All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 101 - Chapter 110

หลังจากที่หยางจื้อซีได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ จากซิวอิง นางจึงตกปากรับคำจะช่วยส่งจดหมายไปที่เมืองหลวง โดยจะให้หานอวี้ลูกชายของหานเซียงเป็นคนนำจดหมายไปส่ง หยางจื้อซีให้หานเซียงไปซื้อม้าพันธุ์ดีมาหนึ่งตัว จากนั้นนางได้เอาน้ำพุจิตวิญญาณให้ม้ากินในปริมาณมาก เพื่อที่จะพัฒนาสติปัญญาของม้า ที่สำคัญมันจะสามารถวิ่งได้เร็วกว่าม้าทั่วไป นอกจากนี้นางยังได้นำน้ำพุจิตวิญญาณผสมกับน้ำและให้หานอวี้เอาติดตัวไปดื่มระหว่างทาง “พี่สาวซิวอิง ข้าว่าท่านกลับไปก่อน นี่เป็นข้าว เบคอน แป้ง ส่วนอันนี้เป็นผักที่ข้าปลูกเอาไว้ อ้อ มีไข่อีก ท่านเอากลับไปแล้วซ่อนเอาไว้ให้ดี ไม่ได้ ข้าไม่วางใจ เดี๋ยวข้าจะส่งท่านกลับจวนเอง รอข้าประเดี๋ยว ข้าสั่งความหานอวี้ก่อน”“ตกลง ขอบใจคุณหนูมากเจ้าค่ะ”“ท่านลุงหาน ม้าพร้อมหรือยัง แล้วหานอวี้ล่ะพร้อมออกเดินทางหรือไม่”“พร้อมขอรับคุณหนู”“หานอวี้ เจ้าเอาเงินนี้ไป เก็บให้ดี ส่วนนี้เป็นจดหมาย เจ้านำไปส่งให้ถึงมือคนในจวนสกุลหรง หยกประจำตัวของฮูหยินนี้เจ้าเก็บให้ดี ไม่ต้องประหยัดเงิน จำเอาไว้ว่าเจ้าต้องนอนในโรงเตี๊ยมที่ดีหน่อย เจ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่เสีย เงินนี้เจ้าใช้ได้ตามความเหมาะ

แต่สิ่งที่ทั้งสองคนคาดไม่ถึงก็คือตอนนี้หรงฮูหยินได้ส่งจดหมายขอความช่วยเหลือแล้ว หานอวี้เร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืน บางครั้งก็เข้าพักในโรงเตี๊ยมในตอนกลางวันแล้วเดินทางในตอนกลางคืน ในที่สุดเขาก็มาถึงเมืองหลวงในเช้าวันที่แปดของการเดินทาง เมื่อมาถึงเมืองหลวง เขาหาที่พักแล้วนอนพักให้เต็มที่เสียก่อน เช้าวันรุ่งขึ้นเขาถึงจะไปที่สกุลหรงกลับมาที่หมู่บ้านป่าหมอก หยางจื้อซีกำลังพาคนงานปลูกแตงโมในแปลงที่เตรียมเอาไว้ นอกจากนี้นางยังสร้างค่ายกลฟ้าดินเพื่อเปลี่ยนให้พืชผักมีพลังวิญญาณ หยางจื้อซีไม่ได้สนใจว่านอกหมู่บ้านจะเกิดเรื่องราวมากมายขึ้นเพียงใด นางรู้เพียงว่าถ้านางไม่ออกไปจากหมู่บ้านนางก็ไม่ต้องมีเรื่องเข้าไปพัวพันกับเรื่องต่าง ๆ หมู่บ้านป่าหมอกสงบสุข ต่อไปนี้นางจะออกไปข้างนอกให้น้อยหน่อย แต่นางสัญญากับเป่าเอ๋อร์แล้วว่าอีกสามวันนางจะกลับไปเยี่ยมและอีกเจ็ดวันนางจะกลับไปเมืองฝูจิงอีก คิดแล้วมันน่าหงุดหงิดใจ ตอนนี้หยางจื้อซีกลัวการออกไปหมู่บ้านมาก นางไม่อยากจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับปัญหาของผู้อื่นอีกในวันที่สามหยางจื้อซีก็ออกจากหมู่บ้านไปที่หมู่บ้านหวงหลงเพื่อเยี่ยมครอบครัวของเป่าเอ๋อร์ตามที่นาง

“แล้วนี่มันไม่ใช่เจ้าเมืองฝูจิงรึ แล้วคนที่อยู่ในจวนเป็นใครกันเล่า นี่ข้าเข้ามาพัวพันกับเรื่องอันใดอีกเนี่ย”“เจ้าเป็นใคร เถียนซู่หลินให้เจ้ามาใช่หรือไม่ ข้าขอบอกเอาไว้ตรงนี้ ต่อให้ข้าตายข้าก็ไม่มีวันบอกที่ซ่อนตราประทับเจ้าเมือง”“นี่ ท่านลุง ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว ข้าค้นพบที่นี่โดยบังเอิญ เดิมทีข้าคิดว่าจะมาดูลาดเลา บังเอิญข้าไปโดนรูปปั้นในห้องหนังสือ ก็เลยเดินตามทางมาถึงตรงนี้”“เช่นนั้นเจ้ารีบออกไปเถอะ หากเจ้าสารเลวเถียนซู่หลินมาพบเข้าเจ้าจะต้องเดือดร้อนแน่”“ข้าไม่กลัวเขาหรอก ท่านลุง ข้าจะพาท่านออกไปก่อน ส่วนเรื่องอื่นพวกเราค่อยคุยกันอีกที”หยางจื้อซีพาเจ้าเมืองตัวจริงออกมาจากคุกใต้ดิน จากนั้นวางค่ายกลลวงตาเอาไว้ หากเจ้าเมืองตัวปลอมลงมาที่คุกใต้ดินก็จะเห็นว่าเจ้าเมืองตัวจริงถูกขังอยู่ที่นี่หยางจื้อซีพาหลินอี้เฉิงเจ้าเมืองฝูจิงตัวจริงออกจากจวนเจ้าเมือง จากนั้นนางพาเขาไปที่จวนหลักสกุลหยางในเมืองฝูจิง หลังจากนั้นนางก็กลับไปที่จวนเจ้าเมืองอีกครั้ง เพื่ออธิบายให้ฮูหยินหรงฟังและให้พวกนางเก็บของแล้วย้ายไปที่จวนหลักสกุลหยางทันที“พวกท่านเร็วเข้า เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว”“คุณหนูหยาง เรื่องค

