Home / โรแมนติก / เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี / ตอนที่ 5 : คนที่ไม่เคยเรียกร้อง

Share

ตอนที่ 5 : คนที่ไม่เคยเรียกร้อง

last update publish date: 2026-08-17 11:31:51

เช้าวันที่ห้าหลังจากอลินเดินทางมาอยู่ที่ไร่ส้ม อากาศบนภูเขายังคงเย็นสบาย หมอกบางลอยเหนือยอดไม้ ก่อนจะค่อย ๆ จางลงเมื่อแสงแดดเริ่มส่องผ่านแนวเขา

อลินเดินลงบันไดมาพร้อมรอยยิ้มสดใส วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ผมยาวถูกรวบเป็นหางม้าอย่างง่าย ๆ เธอไม่ได้แต่งตัวเหมือนคุณหนูในกรุงเทพฯ ที่มักแต่งตัวสวยงามทุกครั้งที่ออกจากบ้าน แต่กลับดูคล่องตัวและเป็นธรรมชาติจนคนในบ้านเริ่มคุ้นตา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะป้าสาย”

อลินยกมือไหว้หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดโต๊ะอาหาร

ป้าสายเงยหน้าขึ้น ก่อนยิ้มอย่างเอ็นดู

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอลิน ตื่นเช้าจังเลยนะคะ”

“วันนี้หนูว่าจะช่วยป้าทำอาหารค่ะ”

อลินพูดพร้อมเดินเข้าไปใกล้โต๊ะอาหาร

ป้าสายรีบส่ายหน้า

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณอลินเป็นแขก”

“แขกอะไรคะ?”

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ พลางหยิบจานขึ้นมา

“หนูอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้วนะคะ อีกอย่าง...ถ้าจะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน หนูก็อยากช่วยอะไรบ้าง”

ป้าสายมองเธอด้วยแววตาอบอุ่น

“คุณดินคงดีใจนะคะที่มีคุณอลินมาอยู่ด้วย”

อลินชะงักไปเล็กน้อย

แก้มของเธอขึ้นสีจาง ๆ

“เอ่อ...คุณดินจะดีใจหรือเปล่าไม่รู้ค่ะ”

เธอหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนก้มหน้าจัดจานต่อ แต่คนที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องอาหารกลับได้ยินทุกคำ

อัคนีหยุดฝีเท้า เขามองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ

อลินกำลังยืนช่วยป้าสายจัดอาหารอย่างคล่องแคล่ว ทั้งที่ไม่มีใครสั่งให้เธอทำ ไม่เหมือนคุณหนูที่เขาเคยคิดไว้เลย

“ตื่นเช้าจัง”

เสียงทุ้มของเขาดังขึ้น

อลินเงยหน้าทันที

“อ้าว คุณดิน”

เธอยิ้มให้เขา

“วันนี้หนูตื่นเร็วค่ะ”

อัคนีเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร สายตาเหลือบมองมือของเธอ

“ทำอะไร?”

“ช่วยป้าสายค่ะ”

“ใครใช้?”

คำถามนั้นทำให้อลินนิ่งไป

เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนตอบเบา ๆ

“ไม่มีใครใช้ค่ะ หนูอยากช่วยเอง”

อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง

“ถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องทำ”

อลินยิ้มบาง ๆ

“หนูไม่เหนื่อยค่ะ”

“แน่ใจ?”

“แน่ใจค่ะ”

อัคนีพยักหน้า

แต่ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นดื่ม เขากลับเหลือบมองมือของเธออีกครั้ง

ปลายนิ้วมีรอยแดงเล็ก ๆ จากการยกของและทำงานในครัว

เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

---

หลังอาหารเช้า อลินเดินออกมาหน้าบ้าน

เธอเห็นคนงานสองสามคนกำลังช่วยกันขนลังส้มขึ้นรถ จึงเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสนใจ

“ให้หนูช่วยไหมคะ?”

