกรุงเทพฯ

ผู้เขียน: สายธารลับ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-17 21:47:03

เช้าวันต่อมา...

เสียงโทรศัพท์ของอลินดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ขณะที่หญิงสาวกำลังช่วยป้าสายจัดดอกไม้ใส่แจกันหน้าห้องรับแขก เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เพียงเห็นชื่อบนหน้าจอ...

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ค่อย ๆ จางลง

“อลิชา”

พี่สาวฝาแฝดของเธอ

อลินสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนกดรับสาย

“ฮัลโหลค่ะพี่อลิชา”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงหวานที่แฝงความเย็นชาจะดังขึ้น

“อยู่ที่ไร่แล้วเหรอ?”

อลินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

“ค่ะ”

“เป็นยังไงบ้าง?”

“ทุกอย่างดีค่ะ คุณแม่คุณดินใจดีมาก แล้วก็...คนที่ไร่ทุกคนก็น่ารัก”

เธอตอบด้วยน้ำเสียงสดใส พยายามทำให้บทสนทนาดูเป็นปกติที่สุด

แต่อลิชากลับถามขึ้นทันที

“แล้วอัคนีล่ะ?”

คำถามนั้นทำให้อลินชะงัก

มือที่กำลังจัดใบไม้หยุดนิ่ง

“คุณดินเหรอคะ?”

“ก็ใช่น่ะสิ”

น้ำเสียงของอลิชาเริ่มมีความสนใจมากขึ้น

“เขาเป็นยังไง?”

อลินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ภาพชายหนุ่มเจ้าของไร่ที่เดินยังไม่คล่อง ภายนอกดูเย็นชา แต่กลับคอยช่วยเหลือเธอในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัว

เธอเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว

“คุณดิน...เป็นคนดีนะคะ”

“ดี?”

อลิชาทวนคำด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

“หมายความว่ายังไง?”

“ก็...เขาดูแลทุกคนดีค่ะ ถึงจะพูดน้อย แต่ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่หนูคิด”

ปลายสายเงียบไป

อลินไม่ทันสังเกตว่าอีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้ว

“แล้วเขาดีกับเธอไหม?”

คราวนี้อลินยิ่งตอบยาก

เธอเหลือบมองไปทางประตูห้องรับแขก ก่อนลดเสียงลงเล็กน้อย

“ก็ดีค่ะ”

“ดีแค่ไหน?”

คำถามนั้นทำให้อลินขมวดคิ้ว

“พี่ถามทำไมคะ?”

อลิชาหัวเราะเบา ๆ

“ก็แค่ถาม อย่าคิดมากสิ”

“ค่ะ”

อลินพยักหน้า แม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็น

“คุณดินไม่ได้ทำอะไรหนูหรอกค่ะ”

“งั้นเหรอ...”

น้ำเสียงของอลิชาลากยาว

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนถามต่อ

“แล้วเรื่องพิธีหมั้นล่ะ?”

อลินก้มหน้าลง

ปลายนิ้วค่อย ๆ บีบชายผ้ากันเปื้อน

“หนูยังไม่รู้เลยค่ะ”

“พ่อกับแม่บอกว่าให้เธอจัดการทุกอย่างแทนฉัน”

“ค่ะ”

“งั้นก็ดูแลเขาดี ๆ แล้วกัน”

อลินนิ่งไป

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนเป็นการฝากฝังธรรมดา แต่ลึก ๆ แล้วกลับทำให้หัวใจของเธอเจ็บแปลบ เพราะเธอรู้ดีว่า...ถ้าอัคนีไม่ได้ประสบอุบัติเหตุ

คนที่ยืนอยู่ตรงนี้คงไม่มีวันเป็นเธอ

“ค่ะพี่”

อลินตอบเบา ๆ

“หนูจะทำให้ดีที่สุด”

“ดี”

อลิชาตอบสั้น ๆ ก่อนวางสาย

ทันทีที่หน้าจอโทรศัพท์ดับลง...รอยยิ้มของอลินก็หายไป

เธอยืนมองโทรศัพท์ในมืออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว

“ไม่เป็นไร...”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง

“อีกไม่นานทุกอย่างก็คงจบ”

