All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากผ่านมื้ออาหารที่แสนอร่อยไปในคืนนี้ บ้านหยางได้รู้ว่าพริกสามารถนำมาทำอาหารได้ แต่ไม่สามารถนำมากินเปล่า ๆ ได้ ผลของต้นเม่นหรือที่เรียกว่าเกาลัดที่ไม่มีใครกิน ที่แท้แล้วมันกลับอร่อยมาก รสชาติหวานหอม นำมาตุ๋นกับไก่ฟ้าก็เข้ากันดีมาก นอกจากนี้ยังสามารถนำมาต้มกินได้ รสชาติอร่อยมากเช่นเดียวกัน หลานสาวของพวกเขายังบอกอีกว่า เกาลัดนั้นนอกจากจะต้ม ตุ๋น แล้วยังสามารถนำไปทำเกาลัดคั่วน้ำตาลซึ่งจะมีรสชาติที่ทั้งหวานทั้งหอมและอร่อยมากกว่านี้ และด้วยพรที่ได้รับมาจากเทพเจ้าในครั้งนี้ พวกเขาเชื่อว่าจะสามารถหาอาหารเพิ่มจากภูเขาอวิ๋นซานได้อีกในอนาคต หมู่บ้านป่าหมอกชาวบ้านส่วนใหญ่ล้วนแต่ยากจนข้นแค้น นอกจากจะทำการเพาะปลูกในฤดูเพาะปลูกแล้ว ชาวบ้านทำได้แค่เพียงขุดผักป่าบริเวณเชิงเขาเท่านั้น ในหมู่บ้านชายฉกรรจ์ส่วนใหญ่ไม่ได้หาเลี้ยงชีพด้วยการล่าสัตว์ พวกเขาเพียงแค่เข้าป่าล่าไก่ฟ้าหรือกระต่ายป่าเพียงเท่านั้น ไม่มีใครมีความกล้าพอที่จะเข้าป่าลึกล่าสัตว์ป่าตัวใหญ่อย่างพวกหมูป่า กวางป่า เพราะในป่าย่อมมีสัตว์ป่าดุร้ายอยู่เป็นจำนวนมาก หลังจากมื้ออาหารที่แสนอร่อยทั้งครอบครัวก็ต่างนอนหลับพักผ่อน พรุ่งนี้ยังมีงา

“จื้อซี พ่อจะไปเก็บลูกพลับกับพี่ใหญ่และพี่รองของเจ้า ส่วนเจ้าให้นั่งรออยู่ที่นี่ หากว่าเจ้าเบื่อที่จะนั่งรอ เจ้าสามารถเดินไปรอบๆ แถวนี้ได้ แต่อย่าไปไกลจนเกินไปมันอันตรายรู้หรือไม่ บนภูเขามีสัตว์ป่าดุร้ายมากมาย” หยางต้าจู้บอกกับลูกสาวของเขาหยางจื้อซีพยักหน้าและพูดว่า “อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าจะคอยดูพวกท่านจากด้านข้าง ข้าจะไม่ไปไหน” เนื่องจากการค้นพบเมื่อวานนี้ หยางจื้อซีจึงหยิบถุงผ้ามาอีกหลายใบเมื่อขึ้นมาบนภูเขาในวันนี้ ไม่ต้องกังวลว่าจะมีถุงไม่เพียงพอ หยางจื้อซีรู้ว่าพ่อของนางและพี่ชายทั้งสองคนสามารถเก็บลูกพลับได้เร็วมาก ดังนั้นนางจึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปช่วยเก็บ หยางจื้อซีจึงได้แต่มองไปรอบๆ อย่างตั้งใจและหวังว่าจะพบเจออะไรที่สามารถกินได้อีก เมื่อมองดูทั้งสองข้างทางมันเต็มไปด้วยกลุ่มดอกเบญจมาศสีทองกำลังเบ่งบานเต็มที่อยู่ในขณะนี้ แม้ว่าดอกเบญจมาศจะไม่สวยงามและไม่สวยเท่ากับดอกไม้ที่ปลูกขึ้นมา แต่ดอกเบญจมาศป่าพวกนี้มีรสชาติดีมากและมีความเป็นเอกลักษณ์ในตัวเอง เมื่อพวกมันถูกนำไปตากแห้งและทำเป็นชาดอกเบญจมาศหยางจื้อซีจำได้ว่าเบญจมาศป่าดูเหมือนจะถูกนำมาใช้เป็นวัตถุดิบทางการแพทย์ และย

