All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 111 - Chapter 120

หยางจื้อซีเดินมุ่งหน้าไปจ่ายเงินค่ารถม้าสองคัน ราคาอยู่ที่คันละ 10 ตำลึง วันนี้นางใช้เงินไปทั้งหมด 320 ตำลึง นับว่าเป็นการจ่ายเงินก้อนใหญ่ในครั้งเดียว หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วก็ออกจากตลาดค้าสัตว์ทันที หยางต้าจู้บังคับรถม้าหนึ่งคัน ส่วนอีกหนึ่งคันเป็นหวังเถี่ยจู้บังคับ เหยียนต้าถูนั่งเกวียนที่ลากโดยเจ้าแดงกับเจ้าน้ำตาลกลับหมู่บ้านหยางจื้อซีตั้งใจจะไปที่โถงยาของท่านหมอเหอก่อน นางจะเอาสมุนไพรออกมาขายเป็นบางส่วน นางไม่คิดเลยว่าการมาถึงของนางในครั้งนี้จะต้องเข้าไปพัวพันกับปัญหาของคนอื่นอีกแล้ว “ท่านพ่อ พวกท่านกลับหมู่บ้านไปก่อนนะเจ้าคะ ท่านเอาเจ้าสองตัวนี้กลับไปได้หรือไม่ หรือให้ข้าเอาพวกมันกลับไปเองดีเจ้าคะ”“ไม่เป็นไร พ่อผูกพวกมันเอาไว้ให้มันเดินตามรถม้าไปก็แล้วกัน ม้าพวกนี้จะเอาไปไว้ที่คอกม้าของลูกทั้งหมดรวมถึงรถม้าด้วย ที่บ้านไม่สามารถเก็บรถม้าได้ในตอนนี้ หลังจากที่เราย้ายเข้าไปอยู่บ้านใหม่แล้ว ค่อยรื้อบ้านหลังเดิมออก ถึงจะมีพื้นที่มากหน่อย”“เจ้าค่ะท่านพ่อ เช่นนั้นข้าไปเลือกซื้อของเข้าบ้านก่อนนะเจ้าคะ แล้วข้าค่อยกลับพร้อมรถส่งของ”“ได้ ดูแลตัวเองดี ๆ เล่า แล้วรีบกลับบ้าน”หยางจื

หยางจื้อซีกลับมาถึงบ้านก็พบว่าร้านขายเครื่องเรือนเอาเครื่องเรือนมาส่งเรียบร้อยแล้ว หยางต้าจู้กับคนอื่น ๆ กำลังย้ายเครื่องเรือนเข้าไปวางตามห้องต่าง ๆ โดยมีชาวบ้านหลายคนช่วย หยางจื้อหมิง หยางจื้อห่าว เหวินเย่ติง พวกเขาทั้งสามคนช่วยกันเอาผ้าชุบน้ำไปเช็ดทำความสะอาดเครื่องเรือน ในที่สุดทุกอย่างก็ถูกจัดการเรียบร้อย พรุ่งนี้ก็สามารถย้ายเข้าบ้านใหม่ได้ทันทีเช้าวันรุ่งขึ้นบ้านสกุลหยางย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหม่ หยางจื้อซีเตรียมตัวขึ้นเขาไปล่าสัตว์ พรุ่งนี้จะมีงานฉลองขึ้นบ้านใหม่ และเชิญชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเพื่อมาทานอาหาร หยางจื้อหมิงต้องการตามน้องสาวขึ้นเขาไปด้วย หยางจื้อห่าวเองก็คิดว่านานมากแล้วเขาไม่ได้ไปล่าสัตว์กับน้องสาวเลย เหวินเย่ติงได้ยินพี่น้องบ้านหยางคุยกัน เขาเองก็อยากจะตามไปด้วย ในตอนที่พวกเขากำลังเตรียมตัวจะขึ้นเขา ด้านนอกประตูบ้านหยางมีรถม้ามาจอด เหลยอี้เทียนมาพร้อมกับจ้าวอี้เฟิง ทั้งสองคนหอบหิ้วสัมภาระและของฝากมากมายเข้ามาในบ้าน “จื้อห่าว พวกเรามาแล้ว นี่พวกเจ้าจะไปที่ใดกัน” เหลยอี้เทียน“จะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ พรุ่งนี้ที่บ้านจะจัดงานเลี้ยงฉลอง พวกเจ้าเอาของเข้าไปเก็บก่อน” หยา