ชายคนหนึ่งรีบหันมา

“ไม่เป็นไรครับคุณอลิน ของหนักครับ”

“หนูช่วยถือกล่องเล็ก ๆ ก็ได้ค่ะ”

อลินพูดพร้อมยื่นมือไปจับลังหนึ่ง แต่ยังไม่ทันยกขึ้น...

เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“วางลง”

อลินสะดุ้ง

เธอหันกลับไปมอง

อัคนีกำลังเดินเข้ามา สีหน้าของเขาเคร่งกว่าปกติเล็กน้อย

อลินค่อย ๆ วางลังลง

“หนูแค่จะช่วยค่ะ”

“ผมรู้”

อัคนีเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ

“แต่ของพวกนี้หนัก”

“หนูยกไหวค่ะ”

“ผมบอกว่าไม่ต้อง”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่หนักแน่นจนอลินเงียบ

หญิงสาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“ค่ะ”

อัคนีมองสีหน้าของเธอแล้วรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย

เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดเหมือนกำลังตำหนิเธอ ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนลดน้ำเสียงลง

“ถ้าอยากช่วยจริง ๆ ก็ช่วยเรื่องที่ไม่ต้องยกของหนัก”

อลินเงยหน้าขึ้น

“เช่นอะไรคะ?”

“เดินดูว่าคนงานขาดอะไรหรือเปล่า”

ดวงตาของเธอสว่างขึ้นทันที

“ได้ค่ะ!”

อัคนีมองรอยยิ้มที่กลับมาอย่างรวดเร็วแล้วเผลอถอนหายใจ

ผู้หญิงคนนี้...เปลี่ยนอารมณ์เร็วเสียจริง

“คุณดินครับ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

ภาคินเดินเข้ามาพร้อมกุญแจรถในมือ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประจำตัว

“รถพร้อมแล้วครับ”

อัคนีพยักหน้า

“อืม”

ภาคินเหลือบมองอลิน แล้วหันกลับมามองเจ้านาย

ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น

“คุณดินนี่ใจดีขึ้นนะครับ”

อัคนีหันขวับ

“พูดอะไร?”

ภาคินทำหน้าตาย

“ก็ปกติคุณดินไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะยกอะไร แต่วันนี้ถึงกับออกมาห้ามคุณอลินด้วยตัวเอง”

อลินหันไปมองอัคนี ก่อนแอบยิ้ม

ส่วนอัคนีหรี่ตามองคนสนิท

“ถ้าว่างมากก็ไปช่วยคนงาน”

ภาคินรีบยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้

“ครับ ๆ ผมไปแล้วครับ”

เขาหันหลังเดินไปสองก้าว ก่อนหันกลับมากระซิบกับอลิน

“คุณอลินครับ ถ้าเจ้านายผมดุอะไร อย่าเพิ่งถือสานะครับ”

อลินหัวเราะเบา ๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“หมอนี่พูดมาก”

อัคนีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

ภาคินหัวเราะทันที

“เห็นไหมครับ ผมบอกแล้ว”

ก่อนจะรีบเดินหนีไป อลินหัวเราะจนไหล่สั่น

อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วมุมปากของเขาก็ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

---

ช่วงบ่าย

อลินเดินตรวจพื้นที่รอบไร่ตามที่อัคนีบอก

เธอพูดคุยกับคนงานทุกคนอย่างเป็นกันเอง

“ตรงนี้มีอะไรขาดไหมคะ?”