เธอพยายามยิ้มให้ตัวเอง แต่กลับไม่รู้เลยว่า...คำว่า “ทุกอย่างก็คงจบ” ที่พูดออกมา กลับทำให้หัวใจของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องรับแขกกระตุกวูบ

อัคนียืนอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะฟังบทสนทนา

เพียงแต่ตอนเดินผ่าน เขาได้ยินชื่อของตัวเอง จึงหยุดโดยไม่รู้ตัว

และประโยคสุดท้ายของอลิน...ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด

อีกไม่นานทุกอย่างก็คงจบ

หมายถึงอะไร?

เธอกำลังคิดจะกลับกรุงเทพฯ หรือ?

ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น

“คุณดิน?”

อลินสะดุ้งเมื่อเห็นเขา

“คุณมายืนตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?”

“สักพัก”

“แล้ว...ได้ยินที่หนูคุยโทรศัพท์ไหมคะ?”

อัคนีมองเธอนิ่ง ๆ

“ได้ยินบางส่วน”

อลินรีบยิ้ม

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่แค่โทรมาถามเรื่องทั่วไป”

“เธอบอกว่าอีกไม่นานทุกอย่างจะจบ”

คำพูดตรง ๆ ของเขาทำให้อลินเงียบ

ดวงตากลมหลุบต่ำ

“หนูหมายถึง...พิธีหมั้นค่ะ”

“ทำไม?”

“เพราะถ้าถึงวันนั้น หนูก็ทำหน้าที่แทนพี่เสร็จแล้ว”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดา

แต่คนฟังกลับนิ่งไป

อัคนีไม่รู้ว่าทำไมคำว่า “ทำหน้าที่แทน” ถึงทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด

“เธอคิดว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่เพื่อทำหน้าที่อย่างเดียว?”

อลินเงยหน้าขึ้น

“ก็...ใช่ไม่ใช่เหรอคะ?”

อัคนีไม่ตอบทันที

เขามองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า เธอยังคงยิ้มเหมือนเดิม

แต่ดวงตากลับมีความเศร้าซ่อนอยู่

“ไปกินข้าว”

สุดท้ายเขาพูดเพียงเท่านั้น

อลินกะพริบตา

“คะ?”

“ฉันหิว”

พูดจบชายหนุ่มก็หันหลังเดินออกไป

อลินมองตามด้วยความงุนงง

“อะไรของเขา...”

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เดินตามไป

ห้องอาหาร

ภาคินกำลังนั่งรอเจ้านายอยู่ที่โต๊ะ ทันทีที่เห็นอัคนีเดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้ตามหน้าที่

“วันนี้กินข้าวเร็วผิดปกตินะครับ”

อัคนีไม่ตอบเขานั่งลง ก่อนเหลือบมองไปด้านหลัง อลินกำลังเดินเข้ามา

ภาคินมองตาม แล้วหันกลับมามองเจ้านาย จากนั้นยิ้มมุมปากทันที

“อ๋อ...เข้าใจแล้วครับ”

“เข้าใจอะไร?”

อัคนีถามเสียงเรียบ

“เปล่าครับ”

ภาคินตอบอย่างหน้าตาย

“ผมแค่คิดว่าคุณดินคงหิวมาก”

“รู้ก็ดี”

“ครับ”

ภาคินก้มหน้ากินข้าวทันที

แต่ไหล่ที่สั่นเล็กน้อยทำให้อัคนีรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกลั้นหัวเราะ

อลินนั่งลงข้าง ๆ อัคนี เธอหันไปมองภาคิน

“คุณคินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ไม่ครับ”

ภาคินรีบตอบ

“ผมแค่รู้สึกว่าช่วงนี้เจ้านายผม...”

เขาหยุดพูดแล้วเหลือบมองอัคนี

“มีชีวิตชีวาขึ้นครับ”

“ภาคิน”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทันที

“ครับ?”

“กินข้าว”

“ครับผม”

อลินหลุดหัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะของเธอทำให้อัคนีเหลือบมอง เพียงเสี้ยววินาที...

