LOGINMAGKAHARAP kaming nakaupo ni Sachi sa pantry, sa harap ng plastic containers na halos wala nang laman.
"Kung may nagtatanong pa kung bakit ako single, sabihin mo na lang I'm committed... to suffering," sabi ni Sachi sabay tusok ng natitirang lettuce sa pinggan nito.
"Same, pero sa kaso ko, I'm committed to thirsting over my boss na malamang, hindi alam ang buo kong pangalan," sagot ko habang ngumunguya ng malabsang crouton.
Naningkit ang mga mata ni Sachi. "Girl, Issa. Araw-araw kang nagte-train sa kanya. Sa tingin mo ba, hindi pa niya alam ang buo mong pangalan? For sure, alam niya ang birthday mo, blood type mo, pati kung ilan ang naging ex mo."
Nabulunan ako ng tubig. "Hala?"
"Okay, joke lang 'yung last part. Pero come on. Si Daddy Santi 'yan. If James Bond and a cinnamon roll had a baby, siya 'yon. Sa tingin mo ba, hahayaan niyang kung sino-sino lang ang makakapasok sa orbit niya nang gano’n-gano’n lang? Siyempre, pina-background check ka no’n, besh.”
Bago pa ako magreklamo, biglang lumitaw si Boss sa entrance ng pantry. Hindi naman dumilim ang paligid pero sa utak ko? May spotlight siya, girl. Naka-black polo siya, naka-roll ang sleeves hanggang elbows (again), nakangiti – 'yung ngiti na nakakakiliti.
At nalaglag ang hawak kong tinidor.
"Pulutin mo, besh," bulong ni Sachi. "Baka isipin pa ng 'daddy' mo na para kang tinidor mo, ang daling ma-fall!"
"Sachi!”
Lumapit si Boss sa amin with that kind of confidence only men who know they're hot have. Alam mo 'yon, 'yung tipo na mapapatanong ka tungkol sa life choices mo, sa morals mo, and possibly sa suot mong underwear.
"Miss Balmaceda, Miss Marcelo," bati niya. "May I join you, ladies?"
"Sure, Boss," tugon ni Sachi na para bang hindi niya alam na halos himatayin na ako sa nerbiyos.
So, naupo na nga si Sir Santi. Sa tabi ko. Sa dinami-rami ng bakanteng upuan, bakit sa tabi ko pa? "Lagi bang salad ang kinakain mo?" tanong niya sabay tingin sa salad na nasa harap ko.
"Minsan, Sir," marahan kong sabi. "Guilt meal ko, after two days of eating fries for breakfast."
Natawa si Boss. As in may tunog. At ‘yung tunog? Parang dark chocolate, 'yung melted, 'yung ipo-pour mo sa abs ni Boss at – Hoy Issa! Hanggang do’n ka lang!
"Okay,” sabi niya. “Same here. Pero sa halip na fries, whiskey ang sa akin.”
"Whiskey sa almusal?"\
"Well, depends on the night before,” sagot nito sabay kindat.
Lord, bakit po siya ganito, Lord?
Tapos, nang kumuha siya ng napkin, naramdaman kong dumikit ‘yung biceps niya sa braso ko and I swear, nanginig ang buong pagkatao ko!
"Teka, Miss Balmaceda, may something sa sulok ng bibig mo," bulong niya.
Natigilan ako. "H-ha?"
"Ayan." Hindi niya hinawakan, tinuro lang kung nasaan 'yung dumi.
Agad kong pinunasan ng tissue sa bibig ko, awkward and very aware na namumula na ang buo kong mukha sa kilig at kahihiyan. "O-okay na?" I asked.
"May kaunti pa, pero okay lang. Cute naman, eh."
Excuse me sir, hindi ako ready!
“Wow, ha. Bakit biglang uminit ang lunch break natin?” birong tanong ni Sachi.
Natawa si Boss, as in malakas na tawa. Tumayo na siya at kumindat pa nga. "Enjoy your break, ladies."
