All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 91 - Chapter 100

หยางจื้อซียังบอกกับทั้งสองตัวว่า นางกำลังจะสร้างบ้านบนเนินเขาแห่งนี้ และจะมีการปลูกสมุนไพรบนเนินเขาด้วย นอกจากนี้หยางจื้อซียังได้เล่าถึงความกังวลใจของนางให้ทั้งสองตัวฟัง นางกลัวว่าจะเกิดภัยแล้งขึ้น ไป๋เช่อบอกว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้ในป่าอสูรวิญญาณก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกัน แหล่งน้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ในเขตป่าชั้นในลดระดับลงไปมาก ราชาแห่งป่ายังได้บอกเอาไว้ว่ามันเป็นสัญญาณเตือนว่าจะเกิดความแห้งแล้งขึ้นสักระยะหนึ่ง องค์ราชาได้บอกกับผู้พิทักษ์ทุกตัวว่าหากพวกเราสามารถสื่อสารกับมนุษย์ได้ก็ให้เตือนพวกมนุษย์ถึงเรื่องนี้“นี่เป็นสาเหตุที่พวกเจ้าออกมาเฝ้าอยู่ที่ทางเข้าป่าอสูรวิญญาณรึ”“ใช่แล้วล่ะ พวกเราเฝ้ามาสองปีแล้ว เพิ่งจะพบกับเจ้าเป็นคนแรก”“ขอบใจเจ้ามาก ข้าเองก็ได้เริ่มเตรียมการเอาไว้บ้างแล้ว แล้วจะเกิดภัยแล้งไปทั่วแคว้นหรือไม่”“ไม่ทั่วทั้งแคว้น มีเพียงทางตอนใต้ของแคว้นที่ไม่เกิดภัยแล้ง แต่ว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าพวกเขาจะประสบกับภัยน้ำท่วม มันเป็นวิบากกรรมของมนุษย์ พวกเราไม่สามารถช่วยเหลืออันใดได้ พวกเราเป็นเพียงผู้ส่งสารเท่านั้น”หยางจื้อซีฟังแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ที่ทั้งสองตัวบอกนางเช่นนี้ต้อ

เช้าวันต่อมาหยางจื้อซีเตรียมตัวเดินทางไปเยี่ยมไป๋หลางที่ภูเขาหลงซาน วันนี้เฮยเช่อกับไป๋เช่อไม่ได้ตามไปด้วยพวกมันอยู่เล่นกับแม่หมาป่า ไป๋หู่ดูแลลูกหมาแสงจันทร์สมาชิกใหม่อยู่ในห้องของหยางจื้อซี พวกมันจะไม่ออกไปเล่นนอกห้องเพราะกลัวว่าคนงานที่มาสร้างบ้านจะตกใจกลัว ก่อนออกจากบ้านนางได้เตรียมอาหารและน้ำดื่มเอาไว้ให้พวกมันด้วยจางอวิ๋นเหนียงท้องของนางเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ หยางต้าจู้กำชับไม่ให้นางทำงานหนักมากเกินไปและให้นางพักผ่อนให้มาก เขาเข้าครัวช่วยหลินซานเหนียงทำอาหารนอกจากนั้นยังได้เรียกภรรยาของหวังเถี่ยจู้กับท่านแม่ของเสี่ยวถูมาช่วยทำอาหาร เพราะจำนวนคนงานที่มาสร้างบ้านนั้นมีจำนวนมาก หลินซานเหนียงเองอายุมากแล้วหยางต้าจู้ไม่อยากให้ท่านแม่ของเขาทำงานหนัก ภรรยาของเขาก็ตั้งครรภ์ เมื่อเป็นเช่นนี้เขาจึงจ้างสตรีในหมู่บ้านมาช่วยทำอาหารแทน เพื่อให้ท่านแม่และภรรยาของเขามีเวลาพักผ่อนมากขึ้นหยางจื้อซีตั้งใจเอาของฝากไปให้พี่ชายทั้งสามก่อน นอกจากอาหารแล้วยังมีผลไม้ที่นางเก็บมาจากป่าอสูรวิญญาณด้วย ตอนนี้เมล็ดแตงโมนางมีแล้วหยางจื้อซีได้เอาเมล็ดแตงโมลงแช่ในน้ำพุจิตวิญญาณเพื่อกระตุ้นให้แตงโมงอกออกมาเ

“ท่านจะช่วยข้าจริง ๆ หรือพี่สาว ตอนนี้ท่านพ่อของข้าได้รับบาดเจ็บ ท่านย่าลำเอียงมาก อ๊ะ ข้าลืมไป ข้าชื่อเฉียนเสี่ยวเป่า ท่านพ่อของข้าเป็นลูกคนที่สามของตระกูลเฉียนในหมู่บ้านหวงซาน เดิมทีท่านพ่อของข้าเป็นนายพรานเมื่อสามวันก่อนท่านพ่อถูกผลักลงไปในหลุมดักสัตว์ แต่ท่านลุงบอกว่าท่านพ่อของข้าตกลงไปเอง ท่านพ่อของข้าบอกว่ามีคนผลักถึงได้ตกลงไป พอเพื่อนบ้านพาท่านพ่อข้ากลับบ้าน ท่านย่าไม่ยอมตามหมอ ไม่ยอมให้เงิน ทั้ง ๆ ที่ท่านพ่อของข้าล่าสัตว์มาทั้งปี ทำเงินได้มากมาย แต่พวกเรากลับอยู่อย่างแร้นแค้น อาหารไม่พอกิน เสื้อผ้าไม่พอใส่หนำซ้ำป้าสะใภ้ยังจะเอาน้องสาวของข้าไปขายเป็นทาสเด็ก ท่านแม่ของข้าไม่ยอม พวกเขาเลยไล่พวกเราออกจากบ้านทั้งยังเขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ เรื่องตัดความสัมพันธ์มันก็ดีอยู่หรอก จะได้ไม่ต้องอยู่กับพวกผีดูดเลือดพวกนั้น แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีเงิน ไม่มีอาหาร ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านสงสารก็เลยให้พวกเราไปอาศัยอยู่ที่บ้านร้างท้ายหมู่บ้านน่ะ ท่านพ่ออาการไม่ดี ข้ากับท่านแม่เลยออกมาหาสมุนไพร พี่สาว ท่านรู้จักสมุนไพรหรือไม่ ท่านจะช่วยข้าจริง ๆ ใช่ไหมขอรับ” “แน่นอน ก่อนอื่นเจ้ากินซาลาเปาก่อน