“ไม่มีครับคุณอลิน”

“ถ้ามีอะไรบอกหนูได้นะคะ เดี๋ยวหนูแจ้งคุณดินให้”

คนงานยิ้มอย่างเป็นมิตร

“คุณอลินไม่ต้องเกรงใจพวกเราหรอกครับ”

“หนูต่างหากที่ต้องบอกว่าอย่าเกรงใจ”

เธอหัวเราะ

“เราอยู่บ้านเดียวกันแล้วนี่คะ”

คำพูดธรรมดา ๆ ของเธอทำให้คนงานหลายคนยิ้มตาม

อลินไม่เคยวางตัวสูงกว่าใคร ไม่ว่าคนตรงหน้าจะเป็นคนงาน คนขับรถ หรือแม่บ้าน เธอก็พูดคุยด้วยรอยยิ้มเหมือนกันทุกคน

และภาพเหล่านั้น...กำลังถูกใครบางคนมองจากระยะไกล

อัคนียืนอยู่ใต้ต้นไม้ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ แต่สายตากลับไม่ได้อยู่บนหน้าจอ เขามองอลินที่กำลังหัวเราะกับคนงาน ผู้หญิงคนนี้ดูมีความสุขกับทุกเรื่อง แม้กระทั่งการเดินตากแดดตรวจงานที่เขาคิดว่าไม่มีใครอยากทำ

“คุณดินครับ”

ภาคินเดินเข้ามายืนข้าง ๆ

“มองนานแล้วนะครับ”

อัคนีละสายตาทันที

“ผมกำลังดูงาน”

ภาคินมองไปทางอลิน ก่อนหันกลับมา

“งานอยู่ทางโน้นครับ”

อัคนีเงียบ

ภาคินกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

“ครับ ๆ ดูงานต่อเลยครับ”

อัคนีปรายตามองเขา

“ถ้าไม่หยุดพูด ผมจะให้ไปดูงานแปลงไกลสุด”

ภาคินรีบหุบปากทันที

“เงียบแล้วครับ”

แต่ดวงตาของเขายังเต็มไปด้วยแววขบขัน

---

เย็นวันนั้น

อลินกลับเข้าบ้านพร้อมเหงื่อบาง ๆ บนหน้าผาก เธอเดินตรงไปยังห้องครัวเพื่อช่วยป้าสายอีกครั้ง แต่ทันทีที่ยกมือขึ้น...

“พอแล้ว”

เสียงของอัคนีดังขึ้น

อลินหันกลับไป

ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงประตูในมือของเขาถือแก้วน้ำเย็น

“วันนี้ทำมาทั้งวันแล้ว”

เขายื่นแก้วให้

“ดื่ม”

อลินมองแก้วน้ำ ก่อนเงยหน้ามองเขา

“ขอบคุณค่ะ”

เธอรับมาแล้วดื่มทันที

อัคนียืนมองเธอเงียบ ๆ

“เหนื่อยไหม?”

อลินส่ายหน้า

“ไม่ค่ะ สนุกดี”

“ถ้าเหนื่อยก็บอก”

“ค่ะ”

เธอยิ้ม

“คุณดินเป็นห่วงหนูเหรอคะ?”

คำถามนั้นทำให้อัคนีนิ่งไป เขาหลบสายตาเล็กน้อย

“ผมไม่อยากให้คู่หมั้นตัวเองป่วย”

อลินชะงักหัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

ส่วนอัคนีเองก็เหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป เขากระแอมเบา ๆ ก่อนหันหน้าหนี

“ไปพักได้แล้ว”

อลินยิ้มบาง ๆ

“ค่ะ”

เธอเดินผ่านเขาไป แต่ก่อนจะขึ้นบันไดกลับห้อง หญิงสาวกลับหันมามองชายหนุ่มอีกครั้ง แววตาของเธออ่อนลง เพราะนี่เป็นครั้งแรก...

ที่เธอรู้สึกว่า การมาอยู่ที่นี่อาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด

ขณะเดียวกัน อัคนีก็ยืนมองแผ่นหลังของเธอจนลับสายตา

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลย ทำไมแค่เห็นเธอเหนื่อย...เขาถึงรู้สึกเป็นห่วงมากขนาดนี้และทำไม...บ้านที่เคยเงียบสงบของเขา

ถึงเริ่มรู้สึกว่างเปล่าในทันทีที่ไม่มีเสียงหัวเราะของเธอ?

