All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 121 - Chapter 130

นางจึงย้อนกลับไปที่ตำหนักของพระสนมเผยอีกครั้ง จากนั้นก็โปรยยาสลบที่นางทำขึ้นมาเองใส่ทั้งสองคน ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นภาพที่ไม่น่าดูสักเท่าไหร่ แต่มันจะเป็นการกำจัดคนชั่วไปได้อีก ไม่แน่ว่าองค์ชายรองอาจจะไม่ใช่พระโอรสของฮ่องเต้ น่าจะเป็นลูกของชายชั่วผู้นั้น“ไอ้หยา ทนดูไม่ได้จริง ๆ อุจาดตามาก”“เจ้าจะยืนจ้องอีกนานหรือไม่” เฮยเช่อ“เพ้ย เจ้าออกมาทำไม ข้าตกใจหมด”“หากข้าไม่ออกมาเตือนสติเจ้า เจ้ายังคงจะยืนจ้องสิ่งสกปรกโสมมอยู่เช่นนี้ รีบไปได้แล้ว อีกไม่นานก็จะสว่างแล้ว”“ตกลง เช่นนั้นก็กลับโรงเตี๊ยมกันเถอะ”“แล้วเจ้าจะซื้อของฝากอีกหรือไม่”“ไม่ซื้อแล้วล่ะ หรือว่าเราจะกลับบ้านเลยดีล่ะเฮยเช่อ”“แล้วแต่เจ้าสิ แต่กลับเลยก็ดี ข้าไม่ชอบอากาศที่เมืองหลวง มันรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างไรไม่รู้ ที่นี่เต็มไปด้วยกลิ่นของคนที่ชั่วร้าย สถานที่แห่งนี้เป็นสิ่งที่กลืนกินจิตสำนึกของคนได้ดีจริง ๆ”“เช่นนั้นพวกเราค่อยกลับพรุ่งนี้”เช้าวันต่อมาก็เกิดเรื่องโกลาหลขึ้นที่ท้องพระโรง ในตอนที่ขุนนางเข้าประชุมเช้าก็ต้องตกใจกับทรัพย์สินมากมายที่กองอยู่ ฟ่านกงกงสั่งให้ทหารองครักษ์หลวงเข้ามาตรวจสอบสิ่งของเหล่านี้ทันที มีขุน

หยางจื้อซีมองดูครอบครัวสามแม่ลูกกำลังเก็บเกี่ยวข้าวสาลี และดูเหมือนว่าผลผลิตในนาของพวกเขาไม่ดีเท่าไหร่ เมล็ดข้าวสาลีส่วนใหญ่ลีบแบน หลังจากเสียภาษีแล้วทั้งครอบครัวจะเหลือข้าวสาลีเท่าไหร่ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่พอจ่ายภาษีเลยด้วยซ้ำ เมื่อคิดว่ามีขุนนางมากมายเอาเปรียบประชาชน พวกเขาไม่เพียงแต่มีเบี้ยหวัดรายเดือน ยังมีสวัสดิการอื่น ๆ อีกมาก แต่พวกเขาไม่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ส่วนใหญ่ขุนนางชั่วเหล่านี้ขูดรีดประชาชนทั้งนั้นหยางจื้อซีหยุดอยู่ที่เชิงเขาเป็นเวลานานจนเจ้าเทารู้สึกได้ถึงความขุ่นเคืองใจ ความเกลียดชัง ความสงสาร และความหดหู่ใจของหยางจื้อซี“คุณหนู ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ คุณหนูทำเต็มที่แล้ว อีกไม่นานก็คงจะดีขึ้น เมื่อก่อนข้าอยู่ในหมู่บ้าน ไม่ว่าครอบครัวไหนต่างยากจนกันทั้งนั้น บ้านข้าง ๆ เจ้านายคนเก่าของข้าถึงกับขายลูกขายหลานเพื่อแลกอาหาร เจ้านายเก่าของข้าต้องกัดฟันขายข้าให้กับตลาดค้าสัตว์ แต่ข้าดีใจมากที่ได้มาอยู่กับคุณหนู ถือว่ามันเป็นโชคชะตา”“ใช่แล้ว มันคือโชคชะตา ในเมื่อเราเห็นความลำบากของผู้คนที่อยู่ตรงหน้า ข้าเองก็คงต้องช่วยเหลือ เพื่อที่จะให้แม่และลูกสาวลูกชายสามารถอยู่รอดได้และมีค

“ข้าเจอพวกเขาหามหมูป่าเข้ามาในตอนที่ข้ากลับมาจากส่งข้าว อ้อจริงสิ น้องสะใภ้ของเจ้ามีญาติที่ไหนอีกหรือไม่ ไม่ใช่ว่านางตัดขาดกับบ้านเดิมแล้วรึ”“ข้าเองก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่านางตัดขาดจากบ้านเดิม แต่เป็นบ้านเดิมที่ตัดขาดกับนาง เจ้าถามทำไมรึ”“ก็คนพวกนั้นบอกว่าญาติของน้องสะใภ้เจ้าล้มหมูป่าได้ และแบ่งให้พวกเขาเป็นค่าชดเชยความเสียหายในนาน่ะสิ”“เรื่องนี้มันจะเป็นได้อย่างไรกัน ไม่ใช่ว่าเจ้าฟังมาผิดหรอกนะ”“ข้าจะฟังมาผิดได้เช่นไร ไม่เชื่อเจ้าก็ไปถามบ้านหลินสิ ตอนนี้พวกเขาน่าจะกำลังแบ่งหมูป่ากับบ้านเจียงอยู่ อ้อ จริงสิ เหลียนอิงน้องสามีเจ้าได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยสามีเจ้า แต่พวกเจ้ากับแม่สามีทำเช่นนี้ไม่กลัวว่าพ่อสามีของเจ้ากลับมาแล้วจะเกิดเรื่องหรือ นี่ไม่ใช่ว่าถึงเวลาที่เขาจะกลับมาแล้วรึ”“กลับมาแล้วจะยังไง แม่สามีบอกว่าพ่อสามีกลับมาครั้งนี้จะไม่ออกไปทำงานข้างนอกอีกเพราะอายุมากแล้ว พ่อสามีก็ต้องพึ่งพาสามีข้า เหตุใดเขาจะต้องไม่เห็นด้วยกับแม่สามีที่ทำเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าท่านแม่เองก็แบ่งที่นาให้ตั้งสามหมู่หรอกหรือ”“มันก็ใช่ ที่นาสามหมู่กับบ้านที่เก่าที่ผุพัง เงินไม่ให้สักอิแปะ ผลประโยชน์ที่ผ่านมาพวกเจ้า

