บททั้งหมดของ Maid for my Playboy Master's Desire: บทที่ 51 - บทที่ 60

Napaatras ako nang unti-unting humakbang si Ma'am Sandra palapit sa akin."Bakit ka pa dumating sa buhay namin?!" sigaw niya bigla sa akin.Kakaiba ang galit sa mga mata niya. Napalunok ako nang iangat niya ang baril at itinutok sa akin. Pansin ko ang panginginig ng kamay niya."M-Ma'am Sandra... p-pag-usapan po natin ito," halos mangatal ang mga tuhod ko habang sinasabi iyon."Anong pag-uusapan? Sinira mo ang pamilya ko! Sinira mo ang lahat-lahat sa akin. Sana ay naging ibang babae ka na lang... naging ibang tao ka na lang para matanggap kita! Pero bakit ganoon? B-bakit nangyayari sa akin ito?" nagulat ako nang bigla siyang humagulhol.Biglang may kumirot sa dibdib ko. Ganito ba siya kagalit sa akin? Ganito niya ba ako hindi kagusto para sa anak niya?"M-Ma'am, nagmamahalan po kami ni Axel," nangingilid ang luhang paliwanag ko sa kaniya."S-sinungaling! Siguro ay inakit mo rin ang anak ko, 'no? Kasal na sana sila ni Alex! Pero inatras niya iyon bigla dahil sa 'yo!" sigaw niya sa akin

Bago ako tuluyang sumama kina Mario at Donya Felicia, humingi ako ng pabor sa kanila. I still remember how much I cried in front of the tombstone. Dugo pa lamang ang bata, ngunit masakit pa rin sa akin iyon. I had twins. But I lost one of them. Sabi ng doktor, posible raw na mangyari iyon sa isang twin pregnancy. Tinatawag itong Vanishing Twin Syndrome, kung saan humihinto ang paglaki ng isa sa kambal habang patuloy namang nabubuhay at lumalaki ang isa. Hindi raw nila masasabi nang sigurado kung ang aksidente ba ang naging dahilan kung bakit nawala ang isa kong anak. Maaaring nakaapekto ang matinding trauma sa katawan ko, ngunit maaari rin daw itong mangyari dahil sa mga kondisyong hindi kayang kontrolin ng isang ina. Ang tanging alam nila ay tumigil na ang tibok ng puso ng isa sa mga sanggol ko. Samantalang ang isa ay nanatiling buhay. Patuloy na lumalaki sa loob ng aking sinapupunan. Nang marinig ko iyon, hindi ko alam kung dapat ba akong umiyak dahil sa pagkawal

For two years, I realized that being a mother is not easy. Pero iba ang pakiramdam kapag uuwi ka ng bahay galing trabaho.Kahit pagod ang mga kamay ko sa pagguhit at pagtuturo kung paano gumawa ng obra, kapag uuwi ako, sa simpleng yakap ko sa anak ko ay nawawala agad lahat ng iyon.Lexie Zera Galvez...That's my daughter's name.And she's beautiful. She's very beautiful.Habang tumatagal ang titig ko sa anak ko, napapansin kong nagiging kamukha niya ang ama niya habang lumalaki. Lalo na ang mga mata niya. Sa tuwing tinititigan ko ang mga mata ni Lexie, si Axel ang nakikita ko."Ma'am, salamat po sa session natin. Marami po akong natutunan sa paraan ng pagguhit," ