หน้าหลัก / โรแมนติก / เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี / ตอนที่6 : ความทรงจำจากโรงพยาบาล

แชร์

ตอนที่6 : ความทรงจำจากโรงพยาบาล

ผู้เขียน: สายธารลับ
last update วันที่เผยแพร่: 2026-08-17 18:59:45

ช่วงเย็นของวันนั้น อากาศเหนือไร่ส้มเริ่มเย็นลงอย่างรวดเร็ว

แสงสีส้มของพระอาทิตย์กำลังลับแนวเขา ลมพัดผ่านยอดต้นส้มจนใบไม้ไหวเบา ๆ ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมากับอากาศ

อลินนั่งอยู่บนม้านั่งไม้หน้าบ้าน

ในมือของเธอมีแก้วน้ำส้มคั้นสดที่เพิ่งได้มาจากครัว

หญิงสาวยกขึ้นดื่มหนึ่งอึก ก่อนหลับตาลงอย่างมีความสุข

“อร่อยจัง...”

รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้า

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอเพิ่งค้นพบว่าตัวเองชอบชีวิตที่เงียบสงบแบบนี้มากกว่าที่คิด

ไม่มีเสียงรถ

ไม่มีผู้คนมากมาย

ไม่มีคำพูดเปรียบเทียบจากคนในครอบครัว

ที่นี่...เธอสามารถเป็นตัวของตัวเองได้

“นั่งคนเดียวอีกแล้วเหรอลูก”

เสียงของแม่อัคนีดังขึ้น

อลินรีบหันไป ก่อนขยับตัวเปิดที่นั่งข้าง ๆ ให้

“คุณแม่มานั่งด้วยกันสิคะ”

หญิงสูงวัยยิ้ม ก่อนเดินมานั่งลงข้างเธอ

สายตาของผู้เป็นแม่มองออกไปยังไร่ส้มด้วยความสุข

“ตั้งแต่หนูมาอยู่ที่นี่ บ้านดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลยนะ”

อลินหัวเราะเบา ๆ

“หนูไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ”

“ทำสิ”

ผู้เป็นแม่หันมามองเธอ

“หนูทำให้ลูกชายแม่ยิ้มบ่อยขึ้น”

อลินชะงัก

แก้มเริ่มขึ้นสีจาง ๆ

“คุณดินน่ะเหรอคะ?”

“ใช่”

แม่ของอัคนีหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ก่อนหน้านี้เอาแต่ทำงาน หน้าเหมือนคนทั้งโลกติดหนี้เขา”

อลินหลุดหัวเราะออกมา

“จริงเหรอคะ?”

“จริงสิ”

เธอส่ายหน้าเบา ๆ อย่างเอ็นดู

“แต่ตั้งแต่หนูมา...แม่เห็นเขาออกไปเดินในไร่บ่อยขึ้น”

อลินก้มหน้าลง แอบยิ้ม

“หนูแค่ชอบไปดูต้นส้มค่ะ”

“แม่รู้”

ผู้เป็นแม่มองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน

ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง

“อลิน...แม่มีเรื่องอยากเล่าให้หนูฟัง”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น

“เรื่องอะไรคะ?”

แม่ของอัคนีสูดลมหายใจเข้า ก่อนยิ้มบาง ๆ

“เรื่องที่เราเคยเจอกันเมื่อปีก่อน”

อลินนิ่งไป

ความทรงจำเมื่อหนึ่งปีก่อนย้อนกลับมาในหัวอีกครั้ง

หนึ่งปีก่อน...

โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในภาคเหนือ

อลินในวัยยี่สิบกว่าปีเดินออกจากร้านกาแฟพร้อมเพื่อน หลังจากทั้งคู่เพิ่งเดินทางมาถึงจังหวัดนี้เพื่อท่องเที่ยว

“อลิน เดี๋ยวเราไปตลาดต่อไหม?”