เถียนซู่หลินไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตัวเอง ไม่เพียงแต่ภรรยาป่วยเป็นโรคประหลาด เขาเองก็ป่วยเช่นเดียวกันนอกจากความเป็นชายจะใช้งานไม่ได้แล้ว หากเขาถูกตัวสตรีก็จะมีผื่นแดงขึ้นตามตัว หลังจากให้หมอมาตรวจคนแล้วคนเล่ากลับไม่พบสาเหตุของโรค เขาส่งจดหมายไปที่เมืองหลวงเพื่อให้ส่งตัวหมอที่เก่งกาจที่สุดมาทำการรักษา แต่ทว่าไม่มีหมอคนใดสามารถรักษาเขาและภรรยาได้ เมื่อเป็นเช่นนี้คิดได้เพียงอย่างเดียว พวกเขาทั้งคู่ถูกวางยาพิษ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่ามันคือพิษชนิดไหน และมียาถอนพิษหรือไม่ ที่สำคัญพวกเขาถูกวางยาพิษได้อย่างไรทางด้านหลินอี้เฉิง หลังจากหยางจื้อซีออกเดินทางไปที่หุบเขาลั่วเฟย เขากับหานอวี้ก็เร่งเดินทางเอาสมุนไพรไปส่งให้แม่ทัพใหญ่เยี่ยนที่ชายแดนทันที พวกเขาเดินทางกลางคืนพักผ่อนในตอนกลางวัน ที่สำคัญพวกเขาไม่เข้าไปพักค้างแรมในเมืองแต่พักค้างแรมในป่าแทน สมุนไพรที่นำมาครั้งนี้ใช้รถม้าทั้งหมดห้าคัน ทั้งหมดเป็นสมุนไพรที่หยางจื้อซียึดมาจากหมู่บ้านเฟิงซี ส่วนหลักฐานอื่น ๆ นางตั้งใจว่าไปเมืองหลวงครั้งนี้จะเอาไปโยนไว้ที่ท้องพระโรง หลังจากจัดการกับทหารที่องค์ชายรองเลี้ยงเอาไว้เรียบร้อยแล้วกลับมาที่หมู

“นี่เจ้าเสือดำ พอกลายร่างเป็นคนได้หน่อยก็พูดจาเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยเลยนะ แล้วข้าไม่ใช่มนุษย์หรือยังไง”“แต่เจ้าไม่เหมือนกับมนุษย์พวกนั้น มันเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้”“พวกเจ้าเลิกทะเลาะกันสักที พวกเราเดินทางมาจนเกือบถึงแล้ว ผ่านป่าข้างหน้าไปก็จะเป็นที่อยู่ของราชาสัตว์อสูรแล้ว เตรียมตัวให้ดี”พวกเขาเดินเข้ามาจนถึงทางเข้าของป่าชั้นในก็พบกับอสูรวิญญาณที่ทำหน้าที่ลาดตระเวน เมื่อเห็นไป๋เช่อกับเฮยเช่อเดินเข้ามาโดยมีมนุษย์อยู่บนหลัง อสูรวิญญาณจิ้งจอกมองดูทั้งสองตัวด้วยความดูถูก อสูรวิญญาณพยัคฆ์ทั้งสองตัวนี้สิ้นคิดและทำตัวเสื่อมเสียชื่อเสียง ยอมรับมนุษย์ที่อ่อนแอและต่ำต้อยเป็นนาย“เราต้องการเข้าพบองค์ราชา แล้วเจ้าทำหน้าแบบนั้นทำไมกันเจ้าหมาจิ้งจอกชั้นต่ำ” ไป๋เช่อ“ก็ไม่ทำไม ถึงข้าจะเป็นหมาชั้นต่ำแต่ก็ดีกว่าพวกเจ้าที่ยอมก้มหัวให้มนุษย์ พวกเจ้าออกไปเสีย องค์ราชาไม่ต้องการพบผู้ใดโดยเฉพาะพวกต่ำช้าเช่นเจ้า”“เจ้าหมาปากเน่านี่ เจ้าว่าผู้ใดต่ำช้ารึ เจ้านี่มันสมกับเกิดเป็นหมาเสียจริง ๆ ปากเหม็นเน่า สมกับคนโบราณกล่าวเอาไว้ว่าหมาอย่างพวกเจ้าชอบกินขี้ ปากถึงได้เหม็นถึงเพียงนี้ ข้าว่าข้าทุบปากหมา ๆ ของเจ้

“นายท่าน เหตุใดถึงไม่ทำให้นายหญิงจดจำท่านได้เล่าขอรับ” “ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ข้าเพียงอยากให้นางยอมรับข้าในแบบที่ข้าเป็น”“นายท่านทนทุกข์ทรมานมานับแสนปีเพื่อรอนายหญิง ในที่สุดก็ได้กลับมาพบกันแล้ว เหตุใดถึงต้องรออีกเล่าขอรับ”“เฟยหลง ข้ารอนางมาแสนปีแล้ว รอนางอีกแค่ปีสองปีจะเป็นไรไป”“ขอรับ”“เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องใส่ใจเรื่องของข้ามาก เรื่องที่หุบเขาลั่วเฟยจัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้าไปร่ายมนต์ปิดหุบเขาอย่าให้พวกมนุษย์ใช้หุบเขาเป็นสถานที่ทำเรื่องชั่วร้าย ทำให้เกิดความวุ่นวายขึ้น หากดินแดนมนุษย์ไม่สงบสุข นายหญิงของเจ้าก็จะเหนื่อย เข้าใจหรือไม่”“เข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”หยางจื้อซีเดินเที่ยวในเมืองหลวงและซื้อของฝากมากมาย ไป๋เช่อกับเฮยเช่อขอกลับเข้าไปในมิติเพื่อฝึกฝนต่อ นอกจากซื้อของให้กับทุกคนในครอบครัวแล้ว ยังมีของคนงานทั้งสองครอบครัว มีของที่ซื้อไปฝากบ้านท่านลุงเหยียน ของฝากบ้านท่านลุงหวัง บ้านท่านยายเฉียน ที่สำคัญนางไม่รู้ว่าท่านแม่จะคลอดน้องสาวหรือน้องชายให้นาง หยางจื้อซีคิดว่าเอาไว้น้องของนางคลอดออกมาแล้วค่อยซื้อของเล่นให้ หยางจื้อซีคิดว่าควรจะซื้อของรับขวัญสมาชิกใหม่ในบ้าน