“รู้จักสิ อยู่ใกล้ ๆ บ้านของข้าเลย แต่ว่าแม่หนู เจ้ามาเยี่ยมญาติรึ”“เจ้าค่ะ ข้ามาเยี่ยมญาติแทนท่านพ่อกับท่านแม่ของข้า พวกเขาไม่สะดวกเดินทางไกล”“อ้อ เช่นนั้นเจ้าตรงไปจนสุดถนนเส้นนี้แล้วเลี้ยวซ้าย ตรงไปเจ้าจะเห็นต้นอู่ถงต้นใหญ่ ให้เลี้ยวขวา บ้านของญาติเจ้าอยู่หลังสุดท้ายทางด้านซ้ายมือ”“ขอบคุณท่านป้ามากเจ้าค่ะ”“ไม่เป็นไรเลย เรื่องเล็กน้อย ข้าขอตัวไปตลาดก่อน”“เจ้าค่ะ”"ไปกันเถอะเจ้าเทา"เจ้าเทาวิ่งมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่งตามคำบอกทางของหญิงวัยกลางคน หยางจื้อซีลงจากหลังของเจ้าเทา นางลังเลว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่ หลังจากคิดอยู่นานสองนาน ในตอนที่นางกำลังจะเคาะประตูแต่ยังไม่ทันจะได้ลงมือ ประตูก็เปิดออกจากด้านในเสียก่อน ผู้ที่เปิดออกมาเป็นชายชรา“เจ้ามาหาใครรึ”“ท่านปู่ ข้ามาพบเจ้าของบ้านหลังนี้ ข้าเข้าไปได้หรือไม่”“มาพบนายท่านรึ เจ้าเป็นผู้ใด แล้วมาหานายท่านด้วยเรื่องอันใด”“ข้ามีธุระสำคัญ นำของมาส่งแทนพี่ชายเย่ติง นี่เป็นจดหมายของเขา ท่านดูก่อนได้”หยางจื้อซียื่นจดหมายของเหวินเย่ติงให้กับชายชรา เมื่อชายชราอ่านจดหมายในมือแล้ว ก็รีบพาหยางจื้อซีกับเจ้าเทาเข้าไปในบ้านทันที พ่อบ้านเฒ่ารีบป

นางมอบเงินให้กับหานเซียง 2,000 ตำลึง ให้เขานำไปซื้อข้าวของ เสื้อผ้า ของใช้ในครัวเรือน ส่วนเงินที่เหลือเอาไว้เป็นค่าซ่อมแซมบ้าน ก่อนที่นางจะแยกจากหานเซียงหยางจื้อซีบอกว่าถ้ามีเรื่องอันใดให้ส่งคนไปแจ้งกับนางได้ที่หมู่บ้านป่าหมอก ระหว่างนี้เรื่องทุกอย่างฝากเอาไว้ที่หานเซียงจัดการ “ลุงหาน ข้าจะกลับหมู่บ้านก่อน หากมีเรื่องด่วนให้ส่งคนไปหาข้าที่หมู่บ้านป่าหมอก เงินที่ข้าให้ไว้ท่านไปซื้อเสื้อผ้า ของใช้จำเป็นในบ้าน ข้าวสารอาหารแห้งให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ค่อยไปหาช่างมาซ่อมบ้าน ทุกเดือนข้าจะให้เงินเดือนพวกท่านคนละ 500 อิแปะ”“ขอบคุณคุณหนูมากขอรับ คุณหนูสบายใจได้ บ่าวจะทำงานที่คุณหนูสั่งเอาไว้ให้เรียบร้อย และจะจัดทำบัญชีรายจ่ายทั้งหมดเอาไว้ ครั้งหน้าที่คุณหนูมาจะได้ตรวจดูความถูกต้องขอรับ”“ตกลง เอาไว้อีก 7 วันข้าจะมาใหม่ ตอนนี้ข้าต้องกลับหมู่บ้านก่อน”หยางจื้อซีเดินกลับมารับเจ้าเทาที่บ้านตระกูลหยาง ในตอนที่นางกับเจ้าเทากำลังจะออกไปนอกเมืองเพื่อกลับหมู่บ้าน หยางจื้อซีนึกขึ้นมาได้ว่านางจะต้องไปที่สำนักศึกษาฝูจิงก่อน ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านฝากของมาให้พี่เหลียงถิงที่เรียนอยู่ที่สำนักศึกษา หยางจื้อซี