เพื่อนของเธอถามพลางยกโทรศัพท์ขึ้นดูเส้นทาง

“ไปสิ แต่ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

อลินตอบพร้อมหัวเราะ

แต่เพียงไม่กี่ก้าว...เสียงผู้คนแตกตื่นก็ดังขึ้น

“มีคนเป็นลม!”

อลินหันขวับ หญิงสูงวัยคนหนึ่งกำลังนอนหมดสติอยู่บนพื้น

คนรอบข้างยืนมุง แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปแตะตัว

อลินรีบวางกระเป๋าลง

“ขอทางหน่อยค่ะ!”

เธอวิ่งเข้าไปทันที

หญิงสาวคุกเข่าลงข้างผู้ป่วย ใช้นิ้วแตะบริเวณข้อมือเพื่อเช็กชีพจร ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนรอบข้าง

“ช่วยโทรเรียกรถพยาบาลให้หน่อยค่ะ!”

น้ำเสียงของเธอชัดเจนและเด็ดขาด แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความกังวล

“คุณป้าคะ ได้ยินหนูไหมคะ?”

เธอเรียกพลางแตะไหล่เบา ๆ

“อย่าเพิ่งหลับนะคะ”

ไม่กี่นาทีต่อมา รถพยาบาลก็มาถึง

อลินยังคงยืนอยู่ข้างหญิงสูงวัยจนเจ้าหน้าที่พาขึ้นรถ

“ญาติคุณป้าอยู่ไหนคะ?”

อลินถาม แต่ไม่มีใครตอบได้

สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจตามไปโรงพยาบาลกับรถพยาบาล

เพราะไม่กล้าปล่อยหญิงสูงวัยไว้เพียงลำพัง

“วันนั้น...”

เสียงแม่อัคนีดึงอลินกลับสู่ปัจจุบัน

หญิงสูงวัยยิ้มให้เธอด้วยแววตาซาบซึ้ง

“แม่จำหนูได้ตั้งแต่แรกที่เห็น”

อลินยิ้มเขิน ๆ

“หนูเองก็จำคุณแม่ได้ค่ะ”

“ตอนนั้นแม่เป็นลมเพราะพักผ่อนน้อย แล้วความดันตก”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าไม่มีหนูช่วย แม่ไม่รู้เลยว่าจะเป็นยังไง”

อลินรีบส่ายหน้า

“อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ ใครเจอก็คงช่วยเหมือนกัน”

“ไม่จริงหรอก”

แม่ของอัคนีจับมือเธอเบา ๆ

“วันนั้นมีคนอยู่เยอะ แต่มีแค่หนูที่วิ่งเข้ามาช่วย”

อลินนิ่ง

ดวงตาของเธออ่อนลง

“หนูแค่คิดว่า ถ้าคนนั้นเป็นแม่ของหนู หนูก็คงอยากให้มีใครสักคนช่วย”

ประโยคธรรมดา ๆ กลับทำให้หญิงสูงวัยเงียบไป

เธอมองอลินด้วยความเอ็นดูมากกว่าเดิม

“หนูเป็นเด็กดีจริง ๆ”

อลินหัวเราะเบา ๆ

“คุณแม่ชมหนูจนหนูเขินแล้วนะคะ”

“แม่พูดเรื่องจริง”

หญิงสูงวัยบีบมือเธอเบา ๆ

“และเพราะแบบนี้...แม่ถึงไม่เคยคิดว่าเรื่องที่หนูมาแทนพี่สาวเป็นเรื่องไม่ดี”

อลินชะงัก

รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง

“คุณแม่...”

“แม่รู้ว่าหนูไม่ได้เลือกเรื่องนี้”

น้ำเสียงของแม่อัคนีอ่อนโยนขึ้น

“แต่แม่อยากให้หนูรู้ว่า ที่นี่ไม่มีใครบังคับหนู”

อลินก้มหน้าลง

นิ้วมือที่วางอยู่บนตักค่อย ๆ กำเข้าหากัน

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคกลับทำให้หัวใจของเธอรู้สึกอุ่นอย่างประหลาด

เพราะตั้งแต่วันที่พ่อแม่บอกให้เธอแต่งงานแทนพี่สาว...

