All Chapters of หยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก: Chapter 61 - Chapter 70

ทางด้านหยางจื้อซี หลังจากได้พูดคุยกับพี่สาวต้าหยาแล้ว ในตอนที่นางเอาน้ำแกงไปส่งให้ นางแอบใส่น้ำพุจิตวิญญาณลงไปไม่น้อย จะได้มั่นใจว่าสามีของนางจะต้องหายดีแน่ ส่วนเรื่องที่หมู่บ้านซีซานนั้นค่อยไปจัดการกับแม่เฒ่าหลี่ทีหลัง“พี่สาวต้าหยา ท่านกลับไปอยู่ที่หมู่บ้านกับท่านลุงท่านป้าเถอะ อีกหน่อยพี่ชายเสี่ยวถูจะต้องไปเรียนพร้อมกันกับพี่ชายทั้งสองคนของข้า อีกทั้งพี่เขยมีสภาพเป็นเช่นนี้แล้วท่านไม่สมควรกลับไปให้ยายแก่นั่นเลาะกระดูกถลกหนังท่านอีก ไหนจะน้องสาวเถียนเถียน นางน่าสงสารออกปานนี้ ท่านไม่ต้องกลัวว่าคนในหมู่บ้านจะว่าร้ายหรือนินทาพวกท่านเลย ทุกคนจะต้องสงสารพวกท่านมากเป็นแน่ เรื่องนี้ท่านพ่อของข้าคงไปปรึกษาท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านแล้ว เอาไว้รอให้ท่านลุงเหยียนพ่อของท่านกลับมา ข้าเชื่อว่าท่านลุงจะไม่อยู่นิ่งเฉยเป็นแน่”“น้องสาวข้าขอบใจเจ้า นับว่าข้ายังโชคดีที่เจอเสี่ยวถูเมื่อวาน หาไม่แล้วพวกเราทั้งครอบครัวคงตายกันหมด”“เอาล่ะ ท่านไม่ต้องคิดมากแล้ว ท่านเอาน้ำแกงนี่ไปให้พี่เขย ส่วนอาหารกล่องนี้เป็นของท่านกับเถียนเถียน ข้าคิดว่าจะพานางกลับหมู่บ้านไปด้วย ท่านเองจะได้ดูแลพี่เขยสะดวก”“ขอบใจเจ้ามาก”

“นังแก่อสรพิษคนนี้นี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา แล้วปิ่นเงินที่อยู่บนหัวของเจ้าเล่า นั่นไม่ใช่สินเดิมของลูกสาวข้ารึ ข้าเป็นคนเตรียมให้นาง เหตุใดข้าจะจำไม่ได้ คนหน้าหนาหน้าด้านเช่นเจ้า โกหกโดยที่ไม่หน้าแดงสักนิด ทั้ง ๆ ที่มีหลักฐานอยู่ทนโท่” หยวนอิงโมโหจนหน้าแดง ชั่วชีวิตนี้นางไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกับใคร แต่กับแม่เฒ่าหลี่นับว่าเป็นคนแรก“เอาล่ะไม่ต้องต่อปากต่อคำแล้ว พวกเจ้าไปตามหัวหน้าหมู่บ้านของพวกเจ้ามา วันนี้พวกเราชาวหมู่บ้านป่าหมอกมาเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมให้กับเหยียนต้าหยาและสามีของนาง แม่เฒ่าหลี่ ข้าแนะนำให้เจ้านำสินเดิมของต้าหยามาคืน หาไม่แล้วคนแก่ชราเช่นเจ้าจะทนการโบยของเจ้าหน้าที่ทางการไม่ถึงสิบไม้แน่” หัวหน้าหมู่บ้านป่าหมอกพูดขึ้น“คืน ? คืนอันใด ข้าไม่มีอันใดต้องคืนนาง นางเป็นสะใภ้นางต้องกตัญญูต่อแม่สามีเช่นข้า”“เจ้าปฏิบัติกับนางไม่ต่างจากวัว แต่ละวันนางทำงานทุกอย่างในบ้าน กู้อันหาเงินมาได้เจ้าก็เอาไปหมด เท่านี้ยังไม่กตัญญูอีกรึ ”“ที่สำคัญที่พวกข้ามาวันนี้ กู้อันต้องการตัดขาดความสัมพันธ์กับพวกเจ้า ต่อไปนี้ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกัน เจ้าจะต้องให้ส่วนแบ่งของเขาด้วย รอให้หัวหน้

