All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 131 - Chapter 140

หยางจื้อซีพาหลี่เมิ่งเจี๋ยเข้าไปในป่าลึก จากนั้นก็พาเขาเข้าไปในมิติ เวลาในมิติสามารถปรับให้เร็วกว่าเวลาข้างนอก หยางจื้อซีปรับเวลา หนึ่งวันให้เท่ากับเวลาในมิติ 10 ปี หลี่เมิ่งเจี๋ยที่เข้ามาในสถานที่แปลกประหลาดแต่เขากลับไม่เอ่ยปากถามอันใดออกมา ซึ่งทำให้หยางจื้อซีพอใจมาก จากนั้นนางก็สอนวรยุทธ์ให้กับหลี่เมิ่งเจี๋ย พอเวลาผ่านไปในปีที่ 5 ของมิติ ตอนนี้ฝีมือของเขาพัฒนาไปมาก ไป๋เช่อจะเป็นคู่ซ้อมให้เขาในแต่ละวัน เมื่อครบเวลาสิบปี หลี่เมิ่งเจี๋ยมีฝีมือเป็นรองเพียงไป๋เช่ออยู่สามขั้นเท่านั้น เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้วหยางจื้อซีจึงพาเขาออกจากมิติ และลบความทรงจำบางส่วนของเขาออกไป ให้เขาจำได้เพียงแค่ว่ามาฝึกฝนในป่าลึกเท่านั้น หยางจื้อซีพาหลี่เมิ่งเจี๋ยกลับบ้านในตอนเย็นของวันต่อมา“เอาล่ะ ทีนี้เจ้าก็สามารถหาสมุนไพรกับล่าสัตว์ได้แล้ว อย่าลืมสอนน้องสาวกับท่านลุงด้วยเล่า เจ้าอย่าได้ใช้ความสามารถรังแกผู้อื่นเข้าใจหรือไม่ ความแข็งแกร่งของเจ้ามีเอาไว้เพื่อปกป้องตัวเองและครอบครัว รวมถึงผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม”“ข้าทราบแล้วขอรับพี่สาว ข้าจะจำเอาไว้ทุกอย่างที่ท่านสอน”“เช่นนั้นก็ดีแล้ว เอาล่ะ พวกเรารีบกลับบ

“พ่อกลับมาถึงเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เมิ่งอัน พ่อขอโทษเจ้า พ่อไม่ดีเอง พ่อไม่สามารถดูแลเจ้าให้ดีกว่านี้ ปล่อยให้เจ้าถูกรังแกมาโดยตลอด เพราะพ่อเห็นแก่ตัวเอง พ่อเพียงอยากให้ครอบครัวสามัคคีกันแต่กลับกลายเป็นว่าพ่อคิดผิด หวังว่าเจ้าจะยกโทษให้พ่อ”“ท่านพ่อ ข้าไม่เคยถือโทษโกรธท่านเลย ส่วนนี่คือหลานสาวบุญธรรมของข้า หยางจื้อซี ที่ครอบครัวเราผ่านพ้นเรื่องเลวร้ายไปได้ในครั้งนี้ก็เพราะนาง”“คารวะท่านปู่หลี่เจ้าค่ะ”“ขอบใจเจ้ามานะจื้อซี ปู่ขอบใจเจ้า”“ข้าเต็มใจเจ้าค่ะ”“ท่านพ่อ แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อไปขอรับ ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร พวกเราล้วนเคารพการตัดสินใจของท่าน”“ข้าจะหย่ากับนาง เดิมทีนางก็ไม่ใช่แม้แท้ ๆ ของเจ้า”“ข้าไม่อยากกลับไปอยู่ร่วมกับนางขอรับ”“พ่อเข้าใจ เจี้ยนคังเองไม่อยากให้พ่อหย่า แต่พ่อทำใจอยู่กับนางต่อไปไม่ได้จริง ๆ”“เช่นนั้น ท่านก็แยกทางกันโดยสันติแบบนี้จะดีกว่าขอรับ ส่วนทรัพย์สินที่เป็นบ้านกับที่ดินข้าไม่อยากได้ ยกให้พี่ใหญ่กับครอบครัวเอาไว้เลี้ยงดูนางเถอะขอรับ”“ตกลง แต่ส่วนที่เป็นเงินกองกลางของครอบครัว ต้องแบ่งกันคนละครึ่ง ส่วนนี่ เป็นเงินที่พ่อนำกลับมาในครั้งนี้ พ่อจะยกให้พว

