All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 111 - Chapter 120

อวี้กุ้ยพยักหน้ารับคำ “เจ้าค่ะ”“อย่าบอกนางว่าข้ามาหา พรุ่งนี้ก็พานางกลับไปเสีย” ฮั่วเหลียนเฉิงทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านี้ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอวี้กุ้ยมองตามแผ่นหลังที่จากไป พลางนึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับองค์ชายสามแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปดูแลซูว่านอิงรุ่งเช้าวันต่อมา แสงตะวันสาดส่องแยงตาจนซูว่านอิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวแทบระเบิด นางกุมขมับ ริมฝีปากแห้งผากจนลอกเป็นขุย ลำคอเจ็บระคาย ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด เมื่อคืนดื่มสุราไปมากเกินไป ยามนี้ท้องว่างเปล่าจึงรู้สึกทรมานอย่างหนักอวี้กุ้ยยกชามโจ๊กกับน้ำแกงสร่างเมาเข้ามา เมื่อเห็นซูว่านอิงลุกขึ้นนั่งก็เอ่ยว่า "คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ รีบดื่มน้ำแกงสร่างเมาหน่อยเถิด ท่านคงจะหิวแย่แล้ว ข้าสั่งให้เสี่ยวเอ้อใส่เนื้อไก่ฉีกกับแครอทลงไปในโจ๊กด้วย ท่านรีบกินตอนร้อนๆ เถอะเจ้าค่ะ"ท้องของซูว่านอิงร้องโครกคราก กลิ่นหอมของโจ๊กยั่วน้ำลายจนนางทนไม่ไหว ยกชามขึ้นซดรวดเดียวลงท้อง อวี้กุ้ยรีบร้องเตือนอยู่ข้างๆ "คุณหนูค่อยๆ กินสิเจ้าคะ ระวังลวกปาก หากไม่อิ่มเดี๋ยวข้าไปสั่งในครัวเพิ่มให้"เมื่อหนังท้องตึง อาการปั่นป่วนก็หายไป อาการปวดหัวก็

ความมืดมิดแห่งรัตติกาลโรยตัวโอบล้อมรอบกาย ซูว่านอิงนอนขดตัวคุดคู้ดั่งกุ้งต้มอยู่บนเตียง ดวงตาและศีรษะปวดตุบๆ ร่างกายเหนื่อยล้าแทบขาดใจ ทว่าสมองกลับตื่นตัวแจ่มใส ไม่มีทีท่าว่าจะง่วงงุนเลยแม้แต่น้อยภาพเหตุการณ์ตลอดสองวันที่ผ่านมาฉายวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัว คำพูดที่เชือดเฉือน ท่าทีที่เย็นชา และความเด็ดขาดไร้เยื่อใยของเขา ล้วนกรีดแทงหัวใจนางให้แหว่งวิ่น นางพยายามจะสลัดภาพเหล่านั้นออกไปให้พ้นจากสมอง ทว่าก็ไร้ผล ราวกับว่านางกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงน้ำวนที่ไม่มีวันตะเกียกตะกายขึ้นมาได้รุ่งเช้า ซูว่านอิงลุกขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง อันที่จริงแล้วเมื่อคืนนี้นางนอนไม่หลับเลยทั้งคืน ภาพเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองเผยให้เห็นใบหน้าที่ซูบซีดอิดโรย เปลือกตาบวมเป่งจนกลายเป็นตาชั้นเดียว ใบหน้าก็บวมช้ำ ศีรษะยังคงปวดตุบๆ เป็นระยะนางให้อวี้กุ้ยช่วยสางผมเกล้ามวยให้เรียบร้อย และแต้มชาดสีชาดลงบนพวงแก้มและริมฝีปาก เพื่อปกปิดความซีดเซียวให้ดูมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง“คุณหนู วันนี้พวกเราต้องกลับเลยจริงๆ หรือเจ้าคะ พวกเราอยู่เที่ยวเล่นที่นี่ต่ออีกสักสองสามวันแล้วค่อยกลับก็ยังไม่สายนะเจ้าคะ” รอยคล้ำใต้ตาและใบหน้าที่ซี

