All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 141 - Chapter 150

“ข้าหวังว่าพวกท่านจะให้โอกาสข้าได้พิสูจน์ตัวเอง หลังจากที่จื้อซีผ่านพิธีปักปิ่นไปแล้ว ข้าอยากมาขอหมั้นหมายเอาไว้ก่อนขอรับ”“ไม่เร็วไปรึ ลูกสาวของข้ายังไม่ได้ตกลงปลงใจกับเจ้าเลย”“ท่านลุง ลิขิตสวรรค์กำหนดให้ข้ากับนางเป็นคู่กัน ดังเช่นท่านปู่กับท่านย่า แล้วก็ท่านกับท่านป้า ไม่ว่าอย่างไรนางกับข้าถูกกำหนดมาให้เป็นคู่กัน ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว แต่ข้าอยากจะทำให้ถูกต้อง ในอนาคตข้ายังต้องไปมาหาสู่กับนาง ชาวบ้านจะได้ไม่เอานางไปนินทาว่าร้ายขอรับ”“ลูกสาว เจ้าจะว่าอย่างไร”“ข้าทำอันใดไม่ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ ก็คงจะเป็นเช่นนั้น แต่ข้าไม่แต่งงานง่าย ๆ หรอกนะเจ้าคะ ข้ายังมีสิ่งที่ต้องทำอีกมาก ที่สำคัญผู้ใดจะแต่งกับข้าก็ต้องแต่งเข้าบ้านข้า ข้าไม่แต่งเข้าบ้านผู้อื่น”“เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่ หากเจ้าแต่งกับนางเจ้าจะเป็นเขยแต่งเข้าทันที”“ไม่มีปัญหาขอรับ ข้ายินดี” ไป๋เช่อกับเฮยเช่อและอสูรวิญญาณตัวอื่น ๆ ที่แอบดูอยู่อดคิดไม่ได้ว่าองค์ราชาของพวกมันประจบประแจงก็เป็นด้วย ที่สำคัญไม่กล้าขึ้นเสียงกับหยางจื้อซีแม้แต่น้อย ไม่ว่านางจะชักสีหน้าใส่เขาเพียงแค่ยิ้มระรื่น หากเป็นคนอื่นคงได้ตายกันไปนานแล้ว“จิ๊ จิ๊ จากองค์รา

ชาวบ้านตกลงด้วยความยินดี แต่ละครอบครัวได้นำอาหารออกมารวมกันและจะเริ่มเปิดเตาทันทีในวันพรุ่งนี้ เมื่อตกลงกันได้แล้ว เหยียนต้าถูกับหวังเถี่ยจู้ได้นำชาวบ้านขึ้นไปบนภูเขาเพื่อตัดไม้สำหรับสร้างโรงเรียนและบ้านพักด้วยความฮึกเหิม ในที่สุดลูก ๆ ของพวกเขาก็จะได้เรียนหนังสือแล้ว หยางต้าจู้กลับมาจากเมืองชิงสุ่ยพร้อมกับพวกนายช่าง เดิมทีพวกเขาเพิ่งกลับมาจากหมู่บ้านป่าหมอกหลังจากรับงานสร้างบ้านของตระกูลหยางที่ใช้เวลานานมากกว่าครึ่งปี เดิมทีพวกเขาอยากจะพักผ่อนสักหนึ่งเดือนจากนั้นค่อยเริ่มออกรับงานใหม่อีกครั้ง เมื่อหยางต้าจู้มาพบพวกเขาอีกครั้ง นายช่างทุกคนก็เก็บของแล้วตามหยางต้าจู้กลับมาที่หมู่บ้านด้วยความเต็มใจ การร่วมงานกับชาวบ้านป่าหมอกนั้นถือว่าเป็นสิ่งที่ดี นอกจากเงินค่าแรงที่สูง อาหารไม่เคยขาดแคลน พวกเขาอยู่ดีกินดี แม้ว่าจะทำงานหนักแต่น้ำหนักของพวกเขาไม่เคยลดลงเลย เช้าวันต่อมา การก่อสร้างโรงเรียนก็ได้เริ่มขึ้น พร้อมกับการสร้างบ้านพักของอาจารย์ทั้งสองหลัง สถานที่สร้างโรงเรียนนั้นอยู่ในพื้นที่รกร้างใกล้กับเนินเขาเล็ก ๆ ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน หยางจื้อซีให้คนงานเอาผลไม้ไปให้ที่โรงครัวชั่วครา

“ขอรับท่านลุง”หลังจากหนิงเทียนหลงเดินออกมาจากพื้นที่ก่อสร้างโรงเรียนก็มีชาวบ้านเข้ามาถามหยางต้าจู้ถึงตัวตนของเขา หนิงเทียนหลงเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลา การแต่งตัวของเขาไม่เหมือนกับชาวบ้านทั่วไป และดูเหมือนว่าเขาจะมีความเกี่ยวข้องกับบ้านหยาง “ต้าจู้ ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นใครรึ” เหยียนต้าถู“ว่าที่คู่หมั้นของจื้อซี คุณชายหนิงเทียนหลง เจ้าอย่าได้พูดออกไปเชียว”“โอ้ เจ้าไปหาลูกเขยที่ดีเช่นนี้มาจากที่ใด”“ข้าไม่ได้หา เป็นไปได้ข้าก็ไม่อยากให้ลูกสาวแต่งงานเสียด้วยซ้ำ แต่เมื่อมันเป็นโชคชะตาที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ข้าเองก็ทำอันใดไม่ได้ หลังจากแต่งงานกับจื้อซีแล้วเขาจะย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านของพวกเรา บ้านบนเนินเขาของนางคือเรือนที่พวกเขาจะอยู่หลังแต่งงาน”“โอ้ แบบนี้ก็เป็นเขยแต่งเข้าน่ะสิ”“จื้อซีบอกว่านางจะไม่ย้ายออกไปจากหมู่บ้านป่าหมอกเด็ดขาด หากนางแต่งงานสามีของนางจะต้องย้ายเข้ามาเท่านั้น”“นี่สิ ถึงจะเป็นหลานสาวของข้า ฮ่า ฮ่า นางทำได้ดี ต้าจู้ แต่ว่าลูกเขยผู้นี้ของเจ้าไม่ธรรมดาเลยนะ”“ก็เป็นเช่นนั้นแหละ ก็ดี จื้อซีของข้าจะได้ไม่ลำบาก พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เสี่ยวถูจะต้องเข้าร่วมการสอบแล้ว เจ้า

