All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 81 - Chapter 90

ซูว่านอิงแค่นหัวเราะหยันในใจ มารดานางคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ หากเป็นเช่นนั้นจริง ภายในสถานศึกษาก็คงคลาคล่ำไปด้วยลูกหลานผู้มีอำนาจในเมืองหย่งโจวไปหมดแล้วสิ ที่ฮั่วเหลียนเฉิงสามารถเข้าเรียนในสถานศึกษาได้ เป็นเพราะบิดาของเขาเคยมีบุญคุณต่ออาจารย์ใหญ่ซู อีกทั้งบิดาของเหลียนเฉิงด่วนจากไปก่อนวัยอันควร อาจารย์ใหญ่ซูจึงยอมรับฮั่วเหลียนเฉิงเข้าเรียนในสถานศึกษาตั้งแต่ยังเด็ก ทั้งยังอบรมสั่งสอนด้วยตนเองหลี่ซื่อมองออกถึงความไม่เต็มใจของซูว่านอิง จึงล้วงเอากำไลหยกเนื้อดีคู่งามออกมาจากอกเสื้อ พลางเกลี้ยกล่อมว่า “น้องชายเจ้ามีอนาคตที่ดี วันหน้ายามเจ้าอยู่บ้านแม่สามีจะได้มีคนคอยหนุนหลัง สามารถยืนหยัดในสกุลฮั่วได้อย่างมั่นคง กำไลหยกคู่นี้เจ้านำไปมอบให้ฮูหยินซูเถิด หากนางเห็นแล้วถูกใจ ไม่แน่ว่าอาจจะยอมตกลงก็เป็นได้”ซูว่านอิงมองดูกำไลหยกที่ทอแสงนวลตาคู่นั้น พลางหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้ม “ได้สิเจ้าคะ หากท่านยอมให้เถียนเถียนกลับบ้าน ข้าก็จะไปขอร้องให้ท่านพี่ไปหาอาจารย์ใหญ่ซูให้ แต่หากเถียนเถียนไม่ได้กลับมา เรื่องนี้ก็ไม่มีทางเจรจากันได้อีกต่อไป ทว่าเรื่องพรรค์นี้เหตุใดท่านจึงไม่ไปข

ดึงดูดให้นางแอบขยับตัวเข้าไปแนบชิดยิ่งขึ้น สองแขนโอบกอดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น อยากให้เวลาหยุดนิ่งอยู่ตรงนี้เสียเหลือเกินเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ ฮั่วเหลียนเฉิงค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก เขาก้มหน้าลง ประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของนางอย่างแผ่วเบา โดยไม่มีการกระทำอื่นใดล่วงเกินไปกว่านั้น นางยังเด็กเกินไปซูว่านอิงยังไม่อยากผละออกจากอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้ ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจถึงได้ผุดพรายขึ้นมาทีละระลอก จมูกของนางเปรี้ยวจี๊ด นัยน์ตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตา นางไม่อยากให้เขาจับสังเกตได้ จึงเอาแต่ก้มหน้างุด ไม่ยอมสบตาเขาฮั่วเหลียนเฉิงคล้ายจะรับรู้ได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของนาง ปลายนิ้วของเขาสัมผัสติ่งหูที่แดงเรื่อของนางอย่างแผ่วเบา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า“หากทุกอย่างราบรื่น ปีหน้าข้าจะกลับมารับพวกเจ้าไปอยู่ด้วยกันที่เมืองหลวงนะ เจ้าจงรอข้าอยู่ที่บ้านให้ดี หากเกิดเรื่องอันใดขึ้น ก็ให้ไปขอความช่วยเหลือจากท่านอาจารย์ใหญ่และฮูหยินซู ท่านอาจารย์เป็นสหายเก่าแก่ของท่านพ่อข้า หากยามใดเจ้ารู้สึกเบื่อหน่าย ก็ไปพุดคุยเป็นเพื่อนฮูหยินซูได้ นางเป็นคนมีเมตตา ซ้ำยังถูกชะตากั

“ข้าไม่เคยเข้าเรียนในสถานศึกษา หนังสือก็อ่านมาไม่กี่เล่ม ข้าเกรงว่าจะสอนได้ไม่ดีน่ะสิเจ้าคะ”“เจ้าดีดลูกคิดเป็นหรือไม่” ฮูหยินซูถาม“เป็นเจ้าค่ะ” ซูว่านอิงพยักหน้าฮูหยินซูพูดอย่างไม่ยี่หระ “จะกลัวอะไรเล่า ในสถานศึกษาก็มีแต่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปสอนตำราสี่เล่มห้าคัมภีร์ให้พวกนางเสียหน่อย ก็แค่สอนให้พวกนางหัดดีดลูกคิด จดบัญชีเป็นบ้างก็เท่านั้นเอง”คนที่ผ่านการศึกษาภาคบังคับเก้าปีอย่างสมบูรณ์แบบในยุคปัจจุบัน จะมากลัวกะอีแค่วิชาคำนวณเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างไรกันเมื่อฮูหยินซูเอ่ยปากถึงขนาดนี้ หากนางปฏิเสธอีกก็คงจะดูไม่ค่อยงามนัก จึงตกปากรับคำไปในที่สุด และบอกว่าพรุ่งนี้จะแวะไปพบอาจารย์เซี่ยวันนี้ฮูหยินซูได้อาบแดด อารมณ์จึงเบิกบานยิ่งนัก นางเล่าเรื่องราวในวัยสาวให้ซูว่านอิงฟัง ซึ่งก็คือเรื่องราวหลังจากที่นางทะลุมิติมาอยู่ที่เมืองหลวงนั่นเอง ประการแรกคือเพื่อพูดคุยแก้เบื่อ ประการที่สองคือเพื่อให้นางได้ตระหนักถึงความจริงที่ว่า สตรีในยุคนี้มีสถานะที่ต่ำต้อยเพียงใด และบรรดาขุนนางชั้นผู้ใหญ่ก็มักจะมีภรรยาเอกและอนุภรรยามากมายเป็นเรื่องปกตินางทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ได้เกือบสามสิบปีแล