ไม่มีใครเคยถามเธอเลยว่าเธอต้องการหรือไม่

แต่ผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักเธอไม่นานกลับเป็นคนแรกที่พูดว่า

“ไม่มีใครบังคับหนู”

“ขอบคุณนะคะ”

อลินพูดเบา ๆ

ดวงตาของเธอเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย

แม่อัคนีเห็นดังนั้นจึงรีบลูบหลังมือเธอ

“อย่าร้องนะลูก”

อลินรีบกะพริบตาถี่ ๆ แล้วหัวเราะกลบเกลื่อน

“ไม่ได้ร้องค่ะ แค่ลมแรง”

“ลมแรงอะไร น้ำตาจะไหลอยู่แล้ว”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง อลินกับแม่อัคนีหันไปพร้อมกัน

อัคนีกำลังยืนอยู่ตรงประตู มือข้างหนึ่งถือเอกสาร ส่วนอีกข้างจับไม้เท้าเล็ก ๆ ที่ใช้พยุงเวลาเดินระยะไกล

เขามองอลินอยู่ครู่หนึ่ง

ดวงตาคมหยุดอยู่ตรงดวงตาที่แดงเล็กน้อยของเธอ

“ร้องไห้ทำไม?”

อลินรีบส่ายหน้า

“ไม่ได้ร้องค่ะ”

“ตาแดง”

“ฝุ่นเข้าตาค่ะ”

อัคนีเลิกคิ้ว

“ฝุ่น?”

อลินพยักหน้ารัว ๆ

“ค่ะ ฝุ่นเยอะมาก”

ภาคินที่เดินตามหลังเข้ามาถึงกับหันหน้าหนีเพื่อซ่อนเสียงหัวเราะ

แต่เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาก็ยังหลุดออกมา

“ฮึ ๆ”

อัคนีหันไปมอง

“มีอะไร?”

ภาคินรีบทำหน้าเคร่ง

“ไม่มีครับ”

อลินแอบหัวเราะ

บรรยากาศที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความเศร้าจึงผ่อนคลายลงทันที

คืนนั้น

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อน อัคนีนั่งอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะ แต่กลับไม่มีสมาธิอ่าน

เรื่องที่แม่เล่าเกี่ยวกับอลินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่า...ผู้หญิงที่ถูกส่งมาแทนพี่สาวของเขา

เคยช่วยแม่ของเขาเอาไว้เมื่อหนึ่งปีก่อน

และที่สำคัญ...เธอไม่ได้ทำเพราะรู้ว่าแม่ของเขาเป็นใคร

ไม่ได้ทำเพราะต้องการผลประโยชน์ เธอเพียงช่วยคนที่กำลังลำบาก

อัคนีเอนหลังพิงเก้าอี้

ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง

“อลิน...”

เขาพึมพำชื่อเธอเบา ๆเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า...เขาอาจมองเธอผิดมาตลอด ตอนแรกเขาคิดว่าเธอเข้าหาเขาเพราะสงสาร

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง...เธอคงไม่เคยช่วยแม่เขาโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ๆ

“เข้ามา”

ประตูเปิดออก

ภาคินเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร ก่อนวางลงบนโต๊ะ

“เอกสารงานพรุ่งนี้ครับ”

อัคนีพยักหน้า

แต่ยังไม่ทันที่ภาคินจะเดินออกไป เขาก็พูดขึ้น

“คิน”

“ครับ?”

ภาคินหันกลับมา

อัคนีเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะถามดีหรือไม่

สุดท้ายจึงเอ่ยออกมา

“นายเคยรู้ไหมว่าอลินเคยช่วยแม่ฉัน?”

ภาคินกะพริบตา

“ไม่รู้ครับ”

อัคนีก้มมองเอกสารบนโต๊ะ

“ฉันเพิ่งรู้วันนี้”

ภาคินมองเจ้านายอย่างพิจารณา ก่อนรอยยิ้มกวน ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“ทำไมครับ?”