ภาคินที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นแล้วส่ายหน้าเบา ๆ ริมฝีปากยกยิ้มอย่างรู้ทัน

“หนักแล้วนะครับคุณดิน...”

เขาพึมพำกับตัวเอง

“อาการแบบนี้ เขาเรียกว่าเริ่มชอบแล้วหรือเปล่านะ?”

แต่คนที่กำลังตกหลุมรักกลับยังไม่รู้ตัวเลยว่า...

หัวใจของเขากำลังเปิดประตูให้ผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาทีละนิด

และอีกไม่นาน...

อลินจะไม่ใช่เพียงเจ้าสาวตัวแทนอีกต่อไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 31 : เงาที่กำลังคลืบคลาน

    รุ่งเช้า...แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนของอลิน หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน พ่อกลับมาแล้ว เพียงคิดถึงคำพูดนั้น หัวใจของเธอก็ทั้งอบอุ่นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกันอลินลุกขึ้นนั่ง พลางมองสร้อยข้อมือเด็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ◌ืนิ้วเรียวค่อย ๆ ลูบมันอย่างทะนุถนอม“พ่อไม่เคยทิ้งเรา...จริง ๆ เหรอ”เธอพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก...ก๊อก...“อลิน”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น เธอรีบเช็ดน้ำตาที่หางตา ก่อนตอบ“เข้ามาได้ค่ะ”ประตูเปิดออก อัคนีเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม ใบหน้าคมยังคงเรียบนิ่งเหมือนทุกวัน แต่ดวงตากลับจับจ้องเธอทันที“ร้องไห้อีกแล้ว?”เขาถามพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย อลินรีบส่ายหน้า“ไม่ได้ร้องค่ะ”อัคนีเดินเข้ามาใกล้ ก่อนใช้นิ้วโป้งเกลี่ยรอยน้ำตาที่หางตาเธออย่างแผ่วเบา“แล้วนี่อะไร?”อลินก้มหน้าหลบสายตา“ก็...คิดถึงพ่อค่ะ”อัคนีถอนหายใจเบา ๆ“วันนี้ผมจะพาเธอไปหาเขา”เธอเงยหน้าขึ้นทันที“จริงเหรอคะ?”“อืม”“แต่คุณดินไม่ต้องไปทำงานเหรอ?”“งานสำคัญแค่ไหนก็รอได้”เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน“เรื่องของเธอ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 30 : พ่อที่กลับมา

    ค่ำคืนในไร่ส้มเงียบสงบกว่าทุกวัน...แต่ภายในใจของอลินกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายหลังจากกลับมาถึงบ้าน เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือเล็กกำสร้อยข้อมือเด็กที่พบในกล่องไม้แน่น ดวงตาเหม่อมองแสงไฟจากไร่ด้านนอกเธอพยายามนึกถึงใบหน้าของชายที่ไม่เคยอยู่ในความทรงจำพ่อของเธอคนที่เธอเคยคิดว่าทอดทิ้งเธอ แต่จดหมายกลับบอกว่าเขาไม่เคยทอดทิ้ง“คิดอะไรอยู่ครับ?”เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง อลินหันกลับไป เห็นอัคนียืนพิงกรอบประตูอยู่ เขาเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ใบหน้าคมยังคงเคร่งขรึม แต่แววตากลับอ่อนลงทันทีเมื่อมองเห็นเธอ“เรื่องพ่อค่ะ”อลินตอบเบา ๆ ก่อนหลุบตาลง“หนูไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ”อัคนีเดินเข้ามานั่งข้างเธอ“ทำไม?”“ถ้าพ่อยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หนูก็ดีใจ”เธอเม้มริมฝีปาก“แต่หนูก็กลัว...กลัวว่าถ้าได้เจอกันแล้ว เขาจะไม่ได้อยากเจอหนูจริง ๆ”อัคนีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นวางบนศีรษะเธออย่างอ่อนโยน“อย่าคิดแทนเขา”อลินเงยหน้าขึ้น“ถ้าเขาไม่อยากเจอเธอ เขาคงไม่ทิ้งของพวกนั้นไว้ให้”น้ำเสียงของเขาหนักแน่น“อย่างน้อยเขาก็อยากให้เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ลืมเธอ”อลินมองหน้าเขา ดวงตาค่อ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 29 : ความจริงที่ซ่อนอยู่