หยางจื้อซีพาเจ้าเทาเข้าไปในมิติจากนั้นก็ให้เจ้าเทากินยาเลื่อนระดับสำหรับสัตว์อสูรวิญญาณ เมื่อเจ้าเทากินยาไปทั้งหมดแปดเม็ดมันถึงได้เลื่อนระดับไปเป็นสัตว์อสูรวิญญาณสูงสุดระดับเก้า อีกไม่นานมันก็จะเลื่อนขั้นเป็นสัตว์อสูรบรรพกาลแล้ว หยางจื้อซีพอใจกับระดับของเจ้าเทามาก จากนั้นจึงพามันออกจากมิติ เดินทางไปที่หมู่บ้านเฟิงซีต่อในตอนที่มาถึงหมู่บ้านเฟิงซีก็เย็นมากแล้ว หยางจื้อซีมีความตั้งใจว่าจะแอบเข้าไปในเวลากลางคืน นางจึงพาเจ้าเทาเข้าไปหลบอยู่ในมิติเสียก่อน เพื่อให้เจ้าเทาได้ฝึกฝนตัวเอง ส่วนนางยังคงปรุงยาและอ่านสมุดบัญชีรายชื่อขุนนางที่ร่วมมือกับองค์ชายสองเพื่อทำการที่ไม่สมควรในครั้งนี้ หยางจื้อซีคิดว่าเมื่อจัดการกับหมู่บ้านเฟิงซีแล้วนางจะกลับหมู่บ้านป่าหมอกแล้วเดินทางเข้าเมืองหลวงไปสักเที่ยวนางต้องไปจัดการกับทหารที่องค์ชายรองเลี้ยงเอาไว้ ส่วนขุนนางชั่วนั้นนางจะไปยกเค้าคลังสมบัติของพวกขุนนางชั่วทั้งหลายเอง เมื่อได้เวลาหยางจื้อซีก็พาเจ้าเทาออกมาจากมิติ ตอนนี้ข้างนอกมิติเป็นเวลายามห้ายแล้ว ตอนนี้คนในหมู่บ้านต่างหลับใหล หยางจื้อซีใช้วิชาล่องหนพาเจ้าเทาเดินเข้าไปในหมู่บ้าน จนมาพบกับเรือนหลังหนึ

“เช่นนั้นพวกเจ้าเข้าไปฝึกในมิติของข้า เดี๋ยวข้าล่าหมูป่ากลับไปสักตัวก็พอแล้ว”“ตกลง”หยางจื้อซีกลับบ้านพร้อมกับหมูป่าตัวใหญ่ เมื่อกลับถึงบ้านก็พบว่าท่านลุงหวังกับท่านลุงเหยียนต้มน้ำเอาไว้รอแล้ว นอกจากท่านลุงหวังแล้วยังมีท่านลุงเถี่ยจู้ ในห้องครัวมีท่านป้าหยวนอิงกับท่านป้าหวังกำลังเตรียมทำอาหาร ส่วนท่านแม่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ท่านแม่ท้องโตขึ้นมาก อีกไม่นานก็จะถึงเวลาคลอดแล้ว"จื้อซี แล้วแมวของลูกล่ะ" ในสายตาคนอื่นเฮยเช่อกับไป๋เช่อเป็นแมวป่าที่หยางจื้อซีเก็บมาเลี้ยง ไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองตัวไม่ใช่แมวเลยสักคนยกเว้นครอบครัวของหยางจื้อซี“พวกมันไปเล่นในป่าเดี๋ยวคงกลับมาเจ้าค่ะ”“จื้อซี เจ้าอยากกินอันใดเป็นพิเศษหรือไม่ ป้าจะทำให้เจ้า”“ข้าอยากกินหมูผัดพริกเจ้าค่ะท่านป้าหยวนอิง"“ตกลง ป้าจะทำให้เจ้า เดี๋ยวป้าไปเก็บพริกในสวนของเจ้าก่อน ผักที่บ้านเจ้าปลูกเอาไว้งามมาก ต้นอวบอ้วนดูแล้วน่ากิน”“ข้าไปขนเอาใบไม้เน่าเสียบนเขาเอามาผสมกับดินในสวนหลังบ้าน นอกจากนี้แล้วยังมีปุ๋ยมูลสัตว์ ทำให้ผักงามเจ้าค่ะ แต่เจ้าแดงกับเจ้าน้ำตาลสองตัวถ่ายมูลออกมาน้อย รอให้ข้าหาวัวลายมาเลี้ยงได้เมื่อไหร่นอกจากจะมีมูลวัวเพ