All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 91 - Chapter 100

ซูว่านอิงครุ่นคิดตามอย่างหนัก ทว่าความคิดของนางกลับเตลิดไปไกลถึงเรื่องอื่น หากนางสามารถกุมอำนาจทางการเงินไว้ในมือได้ล่ะก็.. หากไร้ซึ่งเงินทอง ฮั่วเหลียนเฉิงก็คงไม่อาจริอ่านไปรับอนุภรรยาได้ และถึงแม้เขาจะไปมีสตรีอื่นที่ร่ำรวยคอยเลี้ยงดู อย่างน้อยตัวนางก็ยังมีเงินทองไว้ใช้สอยให้ชีวิตสุขสบายได้ ไม่ว่าพวกเขาจะหย่าขาดจากกันหรือไม่ก็ตาม“ลูกหลานย่อมมีบุญวาสนาของตนเอง ยามนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราก็ไม่ได้ขัดสนอันใดมิใช่หรือเจ้าคะ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอกนะ ท่านหมอกำชับว่าท่านต้องพักผ่อนให้มากๆ นะเจ้าคะ” ซูว่านอิงเอ่ยปลอบโยนแม่ฮั่วลูบหลังมือของซูว่านอิงเบาๆ ด้วยความรักใคร่เอ็นดู นางช่างโชคดีเหลือเกินที่มีลูกสะใภ้ที่กตัญญูและเอาใจใส่ถึงเพียงนี้“แม่ไม่ได้คาดหวังให้เจ้าต้องประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่อันใดหรอกนะ ความสุขของเจ้าต่างหากที่สำคัญที่สุด อย่าได้กดดันตัวเองจนรู้สึกว่าเป็นภาระ ไม่ว่าเจ้าจะทำได้ดีหรือไม่ เจ้าก็ยังเป็นสะใภ้ของตระกูลฮั่วเสมอ”ซูว่านอิงกำลังจะอ้าปากตอบ ทว่าจู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน อวี้กุ้ยรีบวิ่งไปเปิดประตู แต่กลับมีสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งก้าวฉับๆ

“ไม่เอา ซูเฉียนง่วงนอนมาก ข้าอยากกลับบ้านไปนอน พรุ่งนี้พอข้านอนตื่นแล้ว เราค่อยไปเล่นด้วยกันดีหรือไม่”ซือซือเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงเจิดจ้าอยู่กลางกระหม่อมด้วยความรู้สึกอ่อนใจ นี่มันยามอู่ เที่ยงวัน เข้าไปแล้วนะ เขาตั้งใจจะนอนหลับยาวไปจนถึงมืดค่ำเลยเชียวหรือซูเฉียนผู้นี้แยกแยะเวลาไม่เป็นเลยหรืออย่างไร ซือซือขยับเข้าไปใกล้เพื่อสังเกตเขาให้ชัดเจนขึ้น ใบหน้าของเขาถูกพอกทับด้วยเครื่องประทินโฉมจนดูไม่ออกว่าสีหน้าเป็นเช่นไร ทว่าในดวงตากลับไร้ซึ่งแววอิดโรย นางถือวิสาสะวางนิ้วมือลงบนข้อมือของเขาเพื่อจับชีพจรชีพจรที่ตำแหน่งชุ่น กวน และฉื่อ ล้วนเต้นสม่ำเสมอและมีพลัง บ่งบอกว่าตับและไตไม่ได้อ่อนแอ ตามที่อาจารย์ในสถานศึกษาพร่ำสอนมา คนผู้นี้ไม่ได้นอนดึก ซ้ำยังนอนหลับพักผ่อนอย่างเพียงพอด้วย ชีพจรของคนที่อดหลับอดนอนย่อมไม่มีทางเต้นเป็นปกติเช่นนี้แน่นี่จึงยิ่งทำให้ความเชื่อของนางแน่วแน่ขึ้นไปอีก นางกล่าวกับซูเฉียนด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาดว่า “เจ้าไม่ได้นอนไม่พอหรอก แต่เจ้านอนมากเกินไปต่างหาก ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยวเล่นสูดอากาศข้างนอก จะได้รู้สึกตาสว่างขึ้นมาบ้าง” ไม่รอให้ซูเฉียนได้อ้าปากป

สิ่งที่พวกมันทำอยู่ก็เป็นแค่วิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น หากยืดเยื้อต่อไป ยิ่งพวกมันขยายกิจการใหญ่โตมากเท่าใด ก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้น เพียงแค่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจนำไปสู่ผลกระทบลูกโซ่อย่างรุนแรงได้ ขอเพียงพวกนางบริหารโรงรับฝากเงินของตัวเองให้ดี เรื่องพวกนี้ก็ไม่มีอะไรน่าหนักใจเลยหลงจู๊เกาลอบสังเกตสีหน้าของซูว่านอิงเงียบๆ แม่หนูคนนี้ไม่อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือนปรนนิบัติสามีเลี้ยงดูลูก จะแล่นมาทำอะไรที่นี่กันนะ อาจารย์เซี่ยก็ช่างกระไร เป็นถึงสตรีแท้ๆ กลับกล้าส่งคนแบบนี้มาเป็นหลงจู๊ในโรงรับฝากเงินหรือว่าโรงรับฝากเงินแห่งนี้กำลังจะล้มละลาย เลยต้องหาแพะรับบาปมาเชิดหน้าไว้ เขาควรจะรับข้อเสนอของโรงรับฝากเงินสกุลซู แล้วรีบชิ่งหนีไปจากโรงรับฝากเงินซุ่นอี้ที่กำลังจะพังครืนลงมาดีหรือไม่นะ“ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของโรงรับฝากเงินซุ่นอี้เลยก็ว่าได้ ในเมื่ออาจารย์เซี่ยเชิญท่านมา หลงจู๊ซูย่อมต้องมีความสามารถที่โดดเด่นเหนือใครเป็นแน่ พวกข้าน้อยมันแก่แล้ว สู้คนหนุ่มสาวอย่างพวกท่านไม่ได้หรอก ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่ง ข้าน้อยที่ทำงานรับใช้ที่นี่มานานหลายปี อาจจะถูกเขี่