เขาก็เผลอยิ้มตาม

ภาคินเห็นภาพนั้นเต็มตา เขารีบก้มหน้าลงทันที

อาการหนักจริง ๆ

หลังอาหารเช้า

อลินเดินออกไปที่สวนด้านหลัง เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ พลางมองทิวเขาที่อยู่ไกลออกไป

ใบหน้าสดใสที่เคยมีรอยยิ้มกลับดูเงียบลง

เธอคิดถึงคำพูดของพี่สาว แม้อลิชาจะเป็นคนปฏิเสธการหมั้น

แต่อลินก็ไม่เคยคิดโกรธพี่สาวเพราะตั้งแต่เด็ก...เธอคุ้นเคยกับการยอมให้พี่สาวอยู่แล้ว เสื้อผ้าสวย ๆ ของเล่นดี ๆ หรือแม้แต่คำชมจากพ่อแม่

เธอมักเป็นฝ่ายถอยเสมอ

“ถ้าพี่มีความสุข...ก็ดีแล้ว”

อลินพึมพำ

แต่เธอไม่รู้เลยว่า...มีใครบางคนกำลังยืนมองเธออยู่จากระเบียงชั้นสอง

อัคนีมองหญิงสาวที่นั่งเหม่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ เขาสังเกตเห็นหลายครั้งแล้วว่า...เวลาอลินอยู่กับคนอื่น เธอมักยิ้มและหัวเราะเสมอ

แต่เมื่ออยู่เพียงลำพัง...แววตาของเธอกลับเปลี่ยนไป

เหมือนมีเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่...”

“คุณดินครับ”

ภาคินเดินเข้ามาหยุดข้าง ๆ

อัคนีไม่ได้หันไปมอง

“อะไร?”

“เรื่องเอกสารครับ”

ภาคินยื่นแฟ้มให้ ก่อนเหลือบมองอลินที่อยู่ด้านล่าง

“คุณอลินดูเหงา ๆ นะครับ”

อัคนีเงียบ

“ครับ”

“แล้วคุณดินไม่คิดจะลงไปคุยกับเธอหน่อยเหรอ?”

ชายหนุ่มหันมามองคนสนิท

“ฉันต้องทำด้วย?”

ภาคินยักไหล่

“ก็ไม่ต้องทำก็ได้ครับ”

เขาหยุด ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้ากวน ๆ

“แต่ถ้าคุณอลินเหงาแล้วกลับกรุงเทพฯ ไป ผมไม่รับผิดชอบนะครับ”

อัคนีหรี่ตา

“หมายความว่าไง?”

ภาคินยิ้ม

“ไม่มีอะไรครับ”

เขารีบเดินหนี

“ผมไปทำงานก่อนนะครับ”

อัคนียืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะกลับไปหยุดที่อลินอีกครั้ง

หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม และครั้งแรก...เขารู้สึกไม่ชอบเลยที่เห็นเธอมีสีหน้าแบบนั้น

ไม่กี่นาทีต่อมา

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้ อลินเงยหน้าขึ้น อัคนีกำลังเดินเข้ามา

“คุณดิน?”

“ทำไมมานั่งตรงนี้คนเดียว?”

“หนูแค่อยากดูวิวค่ะ”

อัคนีนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ

อลินหันมามองอย่างแปลกใจ

เพราะเขาไม่เคยมานั่งข้างเธอโดยไม่มีเหตุผลมาก่อน

“วันนี้อากาศดีนะคะ”

“อืม”

“หนูชอบที่นี่มากเลย”

“แล้วกรุงเทพฯ ล่ะ?”

คำถามนั้นทำให้อลินเงียบ

ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ที่นั่นก็มีสิ่งที่หนูชอบค่ะ”

“เช่น?”

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เพื่อนค่ะ”

“แค่นั้น?”

อลินหัวเราะเบา ๆ

“ค่ะ”

เธอหันไปมองทิวเขาอีกครั้ง

“บางที...คนเราก็ไม่ได้อยากอยู่ในที่ที่ตัวเองอยู่มาตลอดชีวิตหรอกนะคะ”

อัคนีหันมองเธอ

“แล้วเธออยากอยู่ที่ไหน?”

