All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 31 - Chapter 40

“หลงจู๊ ข้าอยากจะซื้อผ้าสีฟ้า ท่านขายอย่างไรเจ้าคะ” หยางจื้อซีมองดูผ้าสีฟ้าและสัมผัสมันด้วยมือ นางรู้สึกว่าเป็นผ้าที่ดีมาก เหมือนกับผ้าพื้นบ้านที่เคยเห็นเมื่อตอนที่นางยังเป็นเด็กในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เป็นผ้าที่ทนทานเหมาะกับการใช้งานของครอบครัวของนาง“วันนี้ร้านของเราเปิดขายเป็นวันแรก ผ้าพื้นเมืองธรรมดาราคาฉื่อละสิบอิแปะ และผ้าสีสันสดใสราคาฉื่อละสิบสองอิแปะ มากกว่าผ้าพื้นเมืองธรรมดาสองอิแปะ” หยางจื้อซีไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่ามันจะเป็นผ้าพื้นเมืองจริงๆ หยางจื้อซีแอบคำนวณในใจว่าท่านพ่อ ท่านปู่ ท่านย่า พี่ใหญ่ และพี่รอง รวมถึงท่านแม่ของนาง แต่ละคนต้องทำเสื้อผ้าอย่างน้อยสองชุด นี่เป็นชุดขั้นพื้นฐานที่สุด และโดยทั่วไปแล้วการตัดเย็บเสื้อผ้าแบบโบราณจะใช้ผ้ามากกว่าเสื้อผ้าสมัยใหม่ เสื้อผ้าของท่านพ่อก็ต้องการผ้าอย่างน้อยเจ็ดหรือแปดฉื่อ ไม่ต้องพูดถึงท่านปู่และพี่ชายอีกสองคนของนางเลย“หลงจู๊เจ้าคะ ถ้าพวกเราซื้อผ้าเป็นจำนวนมาก ท่านสามารถลดราคาให้ได้หรือไม่เจ้าคะ”ทันทีที่หยางจื้อซีพูดจบ หลงจู๊ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความลำบากใจ “คุณหนูต้องการซื้อเท่าไรขอรับ จริงๆ แล้วฉื่อละสิบอิแปะนั้นถูกจริงๆ ไม่มีร้าน

ลานบ้านสกุลหยาง จางอวิ๋นเหนียงกำลังตากพริกที่ลูกสาวเก็บมา นางไม่รู้ว่าพริกพวกนี้จะสามารถนำไปทำอันใดได้บ้าง เมื่อลูกสาวบอกให้นางตากนางก็ทำได้เพียงทำตามเท่านั้น ส่วนพริกอีกครึ่งหนึ่งนั้นนางได้นำไปล้างจนสะอาดและผึ่งลมเอาไว้ รอหยางจื้่อซีกลับมาทำพริกสับทางด้านหยางจื้อซีที่กลับมาพร้อมกับรถม้าของร้านขายผ้า เมื่อวิ่งมาถึงสี่แยกที่เดิมทีสองพ่อลูกได้นัดเอาไว้กับหวังเถี่ยจู้ หยางต้าจู้มองเห็นหวังเถี่ยจู้เดินวกไปเวียนมาดูท่าทางร้อนใจก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เดิมทีเขาได้นัดหมายเอาไว้ว่าจะกลับบ้านด้วยเกวียนวัวของหวังเถี่ยจู้ แต่ตอนนี้เขากลับนั่งรถม้าของร้านผ้ากลับมา จึงได้แต่คิดว่าจะกล่าวขอโทษเช่นไรดี“น้องชายเจ้าหยุดรถม้าสักครู่ ข้าขอคุยธุระกับพี่ชายท่านนี้สักครู่”“ได้ขอรับ”หยางต้าจู้เดินไปหาหวังเถี่ยจู้ด้วยรอยยิ้มที่เขารู้สึกว่ามันจืดเจื่อนเต็มที หยางจื้อซีมองดูท่าทางเขินอายของท่านพ่อของนางแล้วได้แต่มองให้กำลังใจเท่านั้น นางคิดว่าเมื่อท่านพ่ออธิบายเหตุผลให้ท่านลุงหวังฟัง ท่านลุงหวังย่อมไม่โกรธ ถึงแม้นางจะเพิ่งพบกับท่านลุงหวังได้ไม่นานแต่นางมองออกว่าท่านลุงหวังผู้นี้เป็นคนนิสัยใจคอซื่อสัตย์และใจ