“อะไร?”

“ถึงสนใจเรื่องคุณอลินขนาดนี้”

อัคนีเงยหน้าขึ้นทันที

สายตาคมตวัดมองคนสนิท

“ฉันแค่ถาม”

ภาคินยกมือขึ้นทั้งสองข้าง

“ครับ ๆ แค่ถาม”

เขาหันหลังเดินออกไป

แต่ก่อนประตูจะปิด ภาคินกลับหันมายิ้มให้

“แต่ถ้าถามผมนะครับ...”

อัคนีขมวดคิ้ว

“อะไร?”

“ผมว่าคุณดินเริ่มสนใจเธอมากกว่าคู่หมั้นธรรมดาแล้วล่ะครับ”

ปัง!

ประตูปิดลงทันที อัคนีนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย

แต่ปลายหูที่เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยกลับทรยศเจ้าตัวอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนหลับตาลง

และในคืนนั้น...ภาพรอยยิ้มของอลินกลับเป็นสิ่งสุดท้ายที่วนเวียนอยู่ในความคิดของเขา โดยที่อัคนียังไม่รู้ตัวเลยว่า...

ความสงสัยกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความสนใจ

และจากความสนใจ...

อีกไม่นานมันจะกลายเป็นความผูกพันที่เขาไม่สามารถถอนตัวได้อีกต่อไป

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 31 : เงาที่กำลังคลืบคลาน

    รุ่งเช้า...แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของอลิน หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน พ่อกลับมาแล้ว เพียงคิดถึงคำพูดนั้น หัวใจของเธอก็ทั้งอบอุ่นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกันอลินลุกขึ้นนั่ง พลางมองสร้อยข้อมือเด็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ◌ืนิ้วเรียวค่อย ๆ ลูบมันอย่างทะนุถนอม“พ่อไม่เคยทิ้งเรา...จริง ๆ เหรอ”เธอพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“อลิน”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น เธอรีบเช็ดน้ำตาที่หางตา ก่อนตอบ“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก อัคนีเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ใบหน้าคมยังคงเรียบนิ่งเหมือนทุกวัน แต่ดวงตากลับจับจ้องเธอทันที“ร้องไห้อีกแล้ว?”เขาถามพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย อลินรีบส่ายหน้า“ไม่ได้ร้องค่ะ”อัคนีเดินเข้ามาใกล้ ก่อนใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยน้ำตาที่หางตาเธออย่างแผ่วเบา“แล้วนี่อะไร?”อลินก้มหน้าหลบสายตา“ก็...คิดถึงพ่อค่ะ”อัคนีถอนหายใจเบา ๆ“วันนี้ผมจะพาเธอไปหาเขา”เธอเงยหน้าขึ้นทันที“จริงเหรอคะ?”“อืม”“แต่คุณดินไม่ต้องไปทำงานเหรอ?”“งานสำคัญแค่ไหนก็รอได้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน“เรื่องของเธอ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 30 : พ่อที่กลับมา

    ค่ำคืนในไร่ส้มเงียบสงบกว่าทุกวัน...แต่ภายในใจของอลินกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายหลังจากกลับมาถึงบ้าน เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือเล็กกำสร้อยข้อมือเด็กที่พบในกล่องไม้แน่น ดวงตาเหม่อมองแสงไฟจากไร่ด้านนอกเธอพยายามนึกถึงใบหน้าของชายที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำพ่อของเธอคนที่เธอเคยคิดว่าทอดทิ้งเธอ แต่จดหมายกลับบอกว่าเขาไม่เคยทอดทิ้ง“คิดอะไรอยู่ครับ?”เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง อลินหันกลับไป เห็นอัคนียืนพิงกรอบประตูอยู่ เขาเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใบหน้าคมยังคงเคร่งขรึม แต่แววตากลับอ่อนลงทันทีเมื่อมองเห็นเธอ“เรื่องพ่อค่ะ”อลินตอบเบา ๆ ก่อนหลุบตาลง“หนูไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ”อัคนีเดินเข้ามานั่งข้างเธอ“ทำไม?”“ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หนูก็ดีใจ”เธอเม้มริมฝีปาก“แต่หนูก็กลัว...กลัวว่าถ้าได้เจอกันแล้ว เขาจะไม่ได้อยากเจอหนูจริง ๆ”อัคนีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นวางบนศีรษะเธออย่างอ่อนโยน“อย่าคิดแทนเขา”อลินเงยหน้าขึ้น“ถ้าเขาไม่อยากเจอเธอ เขาคงไม่ทิ้งของพวกนั้นไว้ให้”น้ำเสียงของเขาหนักแน่น“อย่างน้อยเขาก็อยากให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ลืมเธอ”อลินมองหน้าเขา ดวงตาค่อ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 29 : ความจริงที่ซ่อนอยู่

