All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 81 - Chapter 90

เช้าวันต่อมาหยางจื้อซีที่นอนมากเกินไปตื่นมาตั้งแต่เช้ามืด เพราะไม่ได้กินมื้อค่ำนางจึงรู้สึกหิวมาก หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวทันที ในครัวมีอาหารของเมื่อคืนเหลืออยู่ นางรีบก่อไฟอุ่นอาหารกินทันที จางอวิ๋นเหนียงที่ตื่นมาทำอาหารเช้าก็พบว่าลูกสาวกำลังกินข้าวด้วยความหิวโหย“กินช้า ๆ เดี๋ยวจะติดคอ”“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าหิวมากตอนนี้”“เพราะเจ้านอนจนไม่ได้กินข้าวเย็น เหตุใดก่อนไปนอนถึงไม่กินข้าวเสียก่อน”“ตอนนั้นข้ายังไม่หิว อีกอย่างข้าไม่คิดว่าข้าจะหลับจนถึงเช้าเจ้าค่ะ”“อย่าปล่อยให้ตัวเองหิวแบบนี้อีกเข้าใจหรือไม่ แม่ไม่อยากเห็นเจ้าเจ็บป่วยอีกแล้ว”“ข้าเข้าใจเจ้าค่ะท่านแม่ ต่อไปข้าจะไม่ทำแบบนี้อีก”“แล้ววันนี้เจ้าจะออกไปไหนหรือไม่”“ไปเจ้าค่ะ ข้าจะเอาสมุนไพรไปขาย หาเงินเข้าบ้านสักหน่อยเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าสะสมสมุนไพรได้เยอะมากแล้ว สมควรที่จะเอาไปขายแลกเงินแล้วเจ้าค่ะ”“ลำบากเจ้าแล้ว เจ้าทำงานหนักเพื่อครอบครัวของเรา แม่ไม่สามารถช่วยเหลือเจ้าได้เลย”“เรื่องเล็กน้อยน่าท่านแม่ ข้าเก่งออกปานนี้ ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”หลังกินมื้อเช้าเสร็จแล้วหยางจื้อซีไปที่ห้องเก็บสมุนไพร จั

หลังจากได้คนแล้วหยางจื้อซีจึงบอกลาท่านหมอเหอและพาคนกลับบ้านไป แต่เพราะขากลับมีคนจำนวนมาก นางจึงว่าจ้างรถม้าจากร้านค้าทาสหลวงให้นำคนไปส่งที่บ้านของนาง ก่อนจะกลับหมู่บ้านนางได้แวะไปที่ร้านผ้าของจ้าวชิงหยุนเพื่อซื้อเสื้อผ้า เครื่องนอน ผ้าห่ม ให้กับคนงานที่นางซื้อมาวันนี้ จากนั้นให้รถม้าจากร้านผ้านำของไปส่งที่หมู่บ้านนางขี่เจ้าเทานำหน้ารถม้ากลับหมู่บ้านป่าหมอกอย่างสบายใจ พอบ้านใหม่ของนางสร้างเสร็จนางจะมาซื้อคนรับใช้ไปทำงานบ้านแทนท่านแม่กับท่านย่าของนาง พี่ชายทั้งสองยังต้องมีบ่าวรับใช้ข้างกาย ดูเหมือนว่านางจะเป็นชาวนาที่ร่ำรวยแล้วจริง ๆ หยางจื้อซีไม่คิดว่าชาตินี้นางจะเป็นหญิงสาวที่รวยมาก ต่อไปนางต้องเป็นชาวนาที่ร่ำรวยเพื่อหนุนหลังพี่ชายทั้งสอง เส้นทางขุนนางย่อมไม่ง่ายดาย หยางจื้อซีพาคนกลับมาที่บ้านมากมาย หยางต้าจู้เข้าใจได้ทันทีว่านี่เป็นคนงานระยะยาวที่ลูกสาวพากลับมาเพื่อทำงานในที่ดินผืนใหม่ ตอนนี้บ้านคนสร้างเสร็จแล้วหนึ่งหลัง อีกหนึ่งหลังคาดว่าจะสร้างเสร็จและสามารถย้ายเข้าอยู่ได้ในอีกสองวันข้างหน้า เหล่าคนงานที่ถูกซื้อมาวันนี้ พวกเขารู้แค่เพียงว่าเจ้านายของพวกเขาเป็นเด็กหญิงจากหมู่บ้

“น้องสี่ เจ้าจะนอนต่อก็ได้ แต่เจ้าต้องมาพุดคุยกันให้ชัดเจนก่อน เจ้าได้วัสดุยามาหรือไม่” หมอหลวงเหอถามออกมาด้วยความร้อนใจ“ก็ได้มาอยู่หรอก ท่านไม่ต้องกังวล ต่อไปนี้หน้าที่การงานของท่านจะมั่นคง ครอบครัวของเราจะสามารถผ่านเมฆฝนนี้ไปได้ ก็เท่านี้แหละ ข้าไปนอนได้ยัง”“ยัง” ทุกคนในห้องตอบออกมาพร้อมกัน“พวกท่านยังต้องการอันใดอีก”“เอาวัสดุยาออกมาให้ข้าดูเร็วเข้า” “พูดถึงเรื่องนี้ พวกท่านอย่าได้ถามข้าว่าข้าได้วัสดุยามาจากผู้ใด เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้ และที่สำคัญ พี่ใหญ่ จ่ายเงินมาให้ข้าสำหรับวัสดุยาเหล่านี้ ข้าเอาเงินที่มีในร้านจ่ายค่าวัสดุยาพวกนี้ แต่เงินที่ข้ามีมันไม่พอ ท่านต้องเข้าใจด้วยว่าสมุนไพรเช่นบัวหิมะพันปีควรมีราคาเท่าไหร่”“เจ้าว่าอันใดนะ เจ้าสี่ เจ้าว่าบัวหิมะพันปีรึ” หมอหลวงเหอ“อือ บัวหิมะพันปี หรือว่าท่านไม่เอา แต่ไม่อยากได้ก็ไม่มีให้ท่านแล้ว คนที่นำมาขายให้ข้าบอกว่ามีแค่บัวหิมะพันปี จะเอาบัวหิมะร้อยปีคงไม่มีให้”“พี่ใหญ่ท่านตามข้ามา ทุกอย่างอยู่ในห้องของข้า พวกท่านเอาไปจัดการกันเอง ข้าเหนื่อยมากและง่วงมากด้วย แต่ที่สำคัญ เงินยังต้องจ่ายเช่นเดิม ข้ายังต้องนำเงินกลับไปจ่ายค่าวัส