At gano’n lang, lumabas na siya ng pantry, at naiwan ang puso kong nagka-cartwheel. Tiningnan ako ni Sachi. "Besh, Sure na’ to. Lagot ka na. Basta, panonoorin ko ‘to na parang Kdrama.”
Naku, same, girl. Same.
~~
AT nang sumunod na araw, late ako. As in sobrang nakakahiyang late. Tumakbo ako mula sa lobby hanggang sa elevator, wala na ‘kong pakialam kung marinig ng lahat ang heels ko.
"Teka lang, pakihawak ang elevator, please!"
At dahil sadyang malupit yata ang Diyos sa akin nang araw na ‘yon, biglang nag-pause ang p***o ng elevator. At nang tuluyan iyong bumukas uli – oh my Lord, muntik na 'kong tumakbo uli palabas ng building.
Dahil heto na naman siya. Nakatayo sa loob ng elevator, looking annoyingly perfect as always. Naka-itim na polo, nakarolyo ang manggas hanggang bisig, may suot na mamahaling relo na kumikislap sa ilalim ng ilaw, at siyempre, nandoon ang pamilyar niyang ngiti na parang nagsasabing, "Oo, gwapo ako. At alam na alam ko 'yon."
Eh wala na akong choice kaya pumasok ako sa loob, at mas hinigpitan ko na lang ang hawak sa laptop bag ko, hoping na makakatulong ‘yon para pigilan ang kung ano mang tumatakbo sa isip ko. Dahil biglang uminit ang loob ng elevator, girl.
"Good morning," mahina at malalim nitong sabi.
"Morning, sir." Tumango lang ako at nagpanggap na busy sa phone, na parang hindi ako aware sa six-inch distance namin sa isa't-isa.
At dahil gustung-gusto ng universe na asarin ako, biglang huminto ang elevator. Nagpatay-sindi ang ilaw, at biglang tumahimik ang paligid.
“Ay ang galing,” bulong ko sa sarili ko. “Ano na namang pagsubok ito, Lord? Stuck sa elevator with my boss? Nang ganito kaaga? Ay grabe naman talaga…”
Natawa siya. “Mukhang may problema ang elevator natin ngayon.”
“Parang pati elevator, kinakabahan sa presence n’yo, Sir.”
Teka. Nasabi ko ba talaga iyon nang malakas? Dahil nakita kong bahagya siyang tumagilid at tumingin sa akin.
“Oh? Gan’on ba iyon?”
“H-Hindi po, Sir.” Mabilis akong umiling. “Joke lang po. Nag-jo-joke talaga ako kapag nine-nerbiyos. Defense mechanism ko po talaga iyon. Tawa na lang tayo, tapos move on na.”
Pero hindi siya tumawa. Ngumiti siya, dahan-dahan, na parang pinag-iisipan niya kung tama bang tinanggap niya akong intern o hindi. Pagkatapos, humakbang siya palapit. Isang hakbang lang pero sapat para mawala ang distansya sa pagitan namin.
Hay, naamoy ko na naman siya - ‘yong signature scent niya na mamahalin, na parang masarap…Nagpigil na lang ako ng hininga, girl. Pakiramdam ko pati mga pekas ko sa mukha, natahimik.
“You get nervous around me, Miss Balmaceda?”
Nag-panic ako. As in literal na nagkanya-kanya ng takbo ang brain cells ko. “Talaga pong nine-nerbiyos lang ako sa elevators.”
Bahagya siyang yumuko palapit, sakto lang para maramdaman ko ang init ng hininga niya.
“Talaga ba?” mahina niyang tanong. “Claustrophobia?”
“Y-Yes, Sir. Parang gano’n na nga…claustrophobic nga ako.”
“Hmm…hindi ba…delikado ‘yon? Baka mahimatay ka or something? Gusto mo bang…alalayan kita?”
“Ay, hindi na, Sir. Okay lang ako. Kailangan ko lang mag-inhale-exhale.” Kahit ang totoo, gusto ko nang lamunin ng elevator.
