All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากกินบะหมี่จนอิ่มหนำสำราญแล้ว สี่คนพ่อลูกก็ไปที่ร้านขายตำราเพื่อซื้ออุปกรณ์การเรียนและตำราขั้นพื้นฐาน ตอนนี้มีเงินสร้างบ้านแล้วแต่ท่านพ่อของนางบอกว่ามีเวลาไม่พอ การสร้างบ้านจะต้องใช้เวลา หยางจื้อซีเองก็คิดว่าคงต้องหาเงินให้มากกว่านี้ จะได้สร้างบ้านหลังใหญ่และสร้างให้ดีไปเลย ในอนาคตพี่ชายของนางยังต้องแต่งงาน มีลูกชายลูกสาว“ท่านพ่อ ข้าอยากได้ธนูใหม่เจ้าค่ะ ท่านพ่อทราบหรือไม่เจ้าคะว่าซื้อได้ที่ไหน”“มีขายที่ร้านเหล็ก ที่นั่นจะมีเครื่องมือล่าสัตว์ขายด้วย เช่นนั้นพ่อจะพาเจ้าไปซื้อ”“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ ท่านพ่อดีที่สุด ท่านพ่อ พวกเราเดิมทีก็ไม่ใช่ชาวบ้านของหมู่บ้านป่าหมอกใช่หรือไม่เจ้าคะ”“ใช่แล้ว เหตุใดลูกถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีกล่ะ ไม่ใช่ว่าลูกรู้อยู่แล้วรึ มีอันใดหรือไม่”“ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าคิดว่า พวกเรายังมีญาติพี่น้องที่ปรารถนาดีกับครอบครัวพวกเราอยู่หรือไม่ก็เท่านั้นเจ้าค่ะ”“น้องสาว พวกเราไม่มีญาติที่ดีหรอกนะ ถ้าหากพวกเรามี ท่านปู่จะระเหเร่ร่อนมาถึงที่นี่เพื่อหลบภัยในหมู่บ้านแร้นแค้นนี่หรือ แต่พวกเราพี่น้องเป็นคนหมู่บ้านป่าหมอกอย่างสมบูรณ์ ท่านแม่เองก็เกิดที่เมืองแห่

หลังจากเกิดเหตุการณ์บ้านตระกูลเซี่ยมาถอนหมั้นในวันนั้นตอนนี้ก็ผ่านมาสามวันแล้ว วันนี้หยางจื้อซีก็พร้อมที่จะเปิดเตาเผาถ่าน นางเองไม่รู้ว่าจะสามารถเผาถ่านได้สำเร็จหรือไม่ ถ้าหากเปิดเตาเผาออกมาแล้วล้มเหลวก็คงต้องตัดฟืนมาเผาถ่านอีกครั้ง นางไม่เชื่อว่าความพยายามของนางจะสูญเปล่า“ลูกสาวเจ้าถอยออกมาก่อน ให้เป็นหน้าที่ของพ่อกับพี่ใหญ่ของเจ้าก็พอ ส่วนเจ้าถอยออกไปก่อน”“เจ้าค่ะท่านพ่อ”หยางจื้อห่าวก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เขาช่วยขนตะกร้าไม้มาเตรียมเอาไว้ แม้ว่าวันนี้จะยังไม่ได้ใช้เพราะน้องสาวบอกว่าต้องรอให้ถ่านเย็นเสียก่อนถึงจะสามารถเก็บใส่ตะกร้าได้ หยางต้าจู้เปิดเตาเผาถ่าน เขาค่อยๆ เอาขี้เถ้าที่กลบอยู่ด้านบนออก เมื่อมองดูถ่านที่อยู่ในหลุม เขาดีใจมาก ถ่านที่ลูกสาวของเขาเผาออกมาดีกว่าถ่านที่ขายในเมืองเสียอีก“เยี่ยมมากจื้อซี พวกเราทำสำเร็จแล้ว ถ่านดีมากไม่แตกละเอียด พ่อไม่คิดเลยว่าพวกเราจะทำสำเร็จได้”“ท่านพ่อ ท่านค่อยๆ เอาขึ้นมาวางข้างบน ข้ากับพี่รองจะไปตักน้ำที่ลำธารข้างๆ มารดเพื่อทำให้ถ่านเย็นลง จากนั้นเราค่อยวางตากแดดเอาไว้ รอถ่านแห้งเราค่อยมาเก็บใส่ตะกร้า ระหว่างรอพวกเราไปล่าสัตว์กันก่อน หากถ่านยัง