    หลังจากพบรถของอัครเดชในโกดังร้าง...บรรยากาศภายในรถของอัคนีเงียบผิดปกติอลินนั่งกอดแฟ้มเอกสารไว้แนบอก ดวงตาของเธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คำพูดของพีรพัฒน์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว“พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่”ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงลูกสาวคนหนึ่งที่พ่อแม่ไม่ค่อยรัก แต่วันนี้กลับพบว่า...เธออาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของครอบครัวที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยซ้ำและพ่อแท้ ๆ ของเธออาจยังมีชีวิตอยู่“คุณดิน...”เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้อัคนีที่กำลังขับรถเหลือบมอง“ครับ?”อลินก้มมองมือของตัวเอง“ถ้าพ่อหนูยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ...ทำไมเขาถึงไม่เคยกลับมาหาหนูเลยคะ?”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขาชะลอรถ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือเธอ“เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”“แต่หนูรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้ง”นิ้วของเธอกำแน่นขึ้น“ตั้งแต่เด็ก หนูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อกับแม่รัก”เธอฝืนหัวเราะ“หนูตั้งใจเรียน ทำตัวดี ไม่เคยสร้างปัญหา แต่สุดท้าย...หนูก็ยังเป็นคนที่พวกเขาไม่ต้องการ”อัคนีมองเธอผ่านกระจกมองข้าง แววตาของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“อลิน”“คะ?”“เธอไม่จำเป็นต้องพยา

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 28 : คนที่อยู่เบื้องหลัง

    หลังคำพูดของพีรพัฒน์จบลง...ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ อลินยืนตัวแข็งอยู่ข้างอัคนี มือเล็กกำชายเสื้อของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัวส่วนอัคนี...ยังคงจ้องหน้าพีรพัฒน์ด้วยแววตาเย็นจัด“นายกำลังจะบอกว่าแม่ของฉันเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุ?”น้ำเสียงของเขาต่ำลงทุกคำ พีรพัฒน์ยกยิ้มมุมปาก“ฉันไม่ได้พูดว่าเธอเป็นคนทำ”“งั้นหมายความว่าอะไร?”“หมายความว่า...แม่ของนายรู้อะไรมากกว่าที่นายคิด”อัคนีขบกรามแน่น“หลักฐาน?”พีรพัฒน์หยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าแต่ยังไม่ทันส่งให้...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“พีรพัฒน์!”ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน หญิงสูงวัยยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของเธอซีดเผือด แม่ของอัคนี อัคนีชะงัก“แม่?”เธอมองพีรพัฒน์ด้วยสายตาหวาดหวั่น“เธอมาที่นี่ทำไม?”พีรพัฒน์หัวเราะเบา ๆ“ผมแค่อยากให้ทุกคนรู้ความจริง”“กลับไปซะ!”เสียงของหญิงสูงวัยสั่น แต่พยายามทำให้เด็ดขาด พีรพัฒน์ไม่ขยับ“ถ้าผมกลับไป...ความจริงก็ยังไม่หายไปไหน”เขาหันไปมองอัคนี“จริงไหม?”อัคนีเดินเข้าหาแม่“แม่รู้อะไร?”ผู้เป็นแม่หลบสายตา“ไม่มีอะไร”“แม่ครับ”อัคนีจับไหล่เธอเบา ๆ“มองหน้าผมแล้วพูด”หญิงสูงวัยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 27 : ผู้ชายที่เป็นพ่อที่แท้จริง

