All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 11 - Chapter 20

“พวกเจ้าจะทะเลาะกันอีกนานหรือไม่” หยางจื้อซีขมวดคิ้วมองดูทั้งสองคนสือโถวได้ฟังดังนั้นเขาจึงรู้สึกหวาดกลัวและมองไปรอบ ๆ แม้ว่าเขาจะไม่เห็นเงาของหมี แต่เขาก็ยังวิ่งไปข้างหลัง หยางจื้อซีอย่างรวดเร็ว เมื่อพิจารณาจากการกระทำอันน่าตกใจของหยางจื้อซีก่อนหน้านี้ ม่อหลิงเจ๋อมองดูใบหน้าที่อ่อนเยาว์แต่สงบของนาง เขาเลือกที่จะเชื่อคำพูดของนางอย่างไม่มีเงื่อนไข เขาถามด้วยเสียงต่ำว่า “แม่นางหยางจื้อซี มีอะไรที่พวกเราสามารถทำได้บ้าง”“พวกเราจะเริ่มเก็บกวาดหลังจากนี้” หลังจากที่หยางจื้อซีพูดจบ นางก็เอาตะกร้าสะพายหลังมาไว้ด้านหน้า และหยิบเอาลูกธนูจำนวนหนึ่งขึ้นมาจากตะกร้า แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า“ข้ามีลูกธนูอยู่เจ็ดดอก มีหมาจิ้งจอก เสือดาวหนึ่งตัวอยู่ไกลออกไป และเสือดาวสามตัวอยู่ใกล้ ๆ นี้ แต่ไม่ต้องกังวลกับเรื่องหมาจิ้งจอกบนภูเขา ท่านแค่จัดการกับมัน ส่วนที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง”หยางจื้อซีเดินไปที่กระโจมที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่ทันใดนั้นเต็นท์ก็เอียงไปข้างหนึ่ง เผยให้เห็นหมีดำตัวใหญ่ที่แกว่งไปมาจากด้านหลัง“จื้อซีระวัง” ตู้หยวน“หยางจื้อซีระวัง” สือโถวตู้หยวนกับสือโถวตะโกนออกมาพร้อมกัน แต่ดูเหม

กลับมาที่หมู่บ้านป่าหมอกแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย หยางจื้อซีหลังจากได้รับเงินแล้วก็เข้าไปในเมืองเพื่อนำเงินไปฝากที่โรงรับฝากเงิน หลังจากนำเงินทั้งหมดไปฝากเอาไว้ในที่ปลอดภัยแล้ว ในมือนางยังมีเงินตำลึงอีกมาก หยางจื้อซีซื้อข้าวของเอาไว้มากมาย ทั้งข้าวสาร เครื่องปรุง เครื่องเทศ นอกจากนี้ยังมีผ้า ชุดกันหนาว ผ้าห่มของทุกคนในบ้าน ไม่เว้นแม้แต่ของท่านพ่อที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน นางเพียงอาศัยความทรงจำของร่างเดิมจึงได้รู้สัดส่วนของคนในครอบครัว หลังจากซื้อข้าวของเอาไว้มากมาย หยางจื้อซีจึงไปที่ตลาดค้าสัตว์เพื่อซื้อเกวียนลา เพื่อที่จะได้ขนข้าวของกลับหมู่บ้านไปเสียทีเดียวไม่ต้องนั่งเกวียนรับจ้างกลับหมู่บ้าน ถึงอย่างไรในอนาคตเกวียนลาก็เป็นสิ่งจำเป็นในการเดินทางเข้าเมืองเพื่อขายสัตว์ป่าที่ล่ามาได้หยางจื้อซีขับเกวียนลาบรรทุกข้าวเต็มเกวียน มุ่งหน้ากลับไปที่หมู่บ้านป่าหมอก ท่ามกลางสายตาอิจฉาของชาวบ้าน บางคนรู้สึกดีใจไปกับครอบครัวของหยางซานหลาง ในที่สุดลูกสาวของเขาก็กลายเป็นคนมีความสามารถถึงแม้ว่านางจะความจำเสื่อมก็ตามที แต่ก็มีชาวบ้านอีกหลายคนที่รู้สึกอิจฉาริษยา แต่พวกเขาเหล่านั้นกลับไม่กล้าพูดจาไม่ดีต่อหน้า

“ตกลง เดี๋ยวแม่จะทำน้ำแกงไก่ฟ้าให้กินเมื่อน้องสาวของเจ้าตื่น” จางอวิ๋นเหนียงมองดูลูกชายคนโตของนางด้วยความโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ปีนี้อายุได้สิบห้าปีแล้ว แต่เขากลับไม่โตเท่าเด็กในวัยเดียวกัน เพราะสภาพความเป็นอยู่ในบ้านเริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ เริ่มจากพ่อสามีป่วยด้วยโรคแปลก ๆ และลูกสาวของนางเองก็ล้มป่วยลง ทำให้อาหารที่บ้านเริ่มไม่พอกิน การเจริญเติบโตของร่างกายไม่ดีเท่าที่ควรจะเป็น เห็นได้ว่าหยางจื้อหมิงมีอายุสิบห้าปีแต่ตัวเขาเล็กเท่ากับเด็กอายุสิบสามปีเท่านั้น แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นครอบครัวสามีของนางก็ไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกัน แม่สามีกับพ่อสามีปฏิบัติกับนางดีมาก และรักลูก ๆ ของนางมาก โดยเฉพาะหยางจื้อซีลูกสาวคนเดียวของบ้าน นางเชื่ออย่างสุดใจว่าหลังจากที่ลูกสาวของนางตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแน่นอนหยางจื้อซีอยู่ในโลกที่แปลกประหลาดนี้มานานกว่าสิบวัน และความเจ็บป่วยของนางก็หายดีแล้ว ในที่สุดวันนี้ก็มีโอกาสก้าวออกจากห้องนี้และมองดูโลกภายนอก ครอบครัวนี้ยากจนพอแล้ว หยางจื้อซีมองทุกสิ่งรอบตัว นางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและส่ายหัวเล็กน้อยนี่คือลานที่ทรุดโทรม และกำแพงมากกว่าครึ่งที่

