Chapter Three

OKAY, so pagkatapos ng coffee incident na iyon, which, by the way, was seriously H-O-T - hindi naging madali ang mga bagay-bagay. I mean, masisisi mo ba ako?

Si Cortéz kasi…well, ay si Cortéz pa rin. Kalmado. Controlled. Professional. Pero nakakainis ang sobrang karisma niya na laging nagpapakaba sa akin, na para akong nakasakay sa rollercoaster 24/7. Hindi ko lang alam kung dahil ba iyon sa excitement o sa takot. Or both. Kaya pagkatapos ng munting coffee disaster, desperado akong mabawi kahit man lang kaunting control sa sitwasyon. Kailangan kong patunayan na hindi lang ako isang starry-eyed intern na madaling matunaw sa ngiti ng isang gwapo at malanding boss, 'di ba?

Kaya naman sinubukan kong magseryoso. O at least, iyon ang akala ko.

Naupo na ako sa desk ko, trying to concentrate on the pile of papers sa harap ko. Pero siyempre, ramdam ko 'yung mata niya sa akin. It was like he had this magnet kaya hindi ako maka-focus sa kahit ano, kundi sa kanya lang. Parang irresistible force of nature na hindi mo basta-basta matatakasan. At sa totoo lang, parang ayoko na. Click ako nang click sa pen ko habang naglalakbay ang diwa ko kung saan-saan - okay, fine, naglalakbay siya kay Boss Santi! Ugh!

Sa wakas, lumakad siya malapit sa akin, na sa sobrang lapit ay amoy ko na ‘yung mamahalin niyang pabango. Oh God, he smelled so good. It was that kind of scent na pangmayaman, na nakaka-addict, na hindi ko maintindihan. Parang adventure na alam mong hindi mo dapat suuingin pero susuuingin mo pa rin for the sake of excitement. Gano'n.

"Miss Balmaceda," mahina at malalim niyang sabi. "Kumusta ang training so far?"

Nilingon ko siya. “Okay naman, Sir. I mean, inaaral ko pa po pero…okay naman.”

Ngumiti na naman siya. Ayan na naman ‘yung nakakakaba niyang ngiti, na nagpapahirap lalo sa sitwasyon. “Good. May potential ka, Miss Balmaceda.”

Oh, potential. Hindi ‘yon ang unang beses na sinabi n’ya ‘yon sa akin. Ewan ko ba pero ayokong naririnig ‘yong word na ‘yon, lalo na galing sa kanya. Dahil sa tuwing sasabihin niya ‘yon, feeling ko, he’s assessing me hindi lang bilang intern kundi bilang babae, as a whole. At hindi ako sigurado kung handa na ang beauty ko para ro’n. 

“Alam mo, Miss Balmaceda,” bulong niya sabay lapit ng mukha niya sa mukha ko. “Nakita ko na ‘yang ganyang klaseng tingin.”

“Anong ganyang klaseng tingin…Sir?”

“‘Yung tingin na parang nagpipigil ma-fall.”

Hala! Paano niya nalaman? At bago pa ako makasagot, kumindat siya na parang wala lang, na parang laro lang ang lahat.

“Okay lang ‘yan. Normal lang naman ‘yan, lalo na sa tulad nating dalawa.”

Holy sh*t. Was he flirting with me again? Ano pa nga ba?

Natutunaw na ba ako na parang ice cream na bilad sa ilalim ng araw? Absolutely. Pinilit kong makabawi, pinilit kong i-distract ang sarili ko sa mga dokumento sa mesa pero hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko. God, I was definitely not handling this well. Not even close.

At si Mr. Cortéz, siyempre, aliw na aliw sa mga pangyayari. Hindi man lang ito nag-effort na magkunwaring hindi niya pansin na hulog na hulog na ‘ko sa kanya.

“Anyway,” sabi niya sabay tayo. “Basta tandaan mo, you’re here to learn. At inaasahan ko na patutunayan mo sa akin na you’re not just a pretty face.”