ตั้งแต่นายท่านหลิวเดินเข้ามา เขาก็ไม่ได้ปรายตามองซูว่านอิงเลยแม้แต่น้อย คงจะเห็นว่านางเป็นเพียงเด็กเมื่อวานซืนที่ไม่มีความสำคัญอันใด ในเมื่อเขาทำเมินเฉยเช่นนี้ ซูว่านอิงก็ไม่ได้คิดจะลดตัวลงไปประจบประแจงให้เสียเกียรติ นางจึงเอาแต่นั่งก้มหน้าจิบชาอย่างเงียบสงบเอาเถิด เรื่องอื่นช่างมันก่อน แต่ชาของคฤหาสน์สกุลหลิวนี้รสชาติดีเลิศจริงๆ ประเดี๋ยวค่อยลองเลียบเคียงถามดูว่าพอจะแบ่งขายให้สักกระปุกได้หรือไม่หลงจู๊เกาพรรณนาถึงความยากลำบากที่โรงรับฝากเงินซุ่นอี้กำลังเผชิญอยู่อย่างน่าเวทนา หวังจะให้นายท่านหลิวเห็นใจ และไม่ถอนเงินก้อนโตย้ายไปฝากที่โรงรับฝากเงินสกุลซูจนหมดนายท่านหลิวแบมือทั้งสองข้างออก พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ข้าเองก็จนปัญญาเหมือนกันนะท่าน ข้ามันก็แค่พ่อค้าคนหนึ่ง ต่อให้ทำมาค้าขึ้นจนร่ำรวยแค่ไหน ข้าก็ยังมีลูกน้องตั้งเป็นพันคนที่ต้องคอยเลี้ยงดู ข้าจะทอดทิ้งพวกเขาได้อย่างไรกันเล่า โรงรับฝากเงินสกุลซูน่ะ พูดกันตามตรง เงื่อนไขของพวกเขามันช่างเย้ายวนใจกว่าของพวกท่านเสียเหลือเกิน แน่นอนว่าข้าจะไม่เห็นแก่เงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ก็ได้ แต่สกุลซูน่ะ พวกท่านก็น่าจะรู้ดีว่า..”เขาชี้นิ้วขึ้นไปเบื

แต่ก็ถูกของเขาแล้ว นอกจากเขาแล้ว จะมีใครหน้าไหนสามารถเอาสมุนไพรของสกุลซูมาได้ และจะมีใครหน้าไหนที่มีความแค้นฝังลึกกับสกุลซูได้เท่าเขาอีกล่ะเรื่องที่คาดไม่ถึงก็คือ อาจารย์เซี่ยกลับมีส่วนเกี่ยวข้องกับซูเฉียนด้วย ซูเฉียนเด็ดดอก ดอกโบตั๋น ก้านหนึ่งขึ้นมาถือไว้ในมือ ควงไปมาอย่างเกียจคร้าน แววตาของเขากระจ่างใส ไร้ซึ่งวี่แววของความเลื่อนลอยปัญญาอ่อนดังเช่นวันวานเขาขยับริมฝีปากเอ่ย "ซูว่านอิง ไม่เจอกันเสียนานเลยนะ"ซูว่านอิงกำหมัดแน่น ข่มความขุ่นเคืองที่ถูกหลอกใช้ไว้ในใจ นางไม่มีกะจิตกะใจจะนั่งลงเสียด้วยซ้ำ จึงเอ่ยออกไปตรงๆ “คุณชายซู ข้าขอถอนคำพูดก่อนหน้านี้ รบกวนคุณชายรีบหาคนมาเป็นหลงจู๊โรงรับฝากเงินแทนข้าโดยเร็วเถิด งานของท่าน ข้าคงรับไว้ไม่ไหวจริงๆ”พูดจบนางก็หันหลังเตรียมจะจากไป โดยไม่รอให้ซูเฉียนตอบกลับ การที่ซูเฉียนต้องแสร้งทำเป็นคนปัญญาอ่อน อดทนเก็บซ่อนตัวตนมานานหลายปี ความแค้นในใจของเขาจะต้องลึกล้ำเพียงใดจึงจะสามารถอดกลั้นมาได้ถึงเพียงนี้ หากไม่สามารถบดขยี้สกุลซูให้แหลกลาญ เขาย่อมไม่มีทางยอมรามือเป็นแน่ สกุลซูมีองค์ชายรองคอยหนุนหลัง การที่ซูเฉียนคิดจะโค่นล้มพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับมด