All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 51 - Chapter 60

หลังจากที่ลูกศิษย์ของท่านหมอเหอตรวจดูแล้วพบว่าเป็นฉั่งฉิกจริง เขาก็รีบวิ่งไปตามอาจารย์ของตนมาทันที นี่มันเป็นสมุนไพรหายากที่ทางกองทัพต้องการ ทุกส่วนสามารถนำมาปรุงยาได้“ท่านอาจารย์ ท่านอาจารย์ขอรับ น้องสาวที่นำเขากวางมาขายวันนี้นางเอาฉั่งฉิกมาขายขอรับ”“เจ้าว่าอันใดนะ ฉั่งฉิกรึ”“ขอรับ ฉั่งฉิกไม่ผิดแน่”“ไป รีบพาข้าไปดู”ท่านหมอเหอรีบวิ่งมาที่โถงด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว ตามมาด้วยลูกศิษย์ของเขา หยางจื้อซีไม่คิดว่าท่านหมอเหอจะรีบร้อนถึงเพียงนี้ ดูจากท่าทางของท่านหมอเหอแล้ว วันนี้นางคงทำเงินได้มากอีกเช่นเคย“ท่านหมอเหอ นี่เป็นสมุนไพรที่ข้านำมาขายวันนี้ ต้องขอบคุณตำราสมุนไพรของท่านที่ทำให้ข้ารู้จักสมุนไพรมากขึ้น”“โอ้ พวกเจ้าเก็บมาได้ถูกต้องอีกทั้งสมุนไพรไม่มีความเสียหายเลยแม้แต่น้อย นับว่าตำราสมุนไพรที่ข้าให้เจ้าไปไม่เสียเปล่า”“แล้วลำต้นกับรากของฉั่งฉิกเล่า เจ้าได้ขุดมาหรือไม่”“อยู่นี่เจ้าค่ะ ข้าขุดออกมาทั้งหมดแล้ว พวกเราพบฉั่งฉิกแค่ยี่สิบห้าต้นเท่านั้นเจ้าค่ะ”“ในส่วนของดอกชั่งละเจ็ดสิบตำลึง ส่วนของใบชั่งละหกสิบตำลึง ส่วนของลำต้นและรากนั้นชั่งละเจ็ดสิบห้าตำลึง ราคานี้เจ้าพอใจหรือไม่”“

“แล้วมันจะแตกต่างจากการขายได้เยี่ยงไร ไม่ดูเสียมั่งว่าเศรษฐีคนนั้นอายุมากกว่าพ่อเฒ่าเหยาสามีของเจ้าอีก”หยางจื้อซีกับพี่น้องไม่ได้สนใจว่าในหมู่บ้านเกิดเรื่องวุ่นวายอันใดขึ้น พวกเขายังคงมุ่งหน้าไปยังทุ่งหญ้ากลางป่าลึก ระหว่างทางถ้าพบเจอสมุนไพรพวกเขาก็จะเก็บใส่ตะกร้าไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นไก่ฟ้าหรือกระต่ายป่าก็แล้วแต่เป็นอาหารทั้งนั้น หยางจื้อซีตั้งใจจะสะสมอาหารให้มากขึ้น วันนี้นางตั้งใจมาล่าหมูป่าเพราะต้องการนำกลับไปทำกุนเชียงและพะโล้ ที่สำคัญยังสามารถแบ่งเนื้อให้พี่ชายเสี่ยวเหยียนได้ด้วย“น้องสาว ตอนนี้พวกเราเก็บสมุนไพรได้เยอะมาก เจ้าจะนำไปขายเลยหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ สมุนไพรพวกนี้ต้องตากให้แห้งดีเสียก่อนจึงจะสามารถนำไปขายได้ และจะได้ราคาที่ดีกว่าขายแบบสด”“เช่นนั้นพวกเราควรเก็บสมุนไพรและตากให้แห้ง เมื่อเก็บได้จำนวนมากแล้วค่อยนำไปขายทีเดียว”“น้องสาวจื้อซี ข้าเองก็อยากซื้อเกวียนวัวให้ท่านพ่อ แต่ถ้าซื้อวัวสองตัวคงไม่ไหว ถ้าหากพวกเจ้าเข้าเมืองไปขายสมุนไพรครั้งต่อไปข้าจะขอเข้าเมืองไปด้วยได้หรือไม่”“ได้สิเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้าจะพาท่านไปซื้อเกวียนวัวเอง”ทั้งสี่คนเดินเก็บสมุนไพรไปตลอดทาง ในที่สุดก