“ไม่มีเจ้าค่ะ รอสำนักศึกษาปิดก่อน ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอันใด ท่านปู่ ข้าซื้อของฝากมาให้ท่านกับท่านย่าเยอะแยะมากมายเลยเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วข้าจะเอามาให้”“ขอบใจเจ้า นี่สิถึงจะเรียกว่าหลานรักของข้า ในใจนางยังมีข้าเสมอไม่ว่านางจะไปที่ใด”“ลูกสาว ข้าวโพดของเจ้าฝักใหญ่มาก เมล็ดเรียงสวยอวบอ้วนไม่มีเน่าเสียเลย พ่อไม่คิดว่าปลูกด้วยวิธีนี้นอกจากจะใช้เมล็ดพันธุ์น้อยแล้วยังให้ผลผลิตมากมาย”“ท่านพ่อ ถ้าปลูกแบบข้าวสาลี ต้นกล้าจะแย่งอาหารกันทำให้การเจริญเติบโตไม่ดี ที่สำคัญดูแลรักษายากเจ้าค่ะ”“เป็นเช่นนั้นเอง ประเดี๋ยวเก็บเกี่ยวข้าวโพดเสร็จแล้ว พ่อว่าจะเกี่ยวข้าวสามสิบหมู่ของเจ้าก่อน ตอนนี้ข้าวสุกเต็มที่แล้ว”“ท่านพ่อ เราต้องสร้างห้องเก็บเสบียงใหม่แล้วนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวจะไม่พอเก็บ”“ตกลง เรื่องนี้พ่อได้มีการพูดคุยกับช่างที่สร้างบ้านของลูกอยู่ตอนนี้บ้างแล้ว ว่าจะให้พวกเขาทิ้งงานสร้างบ้านเอาไว้ก่อน แล้วมาสร้างห้องเก็บเสบียงก่อน”“เจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อทำตามสมควรได้เลยเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาไปเก็บฉั่งฉิกให้ท่านหมอเหอ เพราะเป็นสถานการณ์เร่งด่วน จะรอไม่ได้เจ้าค่ะ”“เจ้าไปทำงานของเจ้าเถอ

หมอตำแยถูกหยางต้าจู้ฉุดกระชากลากถูมาจนถึงบ้าน ตอนนี้เขาร้อนใจเป็นอย่างมาก พอหมอตำแยมาถึงก็รีบเข้าไปในห้องของจางอวิ๋นเหนียงทันที หยางจื้อซีกลับมาถึงบ้านก็พบว่าที่บ้านวุ่นวายมาก ท่านปู่กำลังต้มน้ำอยู่ในห้องครัว ท่านพ่อเดินไปเดินมาหน้าห้องนอน “ท่านพ่อ เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ”“จื้อซี แม่เจ้าจะคลอดแล้ว ตอนนี้พ่อพาหมอตำแยมาแล้ว”“พี่ใหญ่พี่รอง ท่านไปช่วยท่านปู่ต้มน้ำในห้องครัว ข้าจะเข้าไปช่วยท่านย่ากับหมอตำแย”“ตกลง”หยางจื้อซีเอาน้ำร้อนเข้าไปในห้อง จากนั้นก็เข้าไปตรวจดูอาการของท่านแม่ อาจจะเพราะท่านแม่อายุมากแล้วทำให้ไม่มีแรงเบ่งสักเท่าไหร่ หยางจื้อซีเอายาบำรุงให้กับผู้เป็นแม่กิน จากนั้นให้ดื่มน้ำพุจิตวิญญาณ เมื่อหมอตำแยเห็นว่าเด็กกลับหัวและอยู่ในท่าทางที่ถูกต้องแล้วก็รีบบอกให้จางอวิ๋นเหนียงเบ่งทันที“อวิ๋นเหนียงตอนนี้ล่ะเบ่งเลย ข้าเห็นหัวเด็กแล้ว พยายามเข้า”“อุแว้ ๆ ๆ ๆ” เสียงเด็กร้องดังออกมาจากด้านในห้อง จากนั้นความวุ่นวายก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อหมอตำแยค้นพบว่าในท้องยังมีเด็กอยู่“อวิ๋นเหนียง ยังมีลูกของเจ้าอีกคน เบ่งเร็วเข้า เจ้าแข็งใจไว้”“อุแว้ ๆ ๆ ๆ”โอ้ ลูกชาย เป็นลูกชายทั้งสองคน ยิน

ตอนนี้ที่ชายแดนแคว้นตงเป่ยยกทัพเข้ามาประชิดชายแดน หลังจากที่ได้รู้ว่าแผนของพวกเขาที่ร่วมมือกับองค์ชายรองถูกเปิดเผยแล้ว แต่ทว่าพวกเขายังไม่ยอมแพ้และตั้งใจจะก่อสงครามระหว่างแคว้นขึ้น ทำให้ชาวบ้านที่อยู่ติดกับชายแดนต้องอพยพเพื่อหนีเอาชีวิตรอดจากสงครามในครั้งนี้ ทหารแคว้นตงเป่ยนั้นโหดเหี้ยมอำมหิต นอกจากจะปล้นฆ่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์แล้ว ยังฉุดหญิงสาวไปเพื่อเป็นนางบำเรอในค่ายทหารสร้างความหวาดกลัวให้กับชาวบ้านเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะอย่างไรแคว้นตงเป่ยไม่มีวันเอาชนะแคว้นฝูเหลียงได้ และในไม่ช้าแคว้นตงเป่ยก็จะต้องกลายมาเป็นเมืองขึ้นของแคว้นฝูเหลียงอย่างแน่นอน แต่จะไปโทษใครได้ หากจะมีใครผิดก็คงเป็นฮ่องเต้แคว้นตงเป่ยที่กระหายในอำนาจ ทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น หยางจื้อซีไม่ได้สนใจเรื่องภายนอกมากนัก นางกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่กับการเพาะปลูกในแต่ละวัน ตอนนี้กำลังจะเข้าสู่ฤดูร้อน อากาศภายนอกร้อนมาก แต่สำหรับหมู่บ้านป่าหมอกนั้นหยางจื้อซีวางค่ายกลเอาไว้ทำให้อากาศไม่ร้อนเท่า กับภายนอกหมู่บ้าน ทางด้านหนิงเทียนหลง หลังจากจัดการเรื่องราวต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาออกเดินทางมาที่หมู่บ้านป่าหมอกเพื่อทำความคุ