นางพยายามเค้นสมองนึก แต่ก็คว้าน้ำเหลว แม้แม่ฮั่วจะไม่ค่อยเต็มใจนักที่ซูว่านอิงจะไปสอนหนังสือ แต่ก่อนออกจากบ้าน นางก็ยังอุตส่าห์ยัดถุงหอมที่บรรจุเงินอีแปะและเครื่องรางคุ้มครองยื่นให้นางเมื่อแม่ฮั่วสัมผัสข้อมือที่เย็นเฉียบของซูว่านอิง นางก็เดาได้ทันทีว่าเมื่อคืนลูกสะใภ้คงจะตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ นางจึงตบหลังมือซูว่านอิงเบาๆ เป็นเชิงปลอบขวัญ “ว่านอิงของพวกเราเฉลียวฉลาดถึงเพียงนี้ ทุกอย่างจะต้องราบรื่นไร้อุปสรรคอย่างแน่นอน”ซือซือที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ผสมโรงด้วย “พี่สะใภ้เก่งกาจถึงเพียงนี้ ต้องทำได้แน่ๆ เจ้าค่ะ”“อืม” ซูว่านอิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่”และแล้ว ซูว่านอิงก็ได้พบกับอาจารย์เซี่ยที่เลื่องลือ เพียงแต่ภาพลักษณ์ของนางกลับแตกต่างจากที่ซูว่านอิงจินตนาการไว้ลิบลับนางมักจะคิดเสมอว่า สตรีที่มีชาติกำเนิดธรรมดา แต่กลับได้แต่งงานกับขุนนางขั้นสี่ และหย่าร้างกลับมาอยู่บ้านเกิดหลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ซ้ำยังเป็นผู้ก่อตั้งสถานศึกษาสำหรับสตรีแห่งแรกในเมืองหย่งโจว ผู้นี้จะต้องเป็นสตรีที่งามสง่า เพียบพร้อมไปด้วยสติปัญญาและความรู้ หรือไม่ก็ต้องเป็นสตรีที่มาดมั่นและเด็ดเดี่ยวส

โรงรับฝากเงินซุ่นอี้ ในนามคือทรัพย์สินของอาจารย์เซี่ย ทว่าแท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่เขาก่อตั้งขึ้นมากับมือ หลังจากผ่านการพัฒนามาหลายปี ยามนี้ได้กลายเป็นโรงรับฝากเงินอันดับหนึ่งแห่งเมืองหย่งโจวไปแล้ว ผลกำไรที่ได้คิดเป็นสัดส่วนถึงครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามีหากยังคงดำเนินกิจการด้วยสถานการณ์เช่นนี้ต่อไป ไม่เกินครึ่งปี โรงรับฝากเงินคงยากที่จะประคองตัวต่อไปได้ แม่เลี้ยงของเขาช่างใจคอเหี้ยมโหดนัก ไม่คิดจะเหลือทางรอดให้เขาเลยแม้แต่น้อยโรงรับฝากเงินสกุลซูก่อตั้งขึ้นเมื่อปีที่แล้ว อาศัยทรัพย์กำลังของจวนสกุลซูและชื่อเสียงของกุ้ยเฟย ทำให้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ยามนี้คิดจะลากโรงรับฝากเงินซุ่นอี้ให้พังพินาศเพื่อจะก้าวขึ้นมาแทนที่ซูเฉียนเก็บสมุดบัญชี พลางเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกมันตั้งใจแน่วแน่ว่าจะงัดข้อกับพวกเราให้ได้ ข้าก็ย่อมต้องช่วยเหลือพวกมันสักแรง”มุมปากยกโค้งขึ้น เผยรอยยิ้มที่ไม่ประสงค์ดีนักอาจารย์เซี่ยรู้สึกฉงนใจยิ่งนัก “สกุลซูปล่อยกู้ด้วยดอกเบี้ยต่ำ ซ้ำยังให้ดอกเบี้ยเงินฝากสูงเพื่อดึงดูดผู้คนให้ไปฝากเงินกับพวกมัน ย่อมต้องสูญเสียเม็ดเงินจำนวนมหาศาล สิ่งที่โรงรับฝากเงินหวั่นเกรงที่สุดก