หยางจื้อซีถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากหาที่นั่งได้แล้วนั่งลง มองไปที่หมู่บ้านป่าหมอกที่ตีนเขา ท้องฟ้าสดใสในตอนเช้าหยางจื้อซีรู้สึกว่ามันสวยมาก ในยามเช้าผู้คนในหมู่บ้านป่าหมอกเริ่มยุ่งวุ่นวาย และมีควันลอยขึ้นมาจากหลังคาของทุกครัวเรือนที่ด้านล่างของภูเขา หมู่บ้านป่าหมอกทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยหมอกยามเช้า ยอดไม้และหลังคาทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยหมอก ทางเดินทอดยาวจากทุ่งนาไปทางทิศตะวันตกและจมลงสู่ส่วนลึกของต้นไม้ในหมู่บ้านป่าหมอก เรียงรายเป็นแถวทั้งสองด้านในหมู่บ้านป่าหมอกสุดเส้นทาง บ้านเรือนสูงและเตี้ย ทั้งเก่าและใหม่กระจัดกระจายอย่างเป็นระเบียบ ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาเขียวขจีและผืนน้ำเก่าแก่ ต้นไม้โดดเด่นจากตัวบ้าน มองเห็นทั่วทั้งหมู่บ้าน นับว่าเป็นทัศนียภาพที่งดงามมาก ทางตอนเหนือของหมู่บ้านป่าหมอกมีทุ่งนาขนาดใหญ่ทอดยาวไปจนถึงริมแม่น้ำอวิ๋นเล็ก ๆ กองตอซังข้าว ทุ่งนา และทุ่งหญ้าริมแม่น้ำเต็มไปด้วยดอกเบญจมาศป่าสีทองดอกเล็ก ๆ บานสะพรั่ง ชาวบ้านที่ตื่นแต่เช้าไปทำงานและเด็กเลี้ยงแกะต้อนแกะออกไปเล็มหญ้าด้วยกันเป็นภาพที่สวยงามเมื่อมองดูทิวทัศน์อันงดงามและสวยงามที่ด้านล่างของภูเขา หยางจื้อซีก็หลับตา

หลังจากเก็บเกาลัดจนหมดแล้วหยางจื้อซียังไม่เต็มใจที่จะลงจากภูเขา นางหันไปถามหยางต้าจู้ผู้เป็นพ่อว่า “ท่านพ่อ บนภูเขาแถวนี้ยังมีต้นเกาลัดอยู่อีกหรือไม่เจ้าคะ”หยางต้าจู้หันมาตอบลูกสาว “แม้ว่าต้นเม่นนี้จะค่อนข้างหายากในอาณาจักรฝูเหลียงของเรา แต่ก็มีหลายต้นบนภูเขาอวิ๋นซาน แต่...”หยางต้าจู้มองขึ้นไปบนฟ้าแล้วพูดว่า “วันนี้เริ่มจะมืดแล้ว กลับบ้านกันเถอะ เพื่อไม่ให้แม่ของเจ้าต้องกังวลรออยู่ที่บ้าน” อย่างไรก็ตาม ครอบครัวหยางและลูกชายของเขาอยู่ลึกเข้าไปในภูเขาแล้ว ถ้าไม่ลงไปตอนนี้คงไม่ดีแน่ถ้าต้องรอถึงเวลาที่แสงสว่างหมด ถนนบนภูเขายิ่งเดินยากขึ้นเมื่อความมืดมาเยือน“แต่...” ใบหน้าเล็ก ๆ ของหยางจื้อซีเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง เด็กหญิงคนนี้รู้สึกเป็นทุกข์ เกาลัดเหล่านี้เป็นเงินทั้งหมด ด้วยเกาลัดเหล่านี้บางทีทั้งครอบครัวของพวกเขาอาจสามารถผ่านพ้นฤดูหนาวไปได้อย่างไม่ยากลำบากนัก เมื่อนางคิดถึงบ้านที่ทรุดโทรมของครอบครัว หยางจื้อซีก็ขยับเท้าไม่ได้อีกแล้วหยางต้าจู้พูดด้วยอารมณ์ดีว่า “ลูกสาว ทำตัวดี ๆ นะ พรุ่งนี้พ่อ พี่ใหญ่ พี่รองของลูกจะมาที่ภูเขาอีก พรุ่งนี้พ่อจะพาเจ้ามาด้วยดีหรือไม่ มาที่ภูเขาพรุ่งนี้