ฮั่วเหลียนเฉิงและองครักษ์เงาข้างกายกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปตามเส้นทางในถ้ำ โดยมีกองกำลังไล่ล่าตามติดมาอย่างไม่ลดละจุดประสงค์หลักที่เขาถูกสั่งย้ายมาประจำการที่เมืองเจียงโจว ก็เพื่อสืบสวน คดีข้าวสารเจียงโจว เมื่อหลายปีก่อน คดีในครั้งนั้นมีขุนนางน้อยใหญ่เข้าไปพัวพันนับสิบคน และผู้ที่รับผิดชอบดูแลคดีในเวลานั้นก็คือคนขององค์ชายรอง ท้ายที่สุด เสบียงข้าวสารที่สูญหายไปก็ยังคงไร้ร่องรอย พ่อค้าวาณิชที่ถูกประหารชีวิตให้การรับสารภาพก่อนตายเพียงว่า ข้าวสารทั้งหมดถูกขายทอดตลาดไปหมดแล้วทว่าสมุดบัญชีกลับมีช่องโหว่มากมาย ซ้ำภายหลังสมุดบัญชีเล่มนั้นก็มาอันตรธานหายไป คดีนี้จึงถูกปล่อยให้เงียบหายไปในที่สุดหลังจากเขามารับตำแหน่ง ก็ได้รื้อแฟ้มคดีขึ้นมาตรวจสอบใหม่ พยายามตามหาตัวพยานในยุคนั้น ทว่าใครจะคาดคิด พยานเหล่านั้นหากไม่ตายก็หายสาบสูญไปจนหมดสิ้น เขาจึงคาดเดาได้ทันทีว่าเรื่องนี้จะต้องมีความลับอันยิ่งใหญ่ซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอนในช่วงที่คดียังมืดแปดด้าน นายอำเภอผู้ช่วยได้นำแฟ้มคดีลับที่อดีตนายอำเภอผู้ถูกประหารเคยสืบสวนไว้ออกมามอบให้ ในนั้นระบุว่ามีชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านสูญหายไปเป็นจำนวนมาก มีผู้พบเห็

เมื่อท้องฟ้ามืดสนิทลง รัศมีของแสงไฟจากชุดจุดไฟที่พกติดตัวมาก็มอดดับลงจนหมดสิ้น มองไม่เห็นหนทางเบื้องหน้าอีกต่อไป ซูว่านอิงจึงตัดสินใจให้ฮั่วเหลียนเฉิงหยุดพักตรงจุดนั้น“พวกเราพักกันตรงนี้ก่อนเถิด ฟ้ามืดจนมองไม่เห็นทางแล้ว ขืนเดินเดาสุ่มต่อไปในป่าแบบนี้คงจะอันตรายเกินไป”ฮั่วเหลียนเฉิงทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น เอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่อย่างหมดเรี่ยวแรง ซูว่านอิงย่อตัวลงตรงหน้าเขา ใช้มีดพกกรีดเสื้อผ้าของเขาออก แล้วค้นหาขวดยาที่พกติดตัวมานับว่ายังโชคดีที่ก่อนจะมาที่นี่ นางกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น นอกจากตั๋วเงินแล้ว นางจึงพกยาสมานแผลฉุกเฉินติดตัวมาด้วยหลายขวดยามนี้ตั๋วเงินมากมายก่ายกองก็ไร้ค่าเมื่อต้องมาตกระกำลำบากอยู่ในป่าลึกเช่นนี้ รู้อย่างนี้นางน่าจะพกเสบียงอาหารติดตัวมาให้มากกว่านี้เสียยังจะดีกว่า แต่ใครเล่าจะล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้นางค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาออก ความมืดมิดทำให้นางมองไม่เห็นบาดแผลได้ถนัดนัก นางจึงต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เพื่อโรยผงยาลงบนบาดแผล“ซี๊ดดด” ผงยาสัมผัสโดนบาดแผล ทำให้เกิดความรู้สึกแสบสันจนเขาสูดปากครางออกมาด้วยความเจ็บปวด“ทำให้ท่านเจ็บหรือ” ซูว่

ซูว่านอิงดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความฝันอันยาวนาน ในความฝัน นางได้กลับไปยังยุคปัจจุบัน นางเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพียรพยายามตั้งใจเรียนหนังสืออย่างหนัก จนได้รับทุนการศึกษาเต็มจำนวนไปเรียนต่อต่างประเทศ หลังจากเรียนจบ นางก็หางานทำจนได้เป็นพนักงานในวาณิชธนกิจยักษ์ใหญ่ และกำลังจะตั้งหลักปักฐานสร้างชีวิตของตัวเองทว่าอุบัติเหตุเครื่องบินตกอย่างไม่คาดฝัน ก็ได้ทำลายเส้นทางชีวิตที่นางวางแผนไว้จนพังทลาย นางทะลุมิติมาอยู่ในยุคสมัยที่ไม่รู้จัก สถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ซ้ำยังถูกบังคับให้แต่งงานกับบุรุษแปลกหน้านางติดอยู่ในวังวนแห่งความฝันที่ไม่อาจหลุดพ้น เดี๋ยวก็เป็นภาพถนนหนทางที่พลุกพล่านไปด้วยรถยนต์ในยุคปัจจุบัน เดี๋ยวก็ตัดสลับมาเป็นภาพบ้านดินหลังคากระเบื้องสีเทาในยุคโบราณ เสียงกระซิบแผ่วเบาดังแว่วอยู่ข้างหู น้ำเสียงนั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน แต่นางกลับนึกไม่ออกว่าเป็นเสียงของผู้ใด เสียงนั้นเบาหวิวราวกับลอยมาจากที่ไกลแสนไกล ทำให้นางฟังไม่ได้ศัพท์ว่าเขากำลังพูดเรื่องอันใดอยู่ในระหว่างที่สติยังคงเลื่อนลอยอยู่นั้น นางก็รู้สึกแสบตาจากแสงแดดที่สาดส่องเข้ามากระทบเปลือกตา เมื่อฝืนลืมตาขึ้น ภาพแรกที่ปราก