All Chapters of ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง: Chapter 101 - Chapter 110

ถึงแม้ว่าสิ่งที่ซูเฉียนพูดจะเป็นความจริง ว่ายามนี้พวกเราต่างก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว แต่นางก็ยังไม่อยากให้ซือซือเข้าไปคลุกคลีกับซูเฉียนมากจนเกินไปต่อให้เรื่องราวชีวิตของซูเฉียนจะน่ารันทดเพียงใด แต่ตัวเขาก็ซับซ้อนและมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากเกินไป ใครจะรู้ว่าวันใดวันหนึ่งเขาอาจจะหลอกใช้ซือซือเป็นเครื่องมือก็ได้นางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แสงแดดแผดเผาจนแสบตา นางผ่อนลมหายใจออกมายาวๆ คงต้องหาเวลาพูดคุยกับซือซืออย่างจริงจังเสียแล้ว“พี่สะใภ้ ข้ารับปากพี่ซูเฉียนไปแล้วว่าจะคบเขาเป็นสหาย” ซือซือส่ายหน้า ปฏิเสธคำขอร้องของซูว่านอิงที่สั่งให้นางอยู่ห่างจากซูเฉียน “คนเราต้องรักษาคำพูดสิเจ้าคะ พี่สะใภ้เป็นคนสอนข้าเองไม่ใช่หรือ”“ซือซือ เขาเป็นบุรุษที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ เรื่องราวในสกุลซูก็สลับซับซ้อนวุ่นวาย ข้าไม่อยากให้เจ้าไปข้องแวะกับเขามากนัก”“เขาก็ส่วนเขา สกุลซูก็ส่วนสกุลซูสิเจ้าคะ เขาเป็นคนช่วยชีวิตข้าไว้นะ จิตใจของเขาก็บริสุทธิ์เหมือนเด็กๆ เขาไม่มีทางทำร้ายข้าหรอกเจ้าค่ะ” นางพยายามเกลี้ยกล่อมให้ซูว่านอิงคลายความกังวลเมื่อเห็นว่าซือซือไม่ยอมฟัง ซูว่านอิงก็ร้อนใจจนเผลอหลุดปากออกไป “เจ้าเคยคิดบ้า

แม่ฮั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ร่างกายของแม่เป็นเช่นไร แม่ย่อมรู้ดีที่สุด ที่อยู่รอดมาได้ทุกวันนี้ก็เพราะอาศัยยาต้มราคาแพงคอยประทังชีวิตไปวันๆ เท่านั้นแหละ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกฟ้าลิขิตไว้แล้ว แม่คิดถึงบิดาของเหลียนเฉิงเหลือเกิน ข้าเชื่อว่าเขาเองก็คงกำลังเฝ้ารอข้าอยู่เช่นกัน”แววตาของแม่ฮั่วคล้ายจะมีประกายแห่งความหวังวาบผ่าน แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องกระทบร่างของนาง ดูสงบและอ่อนโยนยิ่งนักในเวลาเดียวกันนั้น หลังจากที่มีการประกาศผลการสอบ ขุนเขาที่เคยกดทับอยู่กลางใจฮั่วเหลียนเฉิงก็ได้รับการปลดเปลื้องลงเสียที ในที่สุดเขาก็ไม่ได้ทำให้การอบรมสั่งสอนของบิดาและความคาดหวังของมารดาต้องสูญเปล่าบัณฑิตจิ้นซื่อหน้าใหม่จำเป็นต้องเข้าร่วมพิธีการและกิจกรรมต่างๆ มากมาย รวมถึงงานเลี้ยงสังสรรค์ระหว่างบัณฑิตร่วมรุ่น ช่วงนี้ฮั่วเหลียนเฉิงจึงต้องวิ่งวุ่นอยู่กับการเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ไม่เว้นแต่ละวัน ซ้ำยังต้องเตรียมตัวสำหรับการประเมินผลจากกรมลี้ปู้ กรมบุคลากรซึ่งผลการประเมินจะเป็นตัวกำหนดตำแหน่งหน้าที่การงานของเขาต่อไปแม้อันดับการสอบของเขาจะอยู่ในระดับแนวหน้า แต่เขาก็ไม่กล้าประมาท ทุกเช้ายังคงลุกขึ้นมา

คว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เอ่อล้น ขึ้นมาจุกอยู่ที่อก จนไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีกต่อไป หยาดน้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งไหลลงมาจากหางตา ก่อนจะซึมหายไปในผืนผ้าห่ม เขาทำหน้าตายผิดคำพูดได้อย่างไรกันไหนตกลงกันไว้ว่าปีหน้าจะกลับมาหาไงเล่าวันเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสองปี ด้วยความมุมานะบากบั่นของซูว่านอิง ยามนี้กิจการของซูเฉียนได้เติบโตขยายใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อนถึงหนึ่งเท่าตัว เครือข่ายการค้าแผ่ขยายครอบคลุมไปทั่วทั้งแดนใต้ชื่อเสียงของซูว่านอิงเริ่มเป็นที่เลื่องลือระบือไกล ตลอดสองปีที่ผ่านมา มีผู้คนนับไม่ถ้วนยอมทุ่มเงินทองมหาศาลเพื่อทาบทามตัวนางไปร่วมงาน ทว่านางก็ปฏิเสธไปเสียสิ้น นางได้เจรจาตกลงเรื่องส่วนแบ่งผลกำไรกับซูเฉียนเสียใหม่ โดยรับส่วนแบ่งผลกำไรถึงหนึ่งในสี่จากกิจการทั้งหมดในนามของเขามาไว้ในครอบครองนางนำเงินเก็บที่สะสมไว้ไปกว้านซื้อร้านรวงและที่นามาไว้ในครอบครองหลายแห่ง ทว่าพวกนางก็ยังคงอาศัยอยู่ในเรือนหลังเล็กๆ หลังเดิม ในแต่ละวัน แม่ฮั่วจะออกไปสวดมนต์ไหว้พระที่วัด ส่วนนางก็จะออกไปจัดการธุระที่โรงรับฝากเงินหรือไม่ก็ที่ร้านค้าปีนี้ฮั่วซือซือไม่ได้เข้าเรียนที่สถานศึกษาแล้ว