    หลังจากพบรถของอัครเดชในโกดังร้าง...บรรยากาศภายในรถของอัคนีเงียบผิดปกติอลินนั่งกอดแฟ้มเอกสารไว้แนบอก ดวงตาของเธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คำพูดของพีรพัฒน์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว“พ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่”ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงลูกสาวคนหนึ่งที่พ่อแม่ไม่ค่อยรัก แต่วันนี้กลับพบว่า...เธออาจไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของครอบครัวที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยซ้ำและพ่อแท้ ๆ ของเธออาจยังมีชีวิตอยู่“คุณดิน...”เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้อัคนีที่กำลังขับรถเหลือบมอง“ครับ?”อลินก้มมองมือของตัวเอง“ถ้าพ่อหนูยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ...ทำไมเขาถึงไม่เคยกลับมาหาหนูเลยคะ?”น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขาชะลอรถ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือเธอ“เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”“แต่หนูรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทิ้ง”นิ้วของเธอกำแน่นขึ้น“ตั้งแต่เด็ก หนูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อกับแม่รัก”เธอฝืนหัวเราะ“หนูตั้งใจเรียน ทำตัวดี ไม่เคยสร้างปัญหา แต่สุดท้าย...หนูก็ยังเป็นคนที่พวกเขาไม่ต้องการ”อัคนีมองเธอผ่านกระจกมองข้าง แววตาของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“อลิน”“คะ?”“เธอไม่จำเป็นต้องพยา

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 28 : คนที่อยู่เบื้องหลัง

    หลังคำพูดของพีรพัฒน์จบลง...ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ อลินยืนตัวแข็งอยู่ข้างอัคนี มือเล็กกำชายเสื้อของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัวส่วนอัคนี...ยังคงจ้องหน้าพีรพัฒน์ด้วยแววตาเย็นจัด“นายกำลังจะบอกว่าแม่ของฉันเกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุ?”น้ำเสียงของเขาต่ำลงทุกคำ พีรพัฒน์ยกยิ้มมุมปาก“ฉันไม่ได้พูดว่าเธอเป็นคนทำ”“งั้นหมายความว่าอะไร?”“หมายความว่า...แม่ของนายรู้อะไรมากกว่าที่นายคิด”อัคนีขบกรามแน่น“หลักฐาน?”พีรพัฒน์หยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าแต่ยังไม่ทันส่งให้...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“พีรพัฒน์!”ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน หญิงสูงวัยยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของเธอซีดเผือด แม่ของอัคนี อัคนีชะงัก“แม่?”เธอมองพีรพัฒน์ด้วยสายตาหวาดหวั่น“เธอมาที่นี่ทำไม?”พีรพัฒน์หัวเราะเบา ๆ“ผมแค่อยากให้ทุกคนรู้ความจริง”“กลับไปซะ!”เสียงของหญิงสูงวัยสั่น แต่พยายามทำให้เด็ดขาด พีรพัฒน์ไม่ขยับ“ถ้าผมกลับไป...ความจริงก็ยังไม่หายไปไหน”เขาหันไปมองอัคนี“จริงไหม?”อัคนีเดินเข้าหาแม่“แม่รู้อะไร?”ผู้เป็นแม่หลบสายตา“ไม่มีอะไร”“แม่ครับ”อัคนีจับไหล่เธอเบา ๆ“มองหน้าผมแล้วพูด”หญิงสูงวัยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่ 27 : ผู้ชายที่เป็นพ่อที่แท้จริง