Umatras siya nang kaunti. may kislap sa mga mata, obvious na hindi siya naniniwala sa sinabi ko. Mabuti na lang talaga at biglang umandar na uli ang elevator. Nang bumukas ang p***o sa floor ng opisina namin, pinauna niya akong lumabas at habang dumaraan ako, bahagyang sumayad ang likod ng kamay niya sa kamay ko.
Masyadong mabilis para mapansin, obvious na sinadya para maging aksidente.
“See you upstairs, Issa.”
At pagkatapos no’n, naglakad na siya palayo, iniwan akong nakatulala, hinihingal, at emotionally unstable.
SO, tahimik lang akong nakaupo sa desk ko, minding my own business, nagta-type ng email para magmukha akong super professional pero guess what? Ang utak ko? Kalat na kalat, girl. At kahit anong gawin ko, kahit anong klaseng distraction ang gawin ko, bumabalik pa rin talaga kay Santi ang isip ko. God, hindi ko makalimutan ‘yung image ni Santi…his lips, that dark gaze, the way he practically devoured me habang nakasalpak ako sa bathroom counter. Ugh! Para akong sinisilaban sa tuwing naaalala ko lahat ng nangyari!At dumagdag pa itong si Sachi na bigla-bigla na lang pumasok sa opisina. Walang katok, walang kahit na ano. Pumasok lang siya with her chaotic energy and a face that screams Hoy, may alam ko!“Issa!” tawag niya sabay hawak sa braso ko. Padabog niyang inilapag ang cellphone sa harap ko. “Kailangan nating mag-usap.”Tinitigan ko siya at hindi ko alam kung matatawa ako o ano dahil mukha siyang nakakita ng multo. “Ano’ng nangyayari? Bakit ganyan ang itsura mo?” tanong ko, trying to
“YOU, Santi…ikaw ang gusto ko…please.”Malalim ang naging pagtawa niya- mahina, pero malalim. Mas lalo niyang hinapit ang baywang ko at dahil do’n, mas naramdaman ko ang init ng ginagawa namin. Lalong bumilis ang tibok ng puso ko and I swear, kung hindi niya ako yakap, malamang ay kanina pa bumigay ang buo kong katawan. Nang huminto siya sa paghalik ay nagkaroon ako ng pagkakataon na huminga at makapag-isip. Bubuksan ko pa lang sana ang bibig ko para magsalita - ng tungkol sa kahit na ano, nang biglang may kumatok sa pinto.Sh*t.I freeze, panic spreading inside my chest. Nanlaki ang mga mata ko at hindi ko ma-proseso kung ano ang nangyari. May nakarinig ba sa amin ni Santi? May nakaalam ba ng nangyayari sa amin sa loob?He looks at me, his eyes dark with desire. Pero sa kabila no’n, nakuha pa rin nitong ngumiti. Hindi siya tumigil sa paghalik sa akin na para bang wala siyang naririnig na katok sa pinto.“Huwag mong pansinin, babe,” bulong niya habang hinahalikan ang leeg ko. “We’re
“YOU still don’t have any idea what you do to me, do you?” Hindi ko na alam kung paano kami nakarating sa may powder room. Basta naramdaman ko na lang na kinabig niya ang baywang ko hanggang sa magkadikit kami. Ramdam na ramdam ko ang init ng katawan niya, at ang tigas ng malapad niyang dibdib. “Pero sa tingin ko, gusto mo ‘to, right? Whatever this is between us…you like it, yes?” At nakita ko na naman ang nakakaloko niyang ngiti, na parang alam na alam niya ang epekto no’n sa akin. Napalunok ako. Para akong nalulunod na hindi ko maintindihan. His presence is so commanding, so overwhelming. Ako ang tipo ng babae na laging may control sa kung ano man ang nararamdaman pero ngayon? Hindi ko na alam.“Issa, tell me,” muli niyang bulong, habang marahang dinadampian ng maliliit na halik ang aking leeg. “Do you want this? Do you want me to take you, right here, right now?”Nanlaki ang mga mata ko at halos mapanganga. Bigla ring nanlambot ang mga tuhod ko at sumakit ang tiyan na alam ko ku