    “ผล DNA ของคุณอลินกับผู้ชายที่ระบุในเอกสาร...แสดงความสัมพันธ์ทางสายเลือดระดับพ่อกับลูกครับ”คำพูดจากปลายสายยังคงก้องอยู่ในหัวอลินยืนนิ่ง ร่างกายเหมือนถูกตรึงเอาไว้กับพื้นดวงตากลมโตค่อย ๆ เบิกกว้าง ก่อนริมฝีปากจะสั่น“พ่อ...?”เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน อัคนีมองเธอด้วยความเป็นห่วง เขารีบกดวางสาย ก่อนเดินเข้ามาหา“อลิน”หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเริ่มแดง“คุณดิน...หนูมีพ่ออีกคนจริง ๆ เหรอคะ?”อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังสับสน และสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดไม่ใช่คำปลอบใจที่ไม่มีหลักฐาน แต่คือความจริงเขาจึงจับมือเธอไว้แน่น“เรายังไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทั้งหมด”“แต่ผลตรวจ...”“ผลตรวจเป็นเพียงหนึ่งส่วนของความจริง”เขามองเธอด้วยสายตาหนักแน่น“ก่อนจะเชื่ออะไร เราจะตรวจสอบให้แน่ชัด”อลินเม้มริมฝีปาก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม“ถ้าความจริงคือ...พ่อแม่เลี้ยงหนูมาเพราะหนูไม่ใช่ลูกของพวกเขาจริง ๆ ล่ะคะ?”อัคนียกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้“ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เธอก็ไม่ได้ผิด”อลินหลับตาลง“หนูแค่...อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร”อัคนีดึงเธอเข้ามากอด“ผมจะพาเธอไปหาคำตอบ”กรุงเทพมหานครหลายชั่ว

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่26 : ซองเอกสารของอลิน

    หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายภายในบ้านสงบลง...อลินยังคงยืนกอดอัคนีแน่นอยู่กลางห้อง มือของเธอสั่นเล็กน้อย แม้เหตุการณ์จะผ่านไปแล้ว แต่ความหวาดกลัวยังคงเกาะอยู่ในใจ อัคนีลูบแผ่นหลังเธอช้า ๆ“ไม่เป็นไรแล้ว”เสียงของเขานุ่มกว่าปกติ“ผมอยู่ตรงนี้”อลินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเธอยังแดงจากการร้องไห้“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?”“ไม่”“แน่ใจนะคะ?”อัคนีพยักหน้า“แน่ใจ”อลินมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างละเอียด ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก“ถ้าคุณเป็นอะไรไป...”เธอเม้มริมฝีปาก น้ำเสียงสั่น“หนูคง...”เธอพูดต่อไม่ออก อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่แก้มให้“ผมไม่เป็นอะไร”“เพราะมีคนคอยปกป้องผมต่างหาก”เขายิ้มบาง ๆ“คราวหน้า ถ้ากลัวก็ร้องเรียกผม”อลินพยักหน้า“ค่ะ”ภาคินที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นแล้วแอบยิ้ม“ผมว่าเวลาคุณดินอยู่กับคุณอลินนี่เหมือนคนละคนเลยนะครับ”อัคนีหันไปมอง“อยากกลับไปวิ่งรอบไร่ไหม?”ภาคินรีบยกมือ“ไม่ครับ ผมเพิ่งวิ่งมาจนขาจะหลุด”อลินหลุดหัวเราะทั้งที่ยังมีน้ำตา บรรยากาศตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย แต่ไม่นาน... ภาคินก็พูดขึ้นด้วยส

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status