“เอาไว้พี่ใหญ่จะรอกินนะ”เมื่อเดินลงเขามาจนเกือบพ้นชายป่า หยางจื้อซีรีบเอากวางดาวออกมาให้พ่อกับพี่ชายช่วยกันหามกลับบ้าน ส่วนตัวเองกับหยางจื้อห่าวสะพายตะกร้าที่มีผักป่า ในมือยังมีไก่ฟ้าคนละสองตัว สี่คนพ่อลูกเดินคุยกันกลับบ้าน ท่าทางมีความสุขของคนบ้านหยางนี้ทำให้คนที่ไม่ชอบพวกเขารู้สึกขัดหูขัดตาเป็นอย่างมากเฉินว่านถิงเป็นอีกคนหนึ่งในหมู่บ้านที่ไม่ชอบหยางจื้อซี นางอายุสิบสามปีเท่ากันกับหยางจื้อซี แต่หยางจื้อซีเองไม่เคยต้องลงไปทำงานในนา ไม่ต้องซักผ้าของคนทั้งบ้าน ไม่ต้องทำงานหนักอะไรทั้งนั้น ส่วนนางทำงานเป็นวัวเป็นม้าในบ้านของนาง หากนางไม่ทำก็จะถูกพ่อแม่ทุบตี ยิ่งเวลาเห็นคนบ้านหยางต่างดูแลเอาใจใส่และตามใจหยางจื้อซีมากเท่าไร นางก็ยิ่งเกลียดหยางจื้อซีมากขึ้นเท่านั้น“โอ้ ต้าจู้ เจ้าไปล่าสัตว์มาหรือ เหตุใดเจ้าถึงกล้าเข้าป่าลึกไม่รู้หรือมันอันตราย จะเอาชีวิตไปเสี่ยงทำไมกัน ตอนนี้พ่อของเจ้าก็หายดีแล้ว ลูกสาวของเจ้าเองก็หายดีแล้ว เจ้าไปล่าสัตว์ยังพาลูกๆ ไปกับเจ้าอีก เจ้าเป็นพ่อแบบไหนกัน” ฟ่านเหลียงหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยปากเตือนหยางต้าจู้“ท่านลุงฟ่าน ข้าเองก็ทราบดี แต่ไม่ใช่เพราะบ้านข้ายากจนหรือข

หยางจื้อซีเอาน้ำพุจิตวิญญาณให้ลากินเพราะนางอยากรู้ว่าเจ้าลาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวของนางมีสุขภาพที่ดีขึ้นมาก ที่สำคัญดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีผิวที่ขาวขึ้น ท่านปู่ยังมีผมดำมากขึ้นอีกด้วย เจ้าเทาคือชื่อของลาที่นางตั้งให้ เมื่อมันได้กลิ่นน้ำที่หอมหวานมันก็เริ่มกินด้วยความตะกละ หลังจากที่มันกินน้ำจนหมด เจ้าเทาก็เอาหัวของมันมาถูไถเข้ากับแขนของนาง หยางจื้อซีได้แต่หัวเราะอยู่ในใจ ไม่ใช่ว่าเจ้าเทากลายเป็นลาที่มีจิตวิญญาณไปแล้วหรือหลังจากกินซาลาเปาหมดไปสองลูก หยางต้าจู้ก็ขับเกวียนที่เต็มไปด้วยข้าวของมาถึง หยางจื้อซีขึ้นไปนั่งบนเกวียนจากนั้นให้หยางจื้อหมิงมาขี่เจ้าเทา หลังจากเกวียนวัววิ่งไปถึงบริเวณป่าและไม่มีหมู่บ้านอยู่ด้านข้าง หยางจื้อซีมองซ้ายขวาดูแล้วไม่มีใครบนถนนนอกจากพวกเขาพ่อลูก นางก็เก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติ ยกเว้นแค่ห่านของหยางจื้อห่าว หยางจื้อซีนอนลงบนเกวียนโดยใช้ผ้าที่ซื้อมาหนุนต่างหมอน เมื่อเห็นว่าหยางจื้อห่าวกำลังคุยกับท่านพ่ออยู่ นางก็แอบเอาน้ำพุจิตวิญญาณให้ลูกห่านทั้งห้าตัวกิน หลังจากนั้นนางก็หลับตาและบอกกับหยางจื้อห่าวว่าถ้าเกิดจะถึงหมู่บ้านแล้วให้ปลุกน

สามพี่น้องกลับมาถึงบ้านก็พบว่าในบ้านมีท่านลุงหวังเถี่ยจู้ที่ไม่ได้พบกันหลายวันนั่งอยู่ในบ้านกับท่านพ่อและมีท่านลุงในหมู่บ้านอีกสองสามคน หยางจื้อซีคิดว่าท่านพ่อคงพูดคุยกันเรื่องซ่อมบ้าน นางและพี่ชายหยุดทักทายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หยางจื้อหมิงกับน้องชายเดินไปหลังบ้านเพื่อนำปลาไปขังเอาไว้ในถังน้ำใบใหญ่หลังบ้าน น้องสาวบอกเอาไว้ว่าปลาพวกนี้นางจะใช้ทำอาหารเลี้ยงคนที่มาช่วยท่านพ่อตัดไม้ หยางจื้อซีนำไข่เป็ดที่ได้มาไปล้างจนสะอาดจากนั้นก็ผึ่งเอาไว้ให้แห้ง“จื้อซี หลานไปเอาไข่เป็ดป่าพวกนี้มาจากที่ใดกันถึงได้มากมายเพียงนี้ แล้วจะเอามาทำอันใดกินรึ”“ท่านย่า ข้าจะเอามาทำไข่เค็มเจ้าค่ะ วันนี้พวกเราจับปลามาได้เยอะมากเจ้าค่ะ ท่านแม่กำลังทำความสะอาดปลาอยู่ วันนี้ท่านย่าทำน้ำแกงปลานะเจ้าคะ”“ตกลง ย่าจะทำให้เจ้ากิน จริงสิ ท่านพ่อของเจ้าได้เรียกคนในหมู่บ้านมาช่วยตัดไม้ในวันพรุ่งนี้ด้วย เช่นนั้นย่าจะใช้ปลาพวกนี้ทำอาหารเลี้ยงพวกเขาเป็นมื้อเที่ยงก็แล้วกัน”“ดีเจ้าค่ะท่านย่า พรุ่งนี้ข้ากับพวกพี่ชายจะขึ้นเขา พวกข้าอาจจะไม่กลับมากินมื้อเที่ยง ท่านย่าไม่ต้องเผื่อส่วนของพวกเรา พวกเราจะนำอาหารไปด้วยในตอนเช้า”“ตกล