All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 71 - Chapter 80

ทุกคนในหมู่บ้านเตรียมตัวทำขนมทังหยวนสำหรับเทศกาลหยวนเซียว หลังจากเทศกาลหยวนเซียวผ่านไป หยางจื้อหมิง หยางจื้อห่าว และเหยียนเสี่ยวถูจะเดินทางไปเรียนที่โรงเรียนส่วนตัวในเมืองชิงสุ่ย เพราะได้รับความช่วยเหลือจากท่านหมอเหอ แนะนำทั้งสามคนให้กับตงจวี่เหรินและทำการทดสอบ ทั้งสามคนสอบผ่านและได้เข้าเรียนในที่สุด ค่าที่พักรวมถึงค่าอาหารค่าตำราเรียนรวมทั้งสิ้นสิบห้าตำลึงต่อปี ซึ่งถูกกว่าสำนักศึกษาหลายแห่งตั้งแต่วันนั้นที่เจ้าเสือขาวกลับไปบนภูเขา มันก็ยังคงลงเขามาหาทุกสองสามวัน ตอนนี้คนบ้านหยางเริ่มชินกับการกระทำของมัน หยางจื้อซีเรียกมันว่าไป๋หู่ ส่วนแม่หมาป่ากับลูกทั้งสองของมันก็เดินทางจากภูเขาซีซานมาอยู่ที่บ้านหยางตั้งแต่เมื่อสามวันก่อน ทำเอาบ้านหยางวุ่นวายโกลาหลอยู่ชั่วครู่หยางต้าจู้รู้ว่าลูกสาวของเขาน่ารักและจิตใจดี ทุกคนล้วนชอบนางทั้งนั้นไม่ว่านางจะไปที่ไหน แต่เขาไม่คิดว่านอกจากคนแล้วพวกสัตว์ยังชอบนางมากด้วยเช่นเดียวกัน แต่ที่หยางต้าจู้ไม่รู้ก็คือความจริงแล้วสิ่งที่พวกมันชอบมากที่สุดคือน้ำพุจิตวิญญาณ ตอนนี้อากาศยังคงหนาวอยู่มาก หิมะที่แต่เดิมทีควรละลายหมดแล้ว แต่ทว่าปีนี้กลับยังไม่ละลาย สิ่งท

“อีกไม่กี่วันก็สุกแล้วเจ้าค่ะ อ้อจริงสิ พี่ใหญ่ พี่รอง พี่ชายเสี่ยวถู พวกท่านต้องตั้งใจเรียน หากมีใครสร้างความลำบากใจให้พวกท่านจนทนไม่ไหว ให้มาบอกข้า ข้าจะไปจัดการคนพวกนั้นให้เอง”“พวกเราเข้าใจแล้วน้องสาวไม่ต้องเป็นห่วง”ทางด้านพ่อเฒ่าหยางกับหัวหน้าหมู่บ้านเดินทางมุ่งหน้าไปที่เมืองฝูจิง ทั้งสองคนออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพราะระยะทางจากหมู่บ้านป่าหมอกถึงเหมืองฝูจิงนั้นไกลมาก ก่อนออกจากบ้านพ่อเฒ่าหยางหิ้วตะกร้าที่เต็มไปด้วยของกินพร้อมกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำดื่มขึ้นมาบนเกวียน หยางจื้อซีได้เตรียมน้ำและอาหารเอาไว้ให้ตั้งแต่ยามอิ๋น นางกลัวว่าท่านปู่จะเหนื่อยและหิวเพราะระยะทางนั้นไกลมาก“หัวหน้าหมู่บ้าน กินซาลาเปาสักหน่อยสิ อร่อยนะหลานสาวของข้าเตรียมเอาไว้ให้ พวกเรายังไม่มีใครได้กินมื้อเช้าเลย”“โอ้ ขอบคุณมาก แม่หนูจื้อซีเป็นเด็กดีและกตัญญูมาก ข้าอิจฉาท่านจริง ๆ”“ใช่ไหมล่ะ ใช่ไหมล่ะ หลานสาวของข้าดีจริง ๆ”“ใช่แล้วล่ะ ข้าเองมีแต่หลานชายตัวเหม็นทั้งนั้น อ้อ จริงสิพ่อเฒ่าหยาง วันนี้หลานชายของท่านจะเข้าเรียนที่เมืองชิงสุ่ยรึ เหตุใดไม่มาเรียนที่เมืองฝูจิงล่ะ”“จื้อซีบอกว่ามันไกลไปหน่อย อีกทั้งท่า

“อะไรของเจ้า อยากกินก็มาขอดี ๆ สิ ไม่ใช่แอบตามข้ามาทั้งวันแล้วยังจะแย่งถุงน้ำของข้าอีก เจ้าเป็นหมาขี้ขโมยหรือเยี่ยงไร”ไป๋หลางได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเป็นอย่างมาก เจ้าเด็กตัวน้อยนี่รู้ว่ามันแอบตามมาทั้งวันแต่ไม่ได้หวาดกลัวมันสักนิด มันเป็นถึงราชาหมาป่าเชียวนะ มันอยู่มานานมาก อีกก้าวเดียวมันก็จะบรรลุในการบำเพ็ญแล้วและกลายเป็นสัตว์วิญญาณ“เจ้าจะมองข้าอีกนานหรือไม่ ก็แค่น้ำถ้าเจ้าอยากกินข้าจะแบ่งให้ก็ได้ ข้าจะต้องรีบลงเขากลับบ้านแล้ว”หยางจื้อซีหาชามออกมาจากมิติใส่น้ำลงไปจนเต็มแล้ววางเอาไว้ให้ราชาหมาป่า จากนั้นนางก็หันหลังกลับเดินออกจากป่าเพื่อลงเขากลับบ้าน ไป๋หลางดื่มน้ำจนหมดมันก็วิ่งตามหลังหยางจื้อซีมา จากนั้นมันก็พูดว่า“ขอบใจเจ้านะมนุษย์ตัวน้อยสำหรับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์”“อะไร เจ้าพูดได้ด้วยเหรอ”“ข้าเพิ่งพูดได้ เจ้ารีบออกไปเถอะ หากมืดค่ำแล้วพวกอสูรวิญญาณจะออกมาแถวนี้มันอันตราย เจ้าคงจะเห็นแล้วว่าป่าแห่งนี้ไม่มีสัตว์ป่าเลย เพราะว่าพวกเราพอบำเพ็ญไปสักระยะหนึ่งก็จะกลายเป็นสัตว์อสูรวิญญาณ แล้วย้ายไปอยู่ที่หุบเขาหลงซานอยู่ไกลจากที่นี่มาก พวกเราไม่เคยทำร้ายพวกมนุษย์เว้นเสียแต่ว่าพวกมนุษย์จะทำร้า