    “ผล DNA ของคุณอลินกับผู้ชายที่ระบุในเอกสาร...แสดงความสัมพันธ์ทางสายเลือดระดับพ่อกับลูกครับ”คำพูดจากปลายสายยังคงก้องอยู่ในหัวอลินยืนนิ่ง ร่างกายเหมือนถูกตรึงเอาไว้กับพื้นดวงตากลมโตค่อย ๆ เบิกกว้าง ก่อนริมฝีปากจะสั่น“พ่อ...?”เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน อัคนีมองเธอด้วยความเป็นห่วง เขารีบกดวางสาย ก่อนเดินเข้ามาหา“อลิน”หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเริ่มแดง“คุณดิน...หนูมีพ่ออีกคนจริง ๆ เหรอคะ?”อัคนีไม่ได้ตอบทันที เขารู้ว่าตอนนี้เธอกำลังสับสน และสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดไม่ใช่คำปลอบใจที่ไม่มีหลักฐาน แต่คือความจริงเขาจึงจับมือเธอไว้แน่น“เรายังไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทั้งหมด”“แต่ผลตรวจ...”“ผลตรวจเป็นเพียงหนึ่งส่วนของความจริง”เขามองเธอด้วยสายตาหนักแน่น“ก่อนจะเชื่ออะไร เราจะตรวจสอบให้แน่ชัด”อลินเม้มริมฝีปาก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงบนแก้ม“ถ้าความจริงคือ...พ่อแม่เลี้ยงหนูมาเพราะหนูไม่ใช่ลูกของพวกเขาจริง ๆ ล่ะคะ?”อัคนียกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้“ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เธอก็ไม่ได้ผิด”อลินหลับตาลง“หนูแค่...อยากรู้ว่าตัวเองเป็นใคร”อัคนีดึงเธอเข้ามากอด“ผมจะพาเธอไปหาคำตอบ”กรุงเทพมหานครหลายชั่ว

  • เจ้าสาวตัวแทนของอัคนี   ตอนที่26 : ซองเอกสารของอลิน

    หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายภายในบ้านสงบลง...อลินยังคงยืนกอดอัคนีแน่นอยู่กลางห้อง มือของเธอสั่นเล็กน้อย แม้เหตุการณ์จะผ่านไปแล้ว แต่ความหวาดกลัวยังคงเกาะอยู่ในใจ อัคนีลูบแผ่นหลังเธอช้า ๆ“ไม่เป็นไรแล้ว”เสียงของเขานุ่มกว่าปกติ“ผมอยู่ตรงนี้”อลินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนค่อย ๆ ผละออกจากอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเธอยังแดงจากการร้องไห้“คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ?”“ไม่”“แน่ใจนะคะ?”อัคนีพยักหน้า“แน่ใจ”อลินมองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างละเอียด ก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก“ถ้าคุณเป็นอะไรไป...”เธอเม้มริมฝีปาก น้ำเสียงสั่น“หนูคง...”เธอพูดต่อไม่ออก อัคนีมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่แก้มให้“ผมไม่เป็นอะไร”“เพราะมีคนคอยปกป้องผมต่างหาก”เขายิ้มบาง ๆ“คราวหน้า ถ้ากลัวก็ร้องเรียกผม”อลินพยักหน้า“ค่ะ”ภาคินที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นแล้วแอบยิ้ม“ผมว่าเวลาคุณดินอยู่กับคุณอลินนี่เหมือนคนละคนเลยนะครับ”อัคนีหันไปมอง“อยากกลับไปวิ่งรอบไร่ไหม?”ภาคินรีบยกมือ“ไม่ครับ ผมเพิ่งวิ่งมาจนขาจะหลุด”อลินหลุดหัวเราะทั้งที่ยังมีน้ำตา บรรยากาศตึงเครียดคลายลงเล็กน้อย แต่ไม่นาน... ภาคินก็พูดขึ้นด้วยส

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status