เช้าวันต่อมาหยางจื้อซีขี่เจ้าเทาเข้าเมืองเอาอุ้งตีนหมีไปขายที่ฟู่เค่อไหล และก็เป็นพี่ชายเสี่ยวหมิงคนเดิมที่กำลังยืนต้อนรับลูกค้าอยู่ เมื่อเสี่ยวหมิงเห็นหยางจื้อซีขี่ลามาเขารู้ได้ทันทีว่าในตะกร้าที่เด็กหญิงสะพายอยู่ต้องเป็นของดีเป็นแน่ เสี่ยวหมิงรีบออกไปต้อนรับหยางจื้อซีและพานางไปที่ด้านหลังเพื่อผูกลา จากนั้นเขาก็รีบไปตามหลงจู๊ทันที“เจ้านั่งรอที่นี่ก่อน ข้าจะไปตามหลงจู๊มาให้”“ขอบคุณเจ้าค่ะ”เสี่ยวหมิงจากไปได้ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับหลงจู๊ของฟู่เค่อไหล หยางจื้อซีกล่าวทักทายและไม่รอช้า นางแจ้งจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ของนางกับหลงจู๊ทันที“คารวะหลงจู๊เจ้าค่ะ”“โอ้ ตามสบายไม่ต้องมากพิธี วันนี้เจ้ามาคนเดียวรึ ท่านพ่อกับพี่ชายของเจ้าเล่า”“ข้ามาคนเดียวเจ้าค่ะ ข้าจะไม่อ้อมค้อมนะเจ้าคะ ข้ามีอุ้งตีนหมีทั้งสี่อัน ไม่ทราบว่าหลงจู๊จะรับหรือไม่”“เจ้าว่าอันใดนะ เจ้าว่าเจ้ามีอุ้งตีนหมีรึ”“เจ้าค่ะ ข้าย่อมมี” หยางจื้อซีเปิดผ้าคลุมออก ในตะกร้าไม้ไผ่มีอุ้งตีนหมีขนาดใหญ่อยู่สี่อัน หลงจู๊อ้าปากค้าง ตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้าตา“โอ้ ข้ารับทั้งหมด แม่หนู แต่ข้าต้องบอกกับเจ้าเอาไว้ก่อน อุ้งตีนหมีขาหน้าจะแพงกว่า

“เจ้าค่ะท่านย่า ท่านแม่ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ”หยางจื้อซีขี่เจ้าเทาเข้าไปในเมือง ความจริงแล้วนางไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้าเมืองในวันนี้ แต่ที่บ้านก็ไม่มีอันใดให้นางทำจริง ๆ นางรู้สึกเบื่ออยู่ดี เมื่อท่านแม่บอกว่านางมีนัดกับท่านหมอเหอ นางก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านั้นหลายวัน นางขึ้นไปบนเขาและแอบเข้าไปในป่าหมอกดำ แต่ไม่ได้เข้าไปลึกมาก ในป่าหมอกดำมีสมุนไพรมากมาย รวมถึงผักป่า สัตว์น้อยใหญ่มีมากมายกว่าภูเขาอวิ๋นซานมากนักอาจจะเป็นเพราะว่าป่าหมอกดำไม่เคยมีชาวบ้านเข้าไปหาของป่ามาก่อน ที่สำคัญป่าหมอกดำถือเป็นป่าต้องห้ามสำหรับชาวบ้าน จึงทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไป แต่สำหรับหยางจื้อซีแล้วนางมีความอยากรู้อยากเห็นมากกว่าที่จะทนนิ่งเฉยอยู่ได้ วันนั้นนางขึ้นเขามาเพียงคนเดียว พี่ใหญ่กับพี่รองของนางไปช่วยซ่อมบ้านของพี่ชายเสี่ยวถู เพราะตอนนี้ครอบครัวของพี่สาวต้าหยาย้ายมาอยู่ด้วย ท่านลุงเหยียนจึงซ่อมแซมและต่อเติมบ้านออกไปอีกหนึ่งห้อง ทำให้นางมีโอกาสได้เข้าไปในป่าหมอกดำเพียงลำพังการเข้าไปในป่าหมอกดำครั้งนี้ก็ไม่ทำให้นางผิดหวังจริง ๆ นางพบโสมคนอายุมากกว่าหนึ่งร้อยปีหลายต้น นางย้ายพวกมันเข้าไปปลูกมิติและใช้น้ำพุจิต

วันส่งท้ายปีเก่าผ่านไป วันปีใหม่ก็มาถึง เด็ก ๆ ในหมู่บ้านต่างวิ่งไปทั่วหมู่บ้านเพื่ออวยพรปีใหม่ พวกเขาจะมีกระเป๋าเล็ก ๆ คนละใบ ข้างในเต็มไปด้วยขนม เมล็ดแตงโม รวมถึงอั่งเปาด้วย เด็ก ๆ มักจะมีรอยยิ้มกว้างเมื่อพวกเขาได้รับซองแดงจากผู้ใหญ่แม้ว่าข้างในจะมีเงินเพียงอิแปะเดียวก็ตามที หยางจื้อซีเองก็ได้ซองแดงจากท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านปู่ และท่านย่าด้วยเช่นเดียวกันหยางจื้อซีออกไปสวัสดีปีใหม่กับท่านพ่อในหมู่บ้าน นางเองก็ได้รับซองแดงจากชาวบ้านมากมายด้วยเช่นกัน หยางจื้อซีคิดว่าการได้มาเกิดใหม่ที่นี่นับว่าเป็นเรื่องที่ดี แม้ว่าตอนที่มาถึงมันดูจะเลวร้ายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทางที่ดี และหยางจื้อซีไม่คิดว่าจะมีเรื่องวุ่นวายเข้ามาตั้งแต่วันแรกของปีใหม่หยางจื้อซีตื่นขึ้นมาก่อนรุ่งสางของวันขึ้นปีใหม่วันที่สอง เดิมทีนางยังอยากนอนต่อแต่ไม่สามารถนอนได้ นางรู้สึกแน่นหน้าอกหายใจไม่ออก และรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับอยู่บนตัวนาง หยางจื้อซีใช้ความพยายามอย่างมากที่จะลุกขึ้นจากเตียง เมื่อลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่นางเห็นคือขนสีขาวมีลายสีดำขนาดใหญ่นอนทับอยู่บนตัวของนาง หยางจื้อซีพยายามมองว่ามันคืออะไรกันแน