All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 161 - Chapter 170

“พอดีว่าข้าเพียงแค่ผ่านมาเจ้าค่ะ ท่านตา ไม่ทราบว่าแถวนี้มีป่าไผ่หรือไม่เจ้าคะ”“จะว่ามีมันก็มีอยู่หรอกนะ อยู่เชิงเขาทางซ้ายมือของหมู่บ้านน่ะ เจ้าถามทำไมรึ”“พอดีว่าข้าอยากกินหน่อไม้ฤดูหนาวขึ้นมา ก็เลยเดินขึ้นเขามาเผื่อว่าจะมีป่าไผ่ให้ได้ขุดหน่อไม้ฤดูหนาวเจ้าค่ะ”“เหตุใดเจ้าถึงอยากกินหน่อไม้ล่ะ หน่อไม้ที่ขม ๆ แบบนั้นจะกินเข้าไปได้อย่างไรเล่า”“ท่านตา ความจริงแล้วหน่อไม้อร่อยมากเลยนะเจ้าคะ ส่วนเรื่องรสขมของหน่อไม้ข้ารู้วิธีจัดการกับมัน รับรองว่าหากท่านได้ลองกินสักครั้งแล้วจะติดใจ นอกจากนี้หน่อไม้ยังสามารถมาทำอาหารได้หลายอย่าง”“พี่สาว ท่านพูดจริงหรือไม่ หากว่า.. หากว่า หน่อไม้สามารถกินได้จริง ๆ ก็คงดี บ้านเราคงมีทางรอดแล้ว”“กินได้จริง ๆ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่น้องชาย เจ้าตามข้าไปขุดหน่อไม้ดีหรือไม่ หลังจากนั้นข้าจะสอนวิธีกินหน่อไม้ให้เจ้า”“ดีขอรับ”“ห่าวอู๋เจ้าช่วยท่านตาตัดฟืนเร็ว ๆ เข้า จะได้ไปขุดหน่อไม้กัน”“ขอรับนายหญิง”เพราะได้ห่าวอู๋ช่วยตัดฟืน ทำให้วันนี้ชายชรามีฟืนนำกลับบ้านไปมากกว่าทุกวัน เดิมทีลูกชายของเขาจะต้องเป็นคนขึ้นมาตัดฟืน แต่ทว่าเขาล้มป่วยเมื่อสามวันก่อน เพราะที่บ้านยากจน

“ท่านย่า อีกไม่นานก็จะปีใหม่แล้ว ปีนี้บ้านเราคนเยอะขึ้น ท่านย่าเห็นสมควรว่าจะซื้ออันใดบ้างเจ้าคะ หรือว่าท่านย่าจะไปเดินเที่ยวตลาดในเมืองชิงสุ่ยสักเที่ยว”“ย่าไปเองก็ดี นานแล้วที่ย่าไม่ได้ไปซื้อของเลย ออกไปเปิดหูเปิดตามั่งก็ดี”“เจ้าค่ะท่านย่า” ในที่สุดก็มาถึงวันกำหนดหมั้นหมาย หนิงเทียนหลงมาพร้อมกับแม่สื่อและสินสอดมากมาย หลังจากส่งมอบสินสอดเรียบร้อยแล้ว ช่วงเย็นจะเป็นการเลี้ยงอาหารชาวบ้าน อาจารย์ทั้งห้าคนที่เพิ่งย้ายมาประจำที่โรงเรียนบ้านป่าหมอกพร้อมครอบครัวก็ได้รับเทียบเชิญให้เข้าร่วมในงานเลี้ยงคืนนี้ด้วย ถึงแม้จะเป็นเพียงงานเลี้ยงที่เรียบง่ายแต่ทว่าอาหารนั้นสมบูรณ์พูนสุขมาก ทั้งจานเนื้อ จานผัก ขนมหวาน น้ำแกง เรียกได้ว่าครบครัน ที่สำคัญคู่บ่าวสาวต่างหน้าตางดงามราวกับเทพเซียน เรียกได้ว่าไม่มีผู้ใดที่จะหน้าตาดีหล่อเหลาและสวยงามไปมากกว่าพวกเขาทั้งคู่อีกแล้วหลังจากงานหมั้นผ่านพ้นไปได้ไม่นาน ตอนนี้ก็มาถึงเทศกาลปีใหม่ เหล่าบรรดาสหายของพี่ชายก็กลับบ้านเพื่อฉลองเทศกาลปีใหม่ หลังจากฤดูหนาวผ่านไป เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง หยางจื้อหมิงกับคนอื่น ๆ ก็จะเข้าร่วมการสอบถงเซิง ตอนนี้หยางจื้อซีได้ปรับปรุ