“นั่นสิ หรือว่ามีใครช่วยพวกเราออกมา น้องสาว เจ้าได้กลิ่นอันใดหรือไม่ หอมมาก เหมือนน้ำแกงไก่เลย”“พี่ใหญ่ หอมจริง ๆ ด้วยเจ้าค่ะ หรือว่ามีใครทำอาหารอยู่ในห้องครัว พวกเราไปดูกันดีหรือไม่เจ้าคะ”“ตกลง”ในตอนที่เด็กน้อยทั้งสองคนกำลังจะลงจากเตียงคั่ง หยางจื้อซีก็เดินเข้ามาพอดี นางมองเด็กน้อยสองคนที่กำลังจะลงจากเตียงคั่ง และยังไม่ทันที่ขาของทั้งสองคนจะได้ลงถึงพื้น หยางจื้อซีก็ถามพวกเขาว่า“พวกเจ้าจะไปที่ใดกัน”“เอ๊ะ พี่สาว ท่านเป็นใคร ท่านช่วยพวกเราเอาไว้ใช่หรือไม่ แล้วกลิ่นหอม ๆ ที่ลอยมาท่านเป็นคนทำใช่หรือไม่เจ้าคะ”“น้องสาว เจ้าจะให้ข้าตอบคำถามไหนก่อน เจ้าถามมากขนาดนี้”“พี่สาว ท่านหาพวกเราพบได้เช่นไรขอรับ ข้าคิดว่าพวกเราคงจะต้องตายอยู่ในห้องใต้ดินแล้ว แล้วท่านพ่อกับท่านแม่จะหายดีหรือไม่” “ข้าเดินทางผ่านมาทางนี้พอดีและกำลังมองหาที่พักค้างคืนก็เลยมาถึงที่นี่ แต่พอข้ามาถึงกลับไม่มีผู้ใดอยู่ในบ้านเลยรวมถึงหมู่บ้านของพวกเจ้าก็ไม่มีผู้ใดอยู่เลย ข้าเลือกบ้านหลังนี้เป็นที่พักค้างแรม คนติดตามของข้าเป็นผู้หาพวกเจ้าพบหลังจากที่พวกเขาตรวจดูความปลอดภัยในบ้าน เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง พ่อกับแม่ของเจ้าได้รับ

“ตกลง เช่นนั้นข้าจะพาพวกเขาไปอยู่ในถ้ำบนเขาก่อน ที่ภูเขาด้านนั้นไม่มีสัตว์ป่าอันตราย ข้าเคยไปพักค้างแรมในยามที่ไปล่าสัตว์กับท่านพ่อมาก่อน ในถ้ำยังมีเตียงที่ข้าทำเอาไว้ เช่นนั้นพวกเราไปอยู่ที่ถ้ำกันเถอะ ส่วนข้าวของเอาไปเท่าที่จำเป็น ส่วนที่เหลือเอาใส่ลงในหีบแล้วเอาลงไปซ่อนไว้ในห้องใต้ดิน”“ตกลง พวกเราจะช่วยท่านเก็บของแล้วย้ายไปที่ถ้ำเลยก็แล้วกัน”หลังจากตกลงกันแล้วหยางจื้อซีก็ช่วยพวกเขาเก็บข้าวของที่เหลืออยู่ไม่มากแล้วลงไปซ่อนเอาไว้ที่ห้องใต้ดิน เพื่อป้องกันไม่ให้ค้นพบทางเข้าห้องใต้ดินหยางจื้อซีได้ย้ายเอาตู้เก็บของสองหลังมาปิดเอาไว้ และนำของที่ไม่สามารถใช้ได้แล้วนำมาใส่ตู้เอาไว้ “พี่สาว ฟูกนอนนี่ใช้ไม่ได้แล้วเหตุใดท่านเอามาใส่ตู้ไว้เล่าขอรับ”“ใส่เอาไว้น่ะดีแล้ว หากมีคนเข้ามาในบ้านของเจ้าแล้วรื้อข้าวของพวกเขาจะได้เห็นว่าบ้านนี้ไม่มีคนอยู่และไม่เหลืออะไรให้เขารื้อค้น เอาล่ะ เตรียมขึ้นเขากันเถอะ”“ขอรับ”เมิ่งเสียนปิดประตูบ้านใส่กุญแจ จากนั้นก็ปิดประตูใหญ่และลงกลอนเอาไว้ด้านใน เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้วห่าวอู๋ก็พาเมิ่งเสียนกระโดดข้ามกำแพงออกมาด้านนอก เมิ่งเสียนเดินนำทางขึ้นไปบนภูเขามุ่งห