ในฤดูใบไม้ร่วงต้นไม้ต่างก็เต็มไปด้วยสีสันมากมายและดูงดงาม บ้างก็เป็นสีแดง บ้างก็เป็นเหลือง บางต้นก็ยังคงเป็นสีเขียว ใบไม้ปลิวไปตามลมในภูเขาเป็นครั้งคราว และวัชพืชริมทางเดินก็เริ่มค่อยๆ กลายเป็นสีเหลืองและเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลา ไกลออกไปในนาข้าวตอนนี้ก็ว่างเปล่าแล้ว ข้าวในนาได้ถูกเก็บเกี่ยวไปหมดแล้ว เหลือเพียงกองตอข้าวที่กองรวมกันเอาไว้อย่างเรียบร้อย ดูเหมือนว่ามีเพียงดอกเบญจมาศสีเหลืองทองดอกเล็กๆ เท่านั้นที่ยังบานสะพรั่งอยู่ในทุ่งนาตอนนี้สุดเส้นทางคือหมู่บ้านที่มีบ้านของชาวบ้านตั้งเรียงราย มีต้นไม้ และป่าไผ่ ดวงอาทิตย์เริ่มตกลงลาลับขอบฟ้าแล้ว และควันไฟก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากหลังคาบ้านทุกหลัง สุนัขอยู่ริมถนนส่งเสียงเห่าอย่างดุเดือด หยางจื้อซีคิดว่าถ้าครอบครัวของนางไม่ยากจนขนาดนี้... ภูเขาที่อยู่ด้านหลัง และหมู่บ้านที่อยู่ตรงหน้า ผืนน้ำที่อยู่ด้านข้างหมู่บ้าน มันคงจะสวยงามเฉกเช่นในภาพวาดเนื่องจากการเก็บเกี่ยวในวันนี้น่าทึ่งมาก แม้ว่าหยางจื้อซีจะรู้สึกเหนื่อยมาก แต่นางก็ยังเต็มไปด้วยพลังงานราวกับว่าร่างกายของนางเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง ใช่แล้ว... หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ความสุขคงจะอย

“ท่านพ่อ ท่านรู้หรือไม่ว่าโรงน้ำชาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงสุ่ยอยู่ที่ไหน” หยางจื้อซีออกจากหมู่บ้านมาข้างนอกเป็นครั้งแรก ดังนั้นจึงไม่รู้อะไรเลยจึงถามพ่อของนาง“จะว่ามีมันก็มีอยู่หรอกนะ ดูเหมือนจะชื่อว่าโรงน้ำชาเซียนเค่อจู” เดิมทีหยางจื้อซีไม่มีความหวังเลย นางเพียงแค่ลองถามดูเท่านั้น แต่นางไม่คิดว่าท่านพ่อของนางจะรู้สถานที่ตั้งของโรงน้ำชาจริงๆ เรื่องนี้ทำให้หยางจื้อซีตกตะลึงมาก“ท่านพ่อรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ ว่ามีโรงน้ำชาเซียนเค่อจูในเมืองชิงสุ่ย” หยางจื้อซีกะพริบตาและถามด้วยความสับสน ในเวลาเดียวกันนางก็พึมพำอย่างสงสัยในใจ แท้ที่จริงแล้วตระกูลหยางในหมู่บ้านป่าหมอกมีความเป็นมาหรือมีภูมิหลังเป็นอย่างไรกันแน่หยางจื้อซีนึกถึงการต่อสู้ระหว่างตระกูลที่ร่ำรวยที่บรรยายไว้ในนิยายการเดินทางข้ามเวลา ก่อนที่นางจะเดินทางข้ามเวลามาที่นี่ หรือว่าตระกูลหยางโดนไล่ออกจากตระกูลและเดินทางมาหลบอยู่ในหมู่บ้านป่าหมอก เป็นไปได้ไหมว่าจะเคยเกิดเรื่องเช่นนี้กับตระกูลหยางจริงๆหยางจื้อซีมีความหวังปรากฏบนใบหน้าของนาง ไม่รู้ว่าสิ่งที่นางคิดเอาไว้จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ นางก็แค่คิดเรื่อยเปื่อยไปอย่างนั้นเอง ปรากฏว่าห

“ทำตามที่สาวน้อยคนนี้ขอ” จ้าวชิงหยุนโบกมือ และชายหนุ่มอายุสิบห้าหรือสิบหกปีก็แสร้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่ เอ่อ... มันไม่น่ารักเลย หยางจื้อซีแอบนินทาอยู่ในใจ ไม่นานเสี่ยวเอ้อร์ก็กลับมาพร้อมกับจานในมือนับสิบใบ“สาวน้อย จานเท่านี้พอหรือไม่”“พอแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านมาก”หยางจื้อซีเคลื่อนไหวเร็วมาก และจานเล็กๆ หลายสิบจานก็เต็มไปด้วยเกาลัดคั่วน้ำตาลอย่างรวดเร็ว “พี่ใหญ่เสี่ยวเอ้อร์ พี่ชายจ้าว ท่านลองชิมดูสิ รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง” หยางจื้อซียื่นจานที่เต็มไปด้วยเกาลัดคั่วน้ำตาลมาตรงหน้าของจ้าวชิงหยุน เกาลัดคั่วน้ำตาลส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาในอากาศจ้าวชิงหยุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งเพราะเขาไม่รู้วิธีกิน จึงได้ถามออกมาว่า “เอ่อ... เจ้าสิ่งนี้กินอย่างไรรึ” จ้าวชิงหยุนหยิบเกาลัดคั่วน้ำตาลขึ้นมาหนึ่งเม็ด เขาแทบจะเรียกได้ว่าเป็นคนที่อ่านบทกวีและหนังสือมากมาย แต่เขาไม่เคยเห็นอาหารชนิดนี้เลย“ท่านดูข้านะเจ้าคะ” หยางจื้อซีริเริ่มหยิบเกาลัดคั่วน้ำตาลขึ้นมาและเริ่มที่จะแกะเปลือกเกาลัดออกจนหมดจ้าวชิงหยุนทำตามอย่างเดียวกันอย่างรวดเร็วและปอกเปลือกเกาลัดคั่วแล้วเลียนแบบหยางจื้อซี แล้วเอาเข้าปากจากนั้นเขาก็พูด