All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 151 - Chapter 160

หยางจื้อซีเดินทางไปที่เมืองเซี่ยไห่หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างที่ชายแดนแล้ว นางต้องการตามหาวัวนม ระยะทางจากเมืองชิงเดินทางผ่านเมืองเทียนหยาง เมืองเซี่ยอัน และเมืองจิน หยางจื้อซีเดินทางผ่านป่าเขา หมู่บ้านน้อยใหญ่เมื่อเดินทางมาถึงเมืองเซี่ยอัน เดิมทีนางต้องการแวะไปเยี่ยมครอบครัวท่านลุงหลี่ แต่เพราะต้องเดินทางผ่านอีกหลายเมืองนางจึงคิดว่าครั้งหน้าผ่านมาแล้วค่อยแวะเยี่ยมจะดีกว่า หยางจื้อซีเดินทางผ่านเมืองเซี่ยอัน ข้ามภูเขาอีกสองลูกก็จะถึงเมืองจินแล้ว คืนนี้พวกเขายังพักค้างแรมในป่าเช่นเคย กลางดึกอยู่ ๆ ก็มีฝนตกลงมาห่าใหญ่ หยางจื้อซีจึงพาห่าวอู๋กับห่าวเทียนเข้าไปพักในมิติ จวบจนรุ่งเช้าฝนก็ยังคงตกลงมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด หยางจื้อซีออกเดินทางท่ามกลางสายฝน โดยใช้ลมปราณห่อหุ้มร่างกายเอาไว้นางจึงไม่เปียก เมื่อเดินทางมาถึงริมแม่น้ำก็พบว่าตอนนี้น้ำในแม่น้ำเพิ่มขึ้นมาก แทบจะล้นตลิ่งแล้ว หยางจื้อซีมองแม่น้ำด้วยความกังวล “นายหญิง ข้าคิดว่าน้ำจะท่วมแน่ ๆ ตอนนี้น้ำในแม่น้ำแทบจะล้นตลิ่งออกมาแล้วและฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย ด้านล่างมีหมู่บ้านอยู่ หากเกิดน้ำป่าไหลหลากและดินถล่ม หมู่บ้านที่อยู่ด้านล่า

“ในที่สุดก็มาถึงเสียที หวังว่าชาวบ้านจะได้รับการช่วยเหลือจากทางการได้ทันเวลาและหวังว่าทุกคนจะปลอดภัยดี”“นายหญิงทำดีที่สุดแล้วขอรับ เหนื่อยมาหลายวันแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางกันต่อ”“ตกลง คืนนี้พวกเรากินอะไรง่าย ๆ ไปก่อนก็แล้วกัน” เช้าวันต่อมา หยางจื้อซีออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แต่ครั้งนี้ห่าวเทียนกลับร่างเดิมและให้หยางจื้อซีขี่หลังไปโดยทิ้งห่าวอู๋เอาไว้ในมิติ เพราะนางออกจากบ้านมานานแล้ว นางคิดถึงน้องชายและทุกคนที่บ้าน หากไม่ประสบกับปัญหาน้ำท่วมคาดว่านางคงมาถึงเมืองเซี่ยไห่นานแล้ว ห่าวเทียนพาหยางจื้อซีบินไปบนท้องฟ้าด้วยความเร็ว ใช้เวลาเพียงหนึ่งวันก็มาถึงท่าเรือเมืองเซี่ยไห่ หยางจื้อซีหาที่พักค้างแรมใกล้ ๆ ท่าเรือ หลังจากจ่ายค่าที่พักเรียบร้อยแล้ว นางก็ออกไปเดินเล่น กินอาหารทะเล และอาหารพื้นเมือง หลังจากกินจนพุงกลมแล้ว หยางจื้อซีก็เริ่มที่จะซื้อของทันที ไม่ว่าจะเป็นอาหารทะเลตากแห้ง เครื่องปรุงต่าง ๆ ที่ท่าเรือมีร้านค้าที่เจ้าของเป็นชาวโพ้นทะเลตาสีฟ้าเปิดเรียงรายอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ละร้านมีสินค้ามากมายหลากหลายให้เลือกซื้อ หยางจื้อซีซื้อชีสเป็นจำนวนมาก นอก

หยางจื้อซียังเดินนำหน้าเข้าไปในป่าลึก ระหว่างทางก็มองหาสมุนไพรไปด้วย เหลียงถิงไม่มีความรู้ด้านสมุนไพรเลย หยางจื้อซีจึงเอาตำราสมุนไพรออกมาให้เขาได้เรียนรู้ เหยียนเสี่ยวถูล้อเลียนนางว่าเป็นปรมาจารย์ด้านสมุนไพร พร้อมสั่งสอนศิษย์ทุกเมื่อไม่เว้นแม้กระทั่งกลางป่า“ฮ่า ฮ่า จื้อซี ตอนนี้เจ้าสวมวิญญาณปรมาจารย์สมุนไพรอีกแล้วหรือ เหลียงถิง เจ้าต้องตั้งใจเรียนนะ หากเจ้ามีความรู้ด้านสมุนไพร การหาเงินสำหรับเดินทางไปเข้าร่วมการสอบไม่ใช่เรื่องยากเลย”“แน่นอนว่าข้าจะต้องตั้งใจ ข้าเองก็อยากมีเงินส่วนตัวเหมือนพวกเจ้าสามคน ถึงแม้ท่านปู่จะยินดีส่งเสียข้าเรียน แต่ว่าพี่น้องคนอื่นอาจจะไม่ได้ยินดีเช่นท่านปู่ก็เป็นได้ พวกเจ้าก็รู้บ้านข้าเป็นครอบครัวใหญ่ มีคนเยอะ”“พวกเราเข้าใจ เช่นนั้นพวกเราจะช่วยเจ้าเก็บสมุนไพรด้วยก็แล้วกัน”หยางจื้อซีคอยให้คำแนะนำเหลียงถิงในเรื่องต่าง ๆ ที่เขาไม่เข้าใจเมื่ออ่านตำราสมุนไพรด้วยตัวเอง หยางจื้อหมิงเก็บเห็ดป่าได้จำนวนหนึ่ง หยางจื้อห่าวเดิมทีตั้งใจจะไปปลดเบา แต่เขาโชคดีเดินหลงเข้าไปในป่าสาลี่ที่ออกลูกดกเต็มต้น หยางจื้อห่าวรีบวิ่งไปอีกทางเพื่อปลดเบาจากนั้นก็ไปเรียกเหล่าบรรดาพี่น้