“ใช่ขอรับ ห่านของข้ามันชอบว่ายน้ำมาก มันชอบกินปลาตัวเล็ก ๆ ด้วย”“เช่นนั้นก็ไปเถอะ ระวังอย่าลงไปในแม่น้ำเล่ามันอันตรายรู้หรือไม่” แม่เฒ่าเฉียนเตือนพวกเขาด้วยความเป็นห่วง“ทราบแล้วเจ้าค่ะ พวกเราไปก่อนนะเจ้าคะ”สามพี่น้องเดินมุ่งหน้าไปที่แม่น้ำอวิ๋นพร้อมเหล่าสัตว์เลี้ยง เจ้าเทาดูร่าเริงมาก ตั้งแต่ซื้อมามันไม่มีโอกาสออกไปนอกบ้านบ่อยนัก ส่วนมากมันจะเดินเล็มหญ้าที่สวนหลังบ้านหรือไม่ก็เป็นหญ้าที่ท่านปู่ตัดกลับมาให้ เมื่อชาวบ้านเห็นว่าบ้านหยางขึ้นเขาไปล่าสัตว์อยู่บ่อยครั้งจึงไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน เพราะต้องการให้บ้านหยางนำทางขึ้นเขาไปล่าสัตว์ พวกเขาตั้งใจจะเก็บเอาไว้กินในฤดูหนาวและเก็บเอาไว้ทำอาหารตอนปีใหม่ นอกจากเวลาเช่นนี้แล้วพวกเขาจะไม่ขอให้บ้านหยางนำทางอีก เพราะรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีความกล้าที่จะเข้าไปในป่าลึกเช่นนั้น“หัวหน้าหมู่บ้าน พวกเราอยากขอความช่วยเหลือจากท่านหน่อยขอรับ”“มีอันใดรึ พ่อเฒ่าหลี่โถว”“คือข้าอยากให้หัวหน้าหมู่บ้านช่วยขอร้องให้หยางต้าจู้ช่วยพาพวกเราขึ้นเขาไปล่าสัตว์จะได้หรือไม่ พวกเราชาวบ้านจะได้มีเนื้อเก็บเอาไว้กินบ้าง จะได้มีปีใหม่ที่ดี ข้ารู้ว่าคำขอของข้ามันอาจจะไร้ยางอาย

หลังจากนั้นนางนำปลาที่ตุ๋นเสร็จแล้วออกจากหม้อ เรียงใส่ถาดแล้วนำไปนึ่ง ใช้เวลาหนึ่งชั่วยาม เท่านี้นางก็จะมีปลาหมักเอาไว้กินแล้ว ถึงแม้วิธีการจะยุ่งยาก และค่อนข้างใช้เวลาแต่รสชาติอร่อยจนแทบจะกลืนลิ้น หยางจื้อซียังคงยุ่งอยู่ในห้องครัวจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปถึงเวลาอาหารเย็น หยางจื้อห่าวกับหยางจื้อหมิงเห็นน้องสาวทำงานไม่วางมือ ทั้งสองคนจึงช่วยกันเรียงไข่ใส่ในไหทั้งสองใบ จากนั้นก็เทน้ำเกลือลงไปตามที่น้องสาวสอน หลังจากปิดปากไหดีแล้วก็นำไปเก็บเอาไว้ในห้องเก็บของ โดยหยางจื้อห่าวเขียนวันที่ทำไข่เค็มติดเอาไว้ข้างไหด้วยจางอวิ๋นเหนียงที่เห็นลูกสาวลูกชายยุ่งอยู่ในครัวอยู่นานสองนาน นางกับแม่สามีจึงมาช่วยกันทำอาหารค่ำ ส่วนหยางต้าจู้นั้นไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านกับพ่อเฒ่าหยาง เพื่อพูดคุยถึงข้อตกลงที่หยางจื้อซีกำหนดเอาไว้ ทันทีที่หัวหน้าหมู่บ้านเห็นสองพ่อลูกบ้านหยางเดินมา เขาก็ทำใจยอมรับกับคำตอบที่ได้ เพราะสิ่งที่ชาวบ้านร้องขอนั้นมันค่อนข้างลำบาก หากเป็นเขาเองไม่แน่ว่าจะยอมช่วยเหลือหรือไม่ เพราะบนภูเขามีสัตว์ป่าดุร้ายมากมาย“ท่านลุง ข้ามาให้คำตอบขอรับ”“แม่หนูจื้อซีว่าเยี่ยงไรบ้าง นางตกลงหรือไม่”“นางตกลงข

ในเมื่อนางได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือแล้วย่อมช่วยเหลือให้ถึงที่สุด คนกลุ่มใหญ่เดินลงมาจากภูเขา และแต่ละคนจะแบกหมูป่าเอาไว้คนละตัว เมื่อพวกเขากลับมาถึงหมู่บ้านภรรยาและลูก ๆ ที่รออยู่ต่างดีใจกันยกใหญ่ ในที่สุดก็มีเนื้อกินแล้ว หยางจื้อซียังได้สอนวิธีล้างเครื่องในและชี้แนะในการนำเครื่องในมาทำอาหารอีกด้วยหัวหน้าหมู่บ้านมองหยางจื้อซีด้วยความชื่นชม หมู่บ้านป่าหมอกของเขาจะต้องดีขึ้น เขาเองแม้ช่วยเหลืออันใดไม่ได้มาก แต่เขาจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ หลังจากหยางจื้อซีแบ่งหมูให้กับครอบครัวของแม่ม่ายและคนชราแล้ว หยางต้าจู้กับเหยียนต้าถู หยางจื้อหมิง และหยางจื้อห่าว ยังรับหน้าที่จัดการทำความสะอาดหมูให้ด้วย หยางจื้อซีเห็นว่าทุกคนไม่ต้องการให้นางช่วยแล้ว จึงได้นัดกับพวกท่านป้าว่าพรุ่งนี้จะขึ้นเขาไปเก็บผักป่า ส่วนท่านลุงทั้งหลายให้ไปตัดฟืนมากักตุนเอาไว้สำหรับใช้ในฤดูหนาวชาวบ้านในหมู่บ้านป่าหมอกต่างขยันขันแข็งขึ้นเขาหาของป่าเพื่อกักตุนอาหารเตรียมพร้อมรับมือกับฤดูหนาวที่กำลังใกล้เข้ามาเต็มที ถึงแม้ว่าพวกเขาจะทำเงินได้ไม่มากนัก แต่ยังพอหาเงินมาได้บ้างจากการนำสมุนไพรไปขาย ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่สมุนไพรล้ำค่าแต่ก็ยั