อลินนิ่งไป

เธอไม่ตอบทันที เพราะคำถามนี้เป็นคำถามที่เธอไม่เคยถามตัวเองมาก่อนสุดท้ายเธอจึงยิ้มบาง ๆ

“ยังไม่รู้ค่ะ”

อัคนีมองเธอ

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความอ่อนโยนอย่างที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้

“ถ้ายังไม่รู้...ก็ไม่ต้องรีบหาคำตอบ”

อลินหันมามองเขา

“คะ?”

“อยู่ที่นี่ไปก่อน”

หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย อัคนีหันกลับไปมองไร่ส้ม

“ที่นี่มีอะไรให้ทำอีกเยอะ”

อลินยิ้มออกมา

“ค่ะ”

เธอพยักหน้าเบา ๆ

และเป็นครั้งแรกที่ความคิดเรื่องการจากไป...เริ่มไม่ชัดเจนเหมือนเดิม

ขณะที่อีกฟากหนึ่งของกรุงเทพฯ

อลิชากำลังนั่งมองรูปถ่ายของอัคนีบนหน้าจอโทรศัพท์

ปลายนิ้วเรียวเลื่อนดูภาพของชายหนุ่มทีละรูป

แววตาที่เคยเฉยชาเริ่มเปลี่ยนเป็นความสนใจ

“อัคนี...”

เธอพึมพำเบา ๆ

“ถ้าฉันรู้ว่าเธอจะเปลี่ยนไปแบบนี้...”

ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

“ฉันคงไม่ปฏิเสธนายตั้งแต่แรก”

และสิ่งที่อลิชาไม่รู้ก็คือ...หัวใจของอัคนีกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไปหาอลิน

ในขณะที่หัวใจของเธอ...กำลังเริ่มเสียดายผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยทอดทิ้ง

การกลับมาของอลิชา...

อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายทั้งหมดในไร่ส้มแห่งนี้ก็เป็นได้.

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 31 : เงาที่กำลังคลืบคลาน

    รุ่งเช้า...แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของอลิน หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน พ่อกลับมาแล้ว เพียงคิดถึงคำพูดนั้น หัวใจของเธอก็ทั้งอบอุ่นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกันอลินลุกขึ้นนั่ง พลางมองสร้อยข้อมือเด็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ◌ืนิ้วเรียวค่อย ๆ ลูบมันอย่างทะนุถนอม“พ่อไม่เคยทิ้งเรา...จริง ๆ เหรอ”เธอพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“อลิน”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น เธอรีบเช็ดน้ำตาที่หางตา ก่อนตอบ“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก อัคนีเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ใบหน้าคมยังคงเรียบนิ่งเหมือนทุกวัน แต่ดวงตากลับจับจ้องเธอทันที“ร้องไห้อีกแล้ว?”เขาถามพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย อลินรีบส่ายหน้า“ไม่ได้ร้องค่ะ”อัคนีเดินเข้ามาใกล้ ก่อนใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยน้ำตาที่หางตาเธออย่างแผ่วเบา“แล้วนี่อะไร?”อลินก้มหน้าหลบสายตา“ก็...คิดถึงพ่อค่ะ”อัคนีถอนหายใจเบา ๆ“วันนี้ผมจะพาเธอไปหาเขา”เธอเงยหน้าขึ้นทันที“จริงเหรอคะ?”“อืม”“แต่คุณดินไม่ต้องไปทำงานเหรอ?”“งานสำคัญแค่ไหนก็รอได้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน“เรื่องของเธอ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 30 : พ่อที่กลับมา