“พี่ชายบอกว่า.. เขาจะหย่ากับพี่สะใภ้เจ้าค่ะ”เมื่อแม่ฮั่วได้ยินเช่นนั้น นางก็ยกมือกุมหน้าอกแน่น หายใจติดขัดจนพูดไม่ออก ก่อนจะสิ้นสติล้มพับไปในทันที“ท่านแม่”ซูว่านอิงโยนความโศกเศร้าทิ้งไปชั่วคราว รีบตะโกนเรียกให้อวี้กุ้ยไปตามหมอมาทันที หลังจากท่านหมอฝังเข็มให้ อาการของแม่ฮั่วก็เริ่มทุเลาลงจนได้สติกลับคืนมาแม่ฮั่วฝืนพยุงกายลุกขึ้นนั่ง พลางเอ่ยกับซูว่านอิงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แม่ขอโทษนะว่านอิง ตระกูลฮั่วของเราติดค้างเจ้าไว้มากมายเหลือเกิน เป็นเพราะแม่สั่งสอนลูกชายมาไม่ดีเอง ถึงได้ทำให้เขากลายเป็นคนไร้สัจจะ อกตัญญูเช่นนี้ ต่อให้แม่จะต้องแลกด้วยชีวิตที่เหลืออยู่นี้ แม่ก็จะดั้นด้นไปหาเขาที่เมืองหลวง เพื่อทวงคืนความเป็นธรรมให้เจ้าให้จงได้”ซูว่านอิงแต่งเข้าตระกูลฮั่วตั้งแต่ยังเป็นเพียงเด็กสาววัยแรกรุ่น นางมีจิตใจเมตตาอารี ทุ่มเทกายใจดูแลครอบครัวนี้อย่างสุดความสามารถ หากไม่ได้นางคอยประคับประคองมาจนถึงทุกวันนี้ ตัวนางเองก็คงไม่อาจมีชีวิตรอดมาได้ และฮั่วเหลียนเฉิงก็คงไม่มีวันได้ตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราจนประสบความสำเร็จเช่นนี้หรอก บาปกรรมแท้ๆ เหตุใดเขาถึงกล้าทำเรื่องชั่วช้าเช่นนี้ได้ลงคอกันซ

ผ่านไปเนิ่นนาน ฮั่วเหลียนเฉิงจึงเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อเข้ามาในศาลว่าการ ก็ต้องคุกเข่า หากไม่ยินยอมคุกเข่า ก็จงถอยออกไปเสีย นี่คือกฎระเบียบ”นางจ้องมองฮั่วเหลียนเฉิงอย่างไม่วางตา เขาคนนี้ยังใช่คนที่นางเคยรู้จักคุ้นเคยจริงๆ หรือไม่สิ แต่ไหนแต่ไรมา เขาก็ไม่เคยพึงใจในตัวนางอยู่แล้ว ที่เขายอมแต่งงานกับนางก็เป็นเพียงความจำใจต่างหากเล่าซูว่านอิงค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่า ทว่าแผ่นหลังยังคงเหยียดตรงดุจคันศร นางทอดสายตามองบุรุษที่เคยสนิทสนมกลมเกลียวกับนางที่สุดผู้นี้ การที่เขากล้าสั่งให้นางคุกเข่าต่อหน้าเขา ย่อมหมายความว่าในใจเขาไม่มีที่ว่างสำหรับนางอีกต่อไปแล้วจริงๆฮั่วเหลียนเฉิงกำหมัดแน่น เขาไม่คิดเลยว่าซูว่านอิงจะยอมคุกเข่า ด้วยนิสัยดื้อรั้นของนาง นางไม่มีทางยอมคุกเข่าให้ใครง่ายๆ แน่เขาอยากจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้จบๆ ไปโดยเร็ว เขาไม่อาจทนทนเห็นนางคุกเข่าอยู่เบื้องล่างเช่นนี้ได้ “หากไม่มีเรื่องสำคัญอันใด ก็ถอยออกไปเสียเถิด”“ข้าน้อยมาจากสกุลซูแห่งเมืองหย่งโจว ข้าเดินทางมาที่นี่เพื่อร้องทุกข์กล่าวโทษอดีตสามีของข้า ข้าแต่งงานกับเขาตั้งแต่อายุสิบสี่ ครอบครัวของเขายากจนข้นแค้น มารดาล้มป่วยหนัก น้องสาวก