บททั้งหมดของ Maid for my Playboy Master's Desire: บทที่ 31 - บทที่ 40

Nagpaalam kami ng maayos sa mga magulang ko. They looked all sad, not only my family but also our neighbors. Kahit kami rin naman ni Axel. Ang iba ay malaki ang ngiti kapag umuwi galing bakasyon. Kami naman ay parang binagsakan ng langit at lupa. Gusto pa naming manatili. Gusto rin nilang manatili kami roon ng matagal. Pero hindi namin pwedeng iwanan ang responsibilidad namin. Tahimik kami ni Axel sa byahe. Kung minsan ay nararamdaman ko ang haplos niya sa kamay ko, bagay na nagpapakalma sa akin kung minsan. Iniisip ko kung ano na naman ang susunod na mangyayari sa bahay nila. Galit pa rin kaya si Ma'am Sandra? O mas lalo na namng madadagdagan iyon dahil baka isipin niyang inaagaw ko na ang anak niya sa kaniya. She wants her son to change and get serious about a relationship. Pero hindi sa akin... hindi sa hampas-lupa na tulad ko. Hindi ko alam ang pinasok ko. Ngunit wala na akong pakialam. Napalingon ako kay Axel, nadatnan ko siyang titig na titig sa akin. Na para bang ako l

Nagulat ako nang biglang hatakin ni Ma'am Sandra ang buhok ko. Napasigaw ako sa sakit at napatayo habang hawak-hawak pa rin niya ang buhok ko. I saw the anger in her eyes. Hindi siya naging masaya sa sagot ko sa kaniya. "Sino ka para sabihin sa akin iyan? It doesn't mean that my son is obsessed with you, you're allowed to speak. Wala kang karapatan na magsalita. Kahit sa pamilya man namin o sa kaniya. Binuntis ka lang ng anak ko, pero hindi kayo kasal. Ibig sabihin ay posible pang magbago ang isip niya sa 'yo. Kaya huwag kang kampante. Hindi mo ba naiisip na ilang linggo na sila ni Alex na magkasama? Ibig sabihin ay gumagawa na si Alex ng hakbang para pakasalan siya ng anak ko. At ikaw! I'm going to drag you out here in my house kapag mapagtanto na ni Axel na panandaliang kaligayan ka lang niya!" parang sinaksak ako sa narinig ko mula kay Ma'am Sandra. Walang mas kasing-sakit iyon sa paghila niya sa buhok ko. Her words are like a dagger that killed my soul. Unti-unting nangilid

After a few hours, the doctor decided to discharge me. Binigyan niya kami ni Axel ng mga paalala bago kami tuluyang umalis ng ospital.Habang nasa biyahe kami pauwi ni Axel, hindi ko alam kung paano haharapin ang ina niya. The person who is the reason why I almost had a miscarriage. Hindi ko na kasi sila nakita pagkatapos nilang umalis kanina kasama si Aling Roseta.I didn't wish that Ma'am Sandra would accept me immediately. But my only desire is a little kindness from her. Hindi ko inaasahan na magiging bayolente siya dahil sa galit niya sa akin. Hindi ko inaasahan na magagawa niyang pagbuhatan ako ng kamay.Alam ko rin naman na hindi niya inaasahan na mahulog ako sa hagdan. Pero hindi ko pa rin iyon papalampasin dahil alam niyang buntis ako.I don't know if I'm safe anymore. Only in Axel's arms do I feel at peace. Doon lang ako nakakaramdam na tunay akong ligtas.Inside his house, I felt like everything around me was darkness. A shadow that was trying to harm or destroy me. Mabuti

Tuluyan akong sumama kay Axel. Kampante ako sa mga pangako niyang hindi niya pababayaan si Aling Roseta kahit nasa malayo kami.He will make sure that Aling Roseta is safe. Pormal na nagpaalam si Axel sa mga magulang niya. Both of his parents avoided my eyes, and they looked guilty for some reason.Siguro alam na rin ni Sir ang nangyari sa akin. Ngunit hindi ko alam kung may alam ba siya na ang dahilan nito ay ang asawa niya.Habang nasa biyahe, naramdaman ko ang paghawak ni Axel sa kamay ko. Napatingin ako sa kaniya. Napangiti ako nang makita ang magaan na ngiti niya sa akin."I'm so happy," wika pa niya. Hinalikan niya ang kamay ko. Para bang matagal na niyang gustong mangyari ito.Alam kong hindi niya lang magawa-gawang tangayin ako dahil kay Aling Roseta. Ngayon na kampante na ako, tuluyan niya na nga akong tinangay."Ako rin, Axel," pagpapakatotoo ko.Matagal ko rin namang gustong sumama sa kaniya. Pero ngayon na okay na ang lahat, sa wakas ay natupad na rin iyon.Naging mahaba a

"Axel, kailangan nating kumain," paalala ko sa kaniya. We didn't do anything in the entire day, just cuddle and sleep. Ayaw niya akong pakawalan sa hinihigaan namin. Ni kahit pag-ihi ay parang hindi pa ako payagan. "Hmm," he groaned. Mas lalong isiniksik ang sarili sa akin. We were both naked. Ramdam pa rin namin ang init ng katawan namin sa isa't isa na nagdidikit. Bahagya ko pang tinampal ang kamay niya na inaabot ang dibdib ko. "Hindi pwedeng kainin lang natin ang isa't isa. Kailangan din natin ng resistensya, Axel," suway ko pa sa kaniya. Tumaas ang balahibo ko nang marinig ko ang tawa niya sa tainga ko. Maging ako ay nagulat sa sinabi ko. Nahawa na yat ako sa kaniya sa pagiging bulgar na magsalita. He was the best teacher, I guess. Magaling siyang magturo pagdating sa mga ganitong bagay. Ang kabastusan at kalantadan ng balahubas niyang salita ay minsan nagagaya ko na rin. "Resistensya? Bakit? May kasunod pa ba 'to? Baby, nakailang round na tayo. Baka maubos ako at ma-soffuc