“พี่ใหญ่ ท่านเองก็ไม่เชื่อในตัวข้าหรือเจ้าคะ”“ไม่ใช่ว่าพี่ใหญ่ไม่เชื่อในตัวเจ้า แต่พี่ใหญ่กลัวว่าเจ้าจะได้รับอันตราย เอาล่ะ เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว พี่ใหญ่จะไปรวบรวมฟืนแล้ว”“ได้เจ้าค่ะ หากว่าไม่มีใครเชื่อในคำพูดของข้า ก็คงมีทางเดียวแล้วเจ้าค่ะ คงต้องทำให้พวกท่านเห็นเท่านั้นว่าข้าทำได้” หยางจื้อซีพึมพำกับตัวเอง“น้องสาวเจ้าว่าอันใดนะ พี่ใหญ่ได้ยินไม่ชัด”“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าแค่พูดว่าเรื่องนี้ข้าจะปรึกษากับท่านพ่ออีกครั้ง พี่ใหญ่ไปเก็บฟืนเถอะเจ้าค่ะ ป่านนี้พี่รองรอแย่แล้ว”“ตกลง เช่นนั้นพี่ใหญ่ไปก่อน เจ้าเองก็พักผ่อนอยู่บ้านดีๆ ล่ะ”หยางจื้อซีคิดว่าการจะไปล่าสัตว์บนภูเขานั้นจำเป็นจะต้องเกลี้ยกล่อมท่านพ่อของนางก่อน จากนั้นก็ท่านปู่ ท่านย่า หากทั้งสามคนนี้ยอมตกลงท่านแม่ย่อมต้องยอมตกลงแน่ ก่อนอื่นจะต้องแสดงให้ครอบครัวนางเห็นถึงความแข็งแกร่งของนางเสียก่อน นางไม่เชื่อหรอกว่าหากท่านพ่อและทุกคนรู้ว่านางสามารถทำอันใดได้บ้างแล้วจะไม่ยอมให้นางไปล่าสัตว์บนภูเขา ก่อนอื่นจะต้องฝึกฝนร่างกายให้ดี ร่างเดิมอ่อนแอเกินไป โชคดีที่ตอนนี้พละกำลังของนางกลับมาครึ่งหนึ่งแล้วในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไปล่าสัตว

“เช่นนั้นเราเพียงทำได้แค่หาวิธีซ่อนมันเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้เราค่อยเอาไปขายในเมือง หากพวกเราเดินทางก่อนฟ้าสางถึงตอนนั้นคงไม่มีชาวบ้านพบเจอพวกเราระหว่างทางแน่นอน”“ตกลงเจ้าค่ะพี่ใหญ่ แต่เราต้องเอาไปซ่อนเอาไว้ในเชิงเขา ข้าจำได้ว่าตอนที่พวกเราไปตัดฟืน ที่ตรงนั้นมีถ้ำเล็กๆ อยู่ ที่สำคัญที่ตรงนั้นไม่มีชาวบ้านคนไหนกล้าไปเพราะมันติดกับป่าหมอกดำซึ่งเป็นป่าต้องห้ามที่ชาวบ้านไม่ไป เช่นนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ”“ตกลง ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นลงมากแล้ว เนื้อสามารถเก็บเอาไว้ได้ไม่เน่าเสีย ไปกันเถอะ พี่ชายจะไปช่วยเจ้าตัดไม้มาทำแพลากเจ้าสองตัวนี้ออกจากป่า”“เจ้าค่ะ”หลังจากช่วยกันเอาสัตว์ที่ล่ามาได้ลงมาจากเขาอวิ๋นซานด้วยความทุลักทุเล ในที่สุดทั้งสี่คนก็มาถึงถ้ำขนาดเล็กที่หยางจื้อซีบังเอิญมาพบเข้า หยางต้าจู้ใช้มีดตัดฟืนตัดเถาวัลย์ที่อยู่ด้านหน้าถ้ำออกเพียงเล็กน้อย จากนั้นจึงได้ค่อยๆ เดินเข้าไปในถ้ำเพื่อดูว่าข้างในมีสัตว์ป่าหรือสิ่งที่เป็นอันตรายหรือไม่โชคดีที่ที่นี่เป็นเพียงถ้ำร้างเท่านั้น ด้านในถ้ำไม่มีร่องรอยของสัตว์ป่าอาศัยอยู่ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นจึงได้ไปเรียกให้ลูกๆ ช่วยกันยกกวางเข้ามาและหมูป่าอ

“ได้ขอรับ”หลังจากท่านหมอเหอตัดเขากวางออกมาและตรวจดูคุณภาพของเขากวางแล้วก็ตกลงราคากันทันที เขากวางหนึ่งคู่ท่านหมอเหอให้ราคาสองร้อยตำลึง หยางจื้อซีรับตั๋วเงินมาด้วยความพอใจ ส่วนท่านพ่อกับพี่ชายนั้นตกใจจนกลายเป็นหินไปแล้ว เมื่อเห็นทั้งสามคนยังไม่ได้สติ หยางจื้อซีทำได้แค่เขย่าแขนพวกเขาเท่านั้น“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รองเร็วเข้า พวกเราจะต้องไปกันแล้ว”“ได้ ไปกันตอนนี้เลย ขอบคุณท่านหมอเหอมากขอรับ”“ไม่ต้องขอบคุณข้า หากพวกเจ้านำไปขายที่เมืองใหญ่ต้องได้ราคาดีกว่านี้แน่นอน แต่ถ้ามากกว่านี้ข้าเองก็ไม่มีกำลังพอที่จะซื้อ”“ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ เท่านี้ก็ดีแล้ว เท่าที่ข้ารู้มาท่านหมอเหอเก็บค่ารักษาถูกกว่าที่อื่น ข้าเองก็หายป่วยได้เพราะท่านพ่อมาซื้อยาจากท่าน เพราะท่านขายให้ราคาถูกครอบครัวของเราถึงสามารถซื้อได้ ไม่เช่นนั้นแล้วข้าเองก็คงจะนอนป่วยติดเตียงอยู่นาน เอาไว้ข้ามีสมุนไพรจะมาขายให้ท่านอีกนะเจ้าคะ วันนี้ข้ากับท่านพ่อและพี่ชายขอตัวก่อน”“ขอบใจเจ้ามากแม่หนูน้อย นับว่าเป็นบุญของพ่อเจ้าที่มีลูกสาวที่ดีมีเหตุผลเช่นเจ้า”“ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”“อ้อ จริงสิหากพวกเจ้าจะนำสัตว์ป่าไปขาย ลองไปที่โรงเตี๊ยมฟู่เค