“เดิมทีข้าจะเอาเจ้าแดงมา เจ้าเทาก็มาแย่งงานเจ้าแดง ข้าเองก็ไล่มันแล้วมันไม่ยอม ต่อมาจื้อซีบอกว่าเจ้าเทาอยากทำงานนี้ก็ให้เจ้าเทาทำ ในเมื่อจื้อซีบอกว่าเจ้าเทาทำได้ ข้าก็เลยต้องพามันมา ได้ไม่ได้ก็แค่ให้มันลองไถดูเท่านั้น แล้วนี่เจ้าจะออกไปทุ่งนารึ แล้วพ่อตาของเจ้าล่ะ”“ท่านพ่อตาอยู่ที่ทุ่งนาแล้วขอรับ พอดีข้ามาตักน้ำเติมโอ่ง และซักผ้าให้ภรรยากับลูกสาว ก็เลยออกไปทุ่งนาช้ากว่าท่านพ่อตาขอรับ”“อ้อ เป็นเช่นนั้น เจ้าเองดูแลต้าหยาให้ดีล่ะ”“ขอรับ ข้าทราบแล้ว”หยางต้าจู้พาเจ้าเทาไปที่ทุ่งนาของเขา จากนั้นก็ใส่แอกไปที่คอของมัน หยางต้าจู้จับไปที่หางไถเจ้าเทาก็ออกเดินทันที มันเดินไถนาอย่างสบายใจ เจ้าเทาถูกหยางจื้อซีเลี้ยงมาอย่างดี มันย่อมไม่ใช่ลาธรรมดา มันมีความคิดเป็นของตัวเอง มันตัวใหญ่มากกว่าลาตัวอื่น ๆ ที่สำคัญมันแข็งแรงมาก แค่งานไถนาแค่นี้จะนับว่าเป็นอันใดได้“โอ้ มันไถนาได้จริง ๆ ข้าเกิดมาไม่เคยเห็นลาไถนาเลยสักครั้ง ต้าจู้ ลาบ้านเจ้าเก่งจริง ๆ” ลุงเหวินที่นาติดกันพูดออกมา“ลุงเหวิน ข้าก็ไม่คิดว่ามันจะสามารถทำได้ขอรับ แต่เมื่อเช้านี้มันแย่งเจ้าแดงจะออกมาทุ่งนา ลูกสาวของข้าบอกว่ามันอยากมาก็ให้มั

หยางจื้อซีเห็นว่าชาวบ้านไม่ยอมรับเงินค่าจ้าง นางจึงให้หยางต้าจู้ไปซื้อหมูที่หมู่บ้านข้าง ๆ มาเชือดเพื่อทำอาหารเลี้ยงชาวบ้านที่มาช่วยดำนาในวันนี้ จางอวิ๋นเหนียงได้ไปขอให้ท่านป้าหยวนอิง ท่านยายเฉียน และท่านป้าหลาย ๆ คนในหมู่บ้านมาช่วยทำอาหารในวันนี้ บรรยากาศเช่นนี้ไม่เคยมีให้เห็นมาก่อน ทำเอาช่างที่มาสร้างบ้านอดชื่นชมไม่ได้ หมู่บ้านป่าหมอกแห่งนี้ชาวบ้านมีความสามัคคีกันมากถึงเวลาทำงานต่างลงมือช่วยเหลือกัน หยางจื้อซีดำนาเป็นตัวอย่างให้ชาวบ้าน นางค่อย ๆ สอนจนพวกเขาสามารถทำได้ด้วยตัวเองนางจึงปล่อยให้พวกเขาทำ ชาวบ้านเองรู้ว่าต้นกล้าพวกนี้มีความสำคัญกับหยางจื้อซีมาก พวกเขาจึงค่อย ๆ ทำงานและทำด้วยความระมัดระวัง ที่ดินสำหรับปลูกข้าวทั้งสามสิบหมู่ใช้เวลาสามวันในการดำนา หยางจื้อซียืนมองต้นข้าวในนาอย่างมีความหวัง การปลูกข้าวนั้นนอกจากจะทำนาแบบดำแล้ว ยังมีแบบหว่านกับแบบโยน ขึ้นอยู่กับใครว่าจะเลือกแบบไหนมาปลูกข้าวในนาของตัวเองตอนนี้การเพาะปลูกในที่ดินหนึ่งร้อยยี่สิบหมู่ของหยางจื้อซีก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่ดินทางด้านซ้ายของแม่น้ำหยางจื้อซีได้วาดแผนผังคร่าว ๆ ให้กับหยางต้าจู้ดู นางต้องการเล้าเป็ด เล้