    ค่ำคืนในไร่ส้มเงียบสงบกว่าทุกวัน...แต่ภายในใจของอลินกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายหลังจากกลับมาถึงบ้าน เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือเล็กกำสร้อยข้อมือเด็กที่พบในกล่องไม้แน่น ดวงตาเหม่อมองแสงไฟจากไร่ด้านนอกเธอพยายามนึกถึงใบหน้าของชายที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำพ่อของเธอคนที่เธอเคยคิดว่าทอดทิ้งเธอ แต่จดหมายกลับบอกว่าเขาไม่เคยทอดทิ้ง“คิดอะไรอยู่ครับ?”เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง อลินหันกลับไป เห็นอัคนียืนพิงกรอบประตูอยู่ เขาเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใบหน้าคมยังคงเคร่งขรึม แต่แววตากลับอ่อนลงทันทีเมื่อมองเห็นเธอ“เรื่องพ่อค่ะ”อลินตอบเบา ๆ ก่อนหลุบตาลง“หนูไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ”อัคนีเดินเข้ามานั่งข้างเธอ“ทำไม?”“ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หนูก็ดีใจ”เธอเม้มริมฝีปาก“แต่หนูก็กลัว...กลัวว่าถ้าได้เจอกันแล้ว เขาจะไม่ได้อยากเจอหนูจริง ๆ”อัคนีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นวางบนศีรษะเธออย่างอ่อนโยน“อย่าคิดแทนเขา”อลินเงยหน้าขึ้น“ถ้าเขาไม่อยากเจอเธอ เขาคงไม่ทิ้งของพวกนั้นไว้ให้”น้ำเสียงของเขาหนักแน่น“อย่างน้อยเขาก็อยากให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ลืมเธอ”อลินมองหน้าเขา ดวงตาค่อ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 29 : ความจริงที่ซ่อนอยู่

    หลังจากพบรถของอัครเดชในโกดังร้าง...บรรยากาศภายในรถของอัคนีเงียบผิดปกติอลินนั่งกอดแฟ้มเอกสารไว้แนบอก ดวงตาของเธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คำพูดของพีรพัฒน์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว“พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่”ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงลูกสาวคนหนึ่งที่พ่อแม่ไม่ค่อยรัก แต่วันนี้กลับพบว่า...เธออาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของครอบครัวที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยซ้ำและพ่อแท้ ๆ ของเธออาจยังมีชีวิตอยู่“คุณดิน...”เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้อัคนีที่กำลังขับรถเหลือบมอง“ครับ?”อลินก้มมองมือของตัวเอง“ถ้าพ่อหนูยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ...ทำไมเขาถึงไม่เคยกลับมาหาหนูเลยคะ?”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขาชะลอรถ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือเธอ“เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”“แต่หนูรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้ง”นิ้วของเธอกำแน่นขึ้น“ตั้งแต่เด็ก หนูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อกับแม่รัก”เธอฝืนหัวเราะ“หนูตั้งใจเรียน ทำตัวดี ไม่เคยสร้างปัญหา แต่สุดท้าย...หนูก็ยังเป็นคนที่พวกเขาไม่ต้องการ”อัคนีมองเธอผ่านกระจกมองข้าง แววตาของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“อลิน”“คะ?”“เธอไม่จำเป็นต้องพยา

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 28 : คนที่อยู่เบื้องหลัง

    หลังคำพูดของพีรพัฒน์จบลง...ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ อลินยืนตัวแข็งอยู่ข้างอัคนี มือเล็กกำชายเสื้อของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัวส่วนอัคนี...ยังคงจ้องหน้าพีรพัฒน์ด้วยแววตาเย็นจัด“นายกำลังจะบอกว่าแม่ของฉันเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุ?”น้ำเสียงของเขาต่ำลงทุกคำ พีรพัฒน์ยกยิ้มมุมปาก“ฉันไม่ได้พูดว่าเธอเป็นคนทำ”“งั้นหมายความว่าอะไร?”“หมายความว่า...แม่ของนายรู้อะไรมากกว่าที่นายคิด”อัคนีขบกรามแน่น“หลักฐาน?”พีรพัฒน์หยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าแต่ยังไม่ทันส่งให้...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“พีรพัฒน์!”ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน หญิงสูงวัยยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของเธอซีดเผือด แม่ของอัคนี อัคนีชะงัก“แม่?”เธอมองพีรพัฒน์ด้วยสายตาหวาดหวั่น“เธอมาที่นี่ทำไม?”พีรพัฒน์หัวเราะเบา ๆ“ผมแค่อยากให้ทุกคนรู้ความจริง”“กลับไปซะ!”เสียงของหญิงสูงวัยสั่น แต่พยายามทำให้เด็ดขาด พีรพัฒน์ไม่ขยับ“ถ้าผมกลับไป...ความจริงก็ยังไม่หายไปไหน”เขาหันไปมองอัคนี“จริงไหม?”อัคนีเดินเข้าหาแม่“แม่รู้อะไร?”ผู้เป็นแม่หลบสายตา“ไม่มีอะไร”“แม่ครับ”อัคนีจับไหล่เธอเบา ๆ“มองหน้าผมแล้วพูด”หญิงสูงวัยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 27 : ผู้ชายที่เป็นพ่อที่แท้จริง