Oh God. Napalunok ako at saka tumango habang halos tumalon na ang puso ko sa sobrang kaba. “G-got it, Mr. Cortéz.”

“Santi na lang. Ayoko nang masyado tayong pormal sa isa’t-isa,” pahabol niya nang nakangiti habang palabas ng opisina.

~~

HOY, sino ba naman kasi nag-design ng conference room na ganito ka-intimidating? Floor-to-ceiling windows, sobrang kintab ng glass table, at ang sobrang laking flat screen sa dulo na parang anytime ay p’wedeng may mag-flash na, "CORPORATE RULE #1: DO NOT FLIRT WITH YOUR BOSS."

Spoiler alert: Too late.

Nakatayo ako sa may tabi ng bintana, nagkukunwari na manghang-mangha sa Makati skyline, pero to be honest? Ang iniisip ko lang ay kung bakit walang batas na ipinagbabawal na maging sobrang hot ang mga boss. Kasi, if it were illegal, nakakulong na panigurado si Jose Santiago Cortéz, with no bail, honey. Locked up and fully objectified.

"Oh, nakatitig ka na naman."

Ay. Bigla tuloy akong napatungo. "Excuse me," I say, pa-deadma. "I'm reflecting, po."

Sumandal si Santi sa doorframe, nakangiti nang pagkaganda-ganda, na parang alam niyang panalo na siya sa larong hindi ko nga alam kung ano.  "Reflecting…on the project?" 

"Hindi, Sir,. Reflecting on my life decisions."

Natawa siya, mukhang aliw na aliw talaga siya sa akin, ano? Pero girl, bakit gano’n? Bakit pati tawa niya, ang sexy pakinggan? Dahil ba ‘yon sa trauma niya? Sa military past na hindi ko dapat malaman? 

“Anyway, I wanted to run through your deck," sabi niya habang lumalakad palapit. "Curious ako sa ideas mo."

I blink. Your deck? Teka, parang iba yata ang pagkakadinig ko. Erase, erase.

"S-sure," sabi ko na lang. “Pero Sir, ngayon palang, gusto ko na pong i-clear…I made this deck while surviving on three hours of sleep, dalawang anxiety attacks, at isang chicken sandwich.”

“Oh, kaya pala may typo sa first slide…”

Hala si Sir, ang rude…

Naupo siya sa tabi ko - as in sobrang lapit na kapag may nakakita ay paniguradong laman na kami ng chismis sa pantry the next day. Nagkakadikit ang mga braso namin, girl. Hindi ako maka-focus, basta scroll-scroll lang ako sa tablet pero sa totoo lang, sinusubukan kong tandaan kung paano nga ba huminga. Because he smells like coffee, expensive cologne, and moral ambiguity. Wala akong laban dito, Lord.

"Okay ka lang?" bulong nito.

Hindi, Sir. Hindi ako okay. Kaunti na lang, malapit ko nang i-confess ang mga kasalanan kong hindi ko pa nagagawa. “Super okay, Sir.” Siyempre, kailangang magsinungaling kung gusto ko pang mabuhay nang matiwasay.

Pero girl, mas lumapit pa siya sa kinauupuan ko. Hindi naman ‘yung tipong nakakaeskandalo pero sapat na para hindi na gumana ang utak ko. Nagkatinginan kami at ramdam ko ‘yung…pull - that magnetic, stupid, delicious tension na parang isang iglap na lang, mapapadalhan na ako ng termination letter ng HR.

"Miss Balmaceda, sa totoo lang, I’m impressed."

Wow. Compliment? Galing sa kanya? "Thank you, Sir," sagot ko nang hindi tumitingin sa kanya. "Magaling po kasi kayong magturo."

"Alam ko.”

Oh God. Grabe naman sa self-confidence si Sir. At grabe din sa sex appeal. P’wede n’yo ba ‘kong buhusan ng malamig na tubig, guys? 

At habang ngingiti-ngiti si Santiago Cortéz, ready na akong maghukay ng libingan ng aking dignidad.