DUMATING ako sa event na sobrang prepared - a little silk slip black dress na pang-villain sa isang soap opera nag dating. Sabi nga ni Sachi - “Slay for revenge. Paiyakin mo sa bathroom, beh!”So, mission accepted. Nando’n ako, sipping wine, trying to look unbothered nang dumating siya - in all black na parang ready na sa libing ng katinuan ko. And then, he saw me. Pero lumapit ba siya? Hindi. Nag-stay lang siya do’n sa kabilang bahagi ng ballroom, busy sa pakikipag-usap sa executives, with his usual CEO vibe, na parang walang pakialam sa beauty ko.Wow, he’s good. Kaya tumawa ako. ‘Yung malakas, making sure na maririnig niya. I flipped my hair more. Nakipag-usap pa nga ako kay Jordan because,w ell, ano pa ba ang gagawin ko kung I’m trying to get over a man na hindi naman naging kami?At ilang sandali pa, naramdaman ko na, girl. ‘Yung titig. Mula sa kabilang dulo ng hall. ‘Yung nanunuot sa buto, ganyan, possessive ang dating. At nang lumingon ako, ayun na nga, nakatitig siya na paran
PAGKABASA ko ng handwritten note from ‘teh’ boss, tatlong oras ko ‘yong pinag-isipan. Kung para saan ‘yon, kung paraan ba niya ‘yon ng pag-invite sa akin na mag-dateOo na girl, gano’n ako ka delulu!At pagkaraan pa ng ilang oras, nakapagdesisyon na ako na harapin ko ang may-sala. Of course, for professional reasons. “Okay,” bulong ko sa sarili. “Okay lang ‘to.” Pero ang totoo, hindi ito okay. Dahil pag-angat ko ng tingin, nakita ko agad si Santi, nakatayo sa may hallway, nakapamulsa. Hindi ko mabasa ang expression ng mukha niya pero isa lang ang sigurado ako - nakatingin siya sa akin - and my heart did that stupid little thump. Kaya mabilis akong nag-iwas ng tingin. Hindi ko yata kaya, girl.Kaya wala rin akong nagawa, in-organize ko na lang ang folders sa mesa ko at nagkunwaring nagche-check ng email. Nagbukas siya ng spreadsheet pero isinara rin niya uli dahil -“Miss Balmaceda.”Natigilan ako at dahan-dahang nagtaas ng tingin. Nagulat pa ako nang mapansing nakatayo na pala siya s
OKAY, okay. Sabi ko sa sarili ko, tama na. Tapos, na, ayoko na. At hindi ko hahayaan na masira ang buong buhay ko nang dahil lang sa iang elevator moment na ‘yon with my boss - na ipinanganak yata para lumandi sa mga intern at magsalita ng mga salitang nakakapanlambot ng tuhod. NO WAY!Kailangan kong magpaka-mature. Of course, I am mature. I am professional, I am cold - kasing lamig ng tirang Adobo na galing sa freezer. Tama. Dapat, this time, Ice Queen levels. Elsa who? Kaya ginawa ko ang dapat ginagawa ng isang strong, independent, dangerously- horny woman - in-initiate ko ang Ghost Protocol.Meetings? Aba, nagkunwari akong nasa ibang floor. Or nasa kabilang buhay, kung ano man ang p’wede. Coffee? Nag-decaf ako, girl. Para lang hindi ko siya makasalubong sa pantry. Emails? Cordial, robotic. Hanggang ‘noted, sir’, ‘will do, sir’ lang ang drama ko. Walang smiley, walang kahit na ano. Ultimo fashion sense ko nga, iniba ko rin kahit magmukha akong madre. Turtlenecks in Manila heat? Yes.