“ใช่แล้ว มันคือโชคชะตานะ”“ใช่ขอรับ มันคือโชคชะตา”ไม่นานเจ้าเทาก็วิ่งมาถึงตัวอำเภออันหยาง หยางจื้อซีต้องการหาโรงเตี๊ยมหรือเหลาอาหารเพื่อขายหมูป่าทั้งสองตัวนี้ เมิ่งเจี๋ยพานางไปที่เหลาอาหารโบตั๋นที่เป็นเหลาอาหารที่ใหญ่ที่สุดเพียงแห่งเดียวของอำเภออันหยาง“พี่ชาย ข้าขอถามหน่อยจะได้หรือไม่ ที่นี่รับซื้อสัตว์ป่าหรือไม่เจ้าคะ”“รับสิ แต่ว่าเจ้าเอาอันใดมาขายรึ เจ้าเป็นนายพรานหรือ มาจากหมู่บ้านไหน เหตุใดข้าไม่เคยเห็นเจ้า”“ข้าไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกเจ้าค่ะ ข้ามาเยี่ยมญาติ พอดีหมูป่าวิ่งลงมาทำลายไร่นาของชาวบ้านพวกเราเลยล้มมัน ไม่มากเจ้าค่ะ แค่สองตัวเอง”“สะ… สองตัวเรอะ”“เจ้าค่ะ ท่านจะรับซื้อทั้งสองตัวหรือไม่”“รับสิ ข้าย่อมรับซื้ออยู่แล้ว นานมากแล้วไม่มีเนื้อสัตว์ป่ามาขายที่เหลาอาหารของเรา วันนี้นับว่าข้าโชคดีที่ลงมาเดินเล่นข้างล่าง พวกเจ้าเองก็โชคดีที่ได้เจอข้า"“เจ้าค่ะ เช่นนั้นจะให้ข้ายกลงเลยหรือไม่”“ยกลง ยกลงมาเลย เอาเข้าไปในห้องตรงนั้น ที่ตรงนั้นเป็นที่รับซื้อของป่า หมูป่าข้าให้พวกเจ้าตัวละ 35 ตำลึง พวกเจ้าตกลงหรือไม่”“เจ้าค่ะ ข้าเชื่อว่าเถ้าแก่ย่อมให้ราคาที่ยุติธรรม”หลังจากได้รับเงิน 7

หลี่เมิ่งเจี๋ยที่มองดูหยางจื้อซียิงธนูใส่เสือกับหมีด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าพี่สาวจื้อซีจะเป็นคนที่มีฝีมือร้ายกาจมากถึงเพียงนี้ นางยิงเข้าจุดตายของทั้งสองตัว ทั้งหมีและเสือต่างตายไปโดยไม่รู้ตัว“เอาล่ะ หมดเรื่องแล้ว เจ้าลงมาได้แล้ว”“พี่สาว แล้วเราจะทำเยี่ยงไรกับพวกมัน”“จะทำเยี่ยงไรได้ ก็เอาไปขายน่ะสิ เจ้าจะได้มีเงินสร้างบ้าน มีเงินไปเรียนหนังสือ”“แต่ว่าข้าไม่ได้ช่วยอันใดเลย เป็นท่านที่ฆ่ามัน ข้าขะเอาเงินส่วนนี้มาได้เช่นไรขอรับ”“เอาไปเถอะน่า ข้าไม่สนใจเงินน้อยนิดนี่หรอกนะ ข้าเต็มใจช่วยเจ้า อย่าลืมสิการพบกันของเราคือโชคชะตา ข้าหวังว่าเมื่อเจ้าเติบโตขึ้นจะเป็นคนดีและมีคุณธรรม”“ขอรับ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง แต่ว่าเราจะเอาพวกมันทั้งสองตัวนี่ลงไปเช่นไรขอรับ”“เจ้าเอาเชือกมาด้วยหรือไม่”“เอามาขอรับ”“ดี ข้าก็แค่ลากพวกมันลงไป เห็นข้าผอม ๆ แบบนี้ข้าแรงเยอะมากนะ แรงเยอะของข้าได้รับการถ่ายถอดมาจากบรรพบุรุษ”“ขอรับ”หยางจื้อซีตัดไม้มาทำแพง่าย ๆ จากนั้นยกหมีกับเสือขึ้นบนแพไม้ แล้วลากออกจากป่าลงเขาไปกับเมิ่งเจี๋ย มีเพียงไป๋เช่อที่กลับมา หยางจื้อซีเก็บไป๋เช่อเข้าไปในมิติ จากนั้นถามว่าเกิดอันใด