“เจ้าค่ะท่านพ่อ พรุ่งนี้ข้าจะไปที่ภูเขาหลงซาน อาจจะกลับมาค่ำสักหน่อย ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ”“ดูแลตัวเองดี ๆ ความปลอดภัยต้องมาก่อน ตอนนี้บ้านเราไม่ได้ขาดแคลนเงินลูกไม่จำเป็นที่จะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเข้าใจหรือไม่”“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ จะว่าไปข้าอิจฉาน้องสาวเถียนเถียนมาก”“อิจฉาเถียนเถียนรึ ลูกไปอิจฉาเด็กน้อยอายุไม่กี่ขวบทำไมกัน”“นางกำลังจะมีน้อง พี่สาวต้าหยากำลังตั้งครรภ์ ท่านพ่อกับท่านแม่เองก็ยังไม่แก่ เหตุใดข้าถึงไม่มีน้อง”“เจ้าอย่าได้พูดจาเลอะเทอะ พ่อกับแม่อายุมากขนาดนี้ จะไปตั้งครรภ์ได้เยี่ยงไร”“ยังไม่แก่สักหน่อย พวกท่านคิดมากไปแล้ว ข้าไปนอนดีกว่าเจ้าค่ะ”เช้าวันต่อมาหยางจื้อซีไม่ได้ไปที่ภูเขาหลงซานตามที่ตั้งใจเอาไว้ นางตื่นสายนิดหน่อยเลยตั้งใจว่าจะจ้างคนในหมู่บ้านไปช่วยจัดการเนินเขาเล็ก ๆ ของนาง กำจัดวัชพืชและต้นไม้ที่ไม่ต้องการออกเสียก่อน และปรับพื้นที่เตรียมสร้างบ้านของนาง ตอนนี้บ้านตระกูลหยางคืบหน้าไปมากแล้ว คาดว่าอีกไม่เกินครึ่งเดือนก็คงจะสามารถสร้างเสร็จ นาข้าวหอมมะลิทั้ง 30 หมู่ของนางได้รับการดูแลเป็นอย่างดี จากคนงานทั้งสองครอบครัว ตอนนี้ข้าวกำลังตั้งท้อง เพราะได้

“ความจริงแล้วพวกเราไม่ได้ทำร้ายพวกชาวบ้าน แต่ที่พวกชาวบ้านไม่เคยได้กลับออกไปอีกเลย พวกเขาตายเพราะความโลภ ป่าหมอกดำเป็นทางเข้าของป่าอสูรวิญญาณ ป่าแห่งนี้เมื่อก่อนมีปีศาจชั่วร้ายที่คอยดูดกลืนวิญญาณอยู่ มันมีชื่อว่าปีศาจกลืนกิน มันจะหลอกล่อผู้คนด้วยความปรารถนาของคนผู้นั้น เช่นเจ้าอยากได้เงินมันก็จะทำให้เจ้าเห็นกองเงินกองทอง จากนั้นมันก็จะดูดกลืนวิญญาณของเจ้าเพื่อเพิ่มตบะของตัวเอง แต่ต่อมาเบื้องบนได้ส่งคนลงมาจับไปรับโทษแล้วล่ะ ข้าพูดเยอะไปหน่อยคอแห้งแล้วขอน้ำให้ข้าดื่มหน่อยสิ” เฮยเช่อ “แล้วปีศาจตนนั้นถูกจับไปนานหรือยัง”“จับไปหลายร้อยปีแล้ว”“แล้วเหตุใดเมื่อหลายสิบปีก่อนถึงได้มีชาวบ้านหายไปล่ะ”“พวกเขาหลงทางแล้วก็หิวตายน่ะสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าป่าแห่งนี้นอกจากสมุนไพรแล้วไม่มีสัตว์ป่า ไม่มีแหล่งน้ำ ไม่มีผลไม้ป่า แล้วจะเอาชีวิตรอดไปได้อย่างไรกันไม่ใช่ว่าชาวบ้านทุกคนจะเป็นเหมือนเจ้า” ไป๋เช่อ“จริงสิ จื้อซี แตงโมที่เจ้าว่ามานั้น มันมีลักษณะเยี่ยงไรรึ เจ้าลองพูดมาให้พวกข้าฟังหน่อย เผื่อว่าข้าจะเคยเห็น”“ได้สิ แตงโมมีหลายสายพันธุ์ เป็นลูกกลม ๆ หรืออาจจะเป็นวงรีคล้ายไข่ไก่ เปลือกสีเขียวเข้ม หรือ