“คุณหนูหยาง คุณชายหยาง เชิญขอรับ นี่คงจะเป็นคุณชายน้อยหยางใช่หรือไม่ น่ารักจริง ๆ เลยนะขอรับ”“ท่านลุงสบายดีนะเจ้าคะ”“สบายดีขอรับ”“สวัสดีท่านปู่ขอรับ”“โอ้ สวัสดีขอรับคุณชายน้อยทั้งสอง”“จื้อหมิง ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะมาจริง ๆ”“เย่ติง เจ้าสบายดีหรือไม่”“สบายดี ข้าสบายดีมากแล้วก็ดีใจมากที่พวกเจ้ามาวันนี้ เข้าบ้านก่อน ท่านปู่กับท่านพ่อท่านแม่ของข้ารออยู่ด้านในแล้ว”หยางจื้อซีนำของฝากมามอบให้กับครอบครัวเหวิน จากนั้นพูดคุยกันอยู่สักครู่ใหญ่เหวินเย่ติงก็ออกมาพร้อมกับพี่น้องบ้านหยางเพื่อไปเที่ยวเล่น ส่วนสหายของหยางจื้อหมิงนั้นไม่ได้อยู่ในตัวเมืองฝูจิง บ้านของพวกเขาทั้งสองคนอยู่ที่เมืองชิงสุ่ยรถม้าวิ่งออกมาจากบ้านสกุลเหวินมุ่งหน้าไปยังจวนหลักสกุลหยาง เมื่อรถม้ามาจอดหน้าจวนขนาดใหญ่หยางจื้อซีได้เอาหยกแขวนให้กับเหวินเย่ติงเพื่อที่จะสามารถผ่านเข้าออกบ้านสกุลหยางได้ ส่วนคนที่มีสายเลือดสกุลหยางทุกคนสามารถเข้าออกจวนได้ตามปกติ“น้องสาว ที่นี่จวนผู้ใดรึ หรือว่าเจ้ายังมีธุระอย่างอื่นอีก”“จวนสกุลหยาง พี่ใหญ่ท่านไม่เห็นรึป้ายติดเอาไว้ ว่าแต่ว่าพวกเรามีบ้านในเมืองฝูจิงตอนไหนกัน น้องสาว เจ้าซื้อบ้านหลัง

“เหตุใดหิมะของปีนี้ตกช้ามาก ทั้ง ๆ ที่อากาศเย็นลงมากแล้ว”“โดยปกติแล้วในเวลานี้ย่อมมีหิมะตกลงมา แต่ทว่าปีนี้อาจจะเกิดภัยหนาวขึ้นในหลายพื้นที่ขอรับ พวกเราเองก็รู้สึกได้”“ข้าหวังว่าจะได้รับผลกระทบไม่มากนัก หมู่บ้านของพวกเราก็ดีอยู่หรอก ไม่ได้ขาดแคลนอันใด ไม่ว่าจะเป็นอาหาร เครื่องนุ่งห่ม แต่ยังมีหลายหมู่บ้านที่ยากจน ถึงแม้ว่าตอนนี้เจ้าเมืองจะทำงานเต็มที่แล้ว ยังมีบางหมู่บ้านที่ห่างไกล”“นายหญิงอย่าคิดมากเลยขอรับ ท่านทำเต็มที่แล้ว ตอนนี้ความเป็นอยู่ของชาวบ้านไม่ใช่ว่าดีกว่าเมื่อก่อนมากหรือขอรับ ข้าคิดว่าคงไม่มีอันใดร้ายแรง”“ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น เอาล่ะ พวกเราไปที่ภูเขาซีซานกันเถอะ ข้าไม่ได้ไปที่นั่นนานแล้ว”“นายหญิงจะไปล่าสัตว์หรือขอรับ ภูเขาซีซานไม่มีอันใดนอกจากสมุนไพร สัตว์ป่าล้วนแล้วแต่เริ่มจำศีลแล้ว เช่นนั้นก็เหลือแค่เก็บสมุนไพรแล้วขอรับ”“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน พวกเราเดินไปรอบ ๆ หมู่บ้านที่อยู่เชิงเขา ดูว่าผู้ใดที่จะมีโชคชะตากับพวกเรา ถ้าพบคนผู้นั้นแล้วค่อยสอนให้เขาเก็บสมุนไพรดีหรือไม่ ข้าเชื่อว่าหากชาวบ้านปลูกสมุนไพรขายก็จะสามารถหาเงินเข้าบ้านได้อีกทาง นอกจากนี้จะได้มีอาชีพเสริมหล