    “ผล DNA ของคุณอลินกับผู้ชายที่ระบุในเอกสาร...แสดงความสัมพันธ์ทางสายเลือดระดับพ่อกับลูกครับ”คำพูดจากปลายสายยังคงก้องอยู่ในหัวอลินยืนนิ่ง ร่างกายเหมือนถูกตรึงเอาไว้กับพื้นดวงตากลมโตค่อย ๆ เบิกกว้าง ก่อนริมฝีปากจะสั่น“พ่อ...?”เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน อัคนีมองเธอด้วยความเป็นห่วง เขารีบกดวางสาย ก่อนเดินเข้ามาหา“อลิน”หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเริ่มแดง“คุณดิน...หนูมีพ่ออีกคนจริง ๆ เหรอคะ?”อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังสับสน และสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดไม่ใช่คำปลอบใจที่ไม่มีหลักฐาน แต่คือความจริงเขาจึงจับมือเธอไว้แน่น“เรายังไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทั้งหมด”“แต่ผลตรวจ...”“ผลตรวจเป็นเพียงหนึ่งส่วนของความจริง”เขามองเธอด้วยสายตาหนักแน่น“ก่อนจะเชื่ออะไร เราจะตรวจสอบให้แน่ชัด”อลินเม้มริมฝีปาก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม“ถ้าความจริงคือ...พ่อแม่เลี้ยงหนูมาเพราะหนูไม่ใช่ลูกของพวกเขาจริง ๆ ล่ะคะ?”อัคนียกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้“ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เธอก็ไม่ได้ผิด”อลินหลับตาลง“หนูแค่...อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร”อัคนีดึงเธอเข้ามากอด“ผมจะพาเธอไปหาคำตอบ”กรุงเทพมหานครหลายชั่ว

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่26 : ซองเอกสารของอลิน

    หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายภายในบ้านสงบลง...อลินยังคงยืนกอดอัคนีแน่นอยู่กลางห้อง มือของเธอสั่นเล็กน้อย แม้เหตุการณ์จะผ่านไปแล้ว แต่ความหวาดกลัวยังคงเกาะอยู่ในใจ อัคนีลูบแผ่นหลังเธอช้า ๆ“ไม่เป็นไรแล้ว”เสียงของเขานุ่มกว่าปกติ“ผมอยู่ตรงนี้”อลินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเธอยังแดงจากการร้องไห้“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?”“ไม่”“แน่ใจนะคะ?”อัคนีพยักหน้า“แน่ใจ”อลินมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างละเอียด ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก“ถ้าคุณเป็นอะไรไป...”เธอเม้มริมฝีปาก น้ำเสียงสั่น“หนูคง...”เธอพูดต่อไม่ออก อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่แก้มให้“ผมไม่เป็นอะไร”“เพราะมีคนคอยปกป้องผมต่างหาก”เขายิ้มบาง ๆ“คราวหน้า ถ้ากลัวก็ร้องเรียกผม”อลินพยักหน้า“ค่ะ”ภาคินที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นแล้วแอบยิ้ม“ผมว่าเวลาคุณดินอยู่กับคุณอลินนี่เหมือนคนละคนเลยนะครับ”อัคนีหันไปมอง“อยากกลับไปวิ่งรอบไร่ไหม?”ภาคินรีบยกมือ“ไม่ครับ ผมเพิ่งวิ่งมาจนขาจะหลุด”อลินหลุดหัวเราะทั้งที่ยังมีน้ำตา บรรยากาศตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย แต่ไม่นาน... ภาคินก็พูดขึ้นด้วยส

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status