หากวันนี้นางไม่บังเอิญพบเขาตอนออกมาซื้อของและแอบติดตามเขามา นางคงไม่รู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว เซี่ยหยวนหลินรู้สึกเสียใจที่นางหน้ามืดตามัว ดวงตามืดบอด เห็นโคลนตมเป็นของมีค่า ไม่ว่านางจะเสียใจมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำอันใดได้ ในเมื่อเรื่องมันกลายมาเป็นเช่นนี้ไปแล้ว แต่สำหรับกู้เยี่ยน นางไม่มีทางยอมให้เขาทำเช่นนั้นเป็นแน่ ในเวลาต่อมา เซี่ยหยวนหลินได้รู้ว่าหยางจื้อหมิงสามารถสอบผ่านถงเซิงและได้อันดับหนึ่ง นางรู้สึกเสียใจจนไส้เขียว เพราะนางหลงใหลในชื่อเสียงเงินทองจนหน้ามืดตามัว ท่านแม่ของนางเห็นแก่เงินสินสอด แต่ตอนนี้เสียใจก็ไม่ทันแล้ว นางไม่มีวาสนากับหยางจื้อหมิงแล้ว แต่พอมาคิดดูอีกที ใครจะไปคิดว่าบ้านหยางที่ครอบครัวยากจนในตอนนั้นจะกลายมาเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยมากเสียกว่าบ้านสกุลกู้ในตอนนี้อีก ทางด้านหยางจื้อซีไม่ได้สนใจว่าเซี่ยหยวนหลินจะมีความคิดเห็นเช่นไร แต่ตอนนี้นางรู้สึกสาแก่ใจมาก สำหรับคนที่ดูถูกดูแคลนพี่ชายและครอบครัวของนาง ตอนนี้นางถือได้ว่าเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองฝูจิงก็เป็นได้ เช้าวันต่อมาก็เป็นวันประกาศผลสอบ และผลที่ออกมาก็เป็นไปตามที่หยางจื้อซีคิดเอาไว้ พี่ใหญ่ของนางเป็นอันดับ

หลังจากวันที่หยางจื้อซีแต่งงาน ตอนนี้เวลาก็ผ่านมานับสองเดือนแล้ว ชีวิตประจำวันของนางก็คือต้องคอยปรนเปรอสามีเฒ่า ในแต่ละวันก็แทบไม่มีเวลาออกจากห้อง อย่าว่าแต่ออกจากห้องเลย แค่จะลงจากเตียงยังนับว่าหาได้ยาก ไม่รู้ว่าหนิงเทียนหลงตาเฒ่าน่าตายคนนี้ไปอดอยากปากแห้งที่ไหนมา วันนี้ทั้งสองคนไปกินมื้อเที่ยงที่บ้านใหญ่หยางตามปกติ ขากลับหยางจื้อซีไปเดินเล่นที่แม่น้ำอวิ๋น นางหวนนึกถึงวันแรกที่มายังโลกแห่งนี้และชีวิตในแต่ละวัน ในที่สุดนางก็ผ่านพ้นความยากลำบากมาได้ นางเป็นลูกสาวที่พ่อแม่รักมากที่สุด เป็นน้องสาวที่พี่ชายทั้งสองตามใจ เป็นหลานสาวคนสำคัญของท่านปู่ท่านย่า ตอนนี้นางยังเป็นพี่สาวคนสวยของน้องชายฝาแฝดทั้งสอง สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้นางยังเป็นภรรยาที่สามีรักและตามใจมาก หยางจื้อซีไม่คิดว่าเรื่องราวสุดมหัศจรรย์เช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง นางตายไปแล้วถึงสองครั้ง การเกิดใหม่ของนางนับว่าไม่เลวร้ายเลย ในทางกลับกัน การเกิดใหม่ครั้งนี้ทำให้นางได้พบกับผู้ชายที่อดทนรอนางมาถึงแสนปี หากเป็นยุคปัจจุบันที่นางจากมา คงจะเป็นหนึ่งในผู้ชายล้านคนที่จะยึดมั่นในรักแท้ นางเห็นมานักต่อนักการทรยศหักหลังระหว่างสามีภรรย

“ใช่แล้ว ไปกัน ไปหาท่านน้า ท่านน้าจะต้องช่วยพวกเราคิดแผนดี ๆ ได้แน่นอน” หนิงเฟิงหลงเองก็เห็นด้วยกับน้องชาย“ได้ ไปก็ไป ข้าเองก็ไม่ขัด” หนิงชิงหลงเองก็ไม่ขัดข้อง เขาชอบบ้านท่านยายที่สุด ท่านทวดใจดีมีขนมอร่อย ๆ ให้เขากินมากมาย“นายน้อย พวกท่านจะไปที่ใดขอรับ แต่เช้าเช่นนี้” ห่าวเทียนที่กลับมาจากจัดการงานข้างนอกพอดีเห็นทั้งสามคนจูงมือกันกำลังเดินลงจากเนินเขา“ฮึ้ย ก็ไปบ้านท่านตาน่ะสิ พวกเราจะไปหาท่านน้า ท่านพ่อแย่งท่านแม่ไปแถมยังไม่ให้พวกเราเข้าห้องอีก” หนิงชิงหลงทำปากมุ่ยกระทืบเท้า“อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง เช่นนั้นเดินระวัง ๆ ด้วยนะขอรับ ระวังอย่าให้หกล้มเสียเล่า”“พวกเรารู้แล้วน่า ลุงห่าวเทียนบ่นเป็นตาแก่ไปได้ หรือว่าติดเชื้อแก่มาจากท่านพ่อกัน” หนิงหยางหลงเป็นตัวป่วน ตัวแสบที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสาม“นายน้อยรอง เหตุใดถึงพูดเยี่ยงนั้นเล่าขอรับ คำว่าแก่ พูดเบา ๆ ก็เจ็บ”“พวกเราไม่คุยกับลุงห่าวเทียนแล้ว ไปกันเถอะ” หยางต้าจู้ที่กลับมาจากโรงงานแปรรูปอาหารยังไม่ทันจะได้เข้าบ้านก็เห็นหลานน้อยทั้งสามคนเดินจูงมือกันมา ดูจากสีหน้าของทั้งสามคนแล้วคงจะโกรธลูกเขยตัวดีของเขาเป็นแน่ ยิ่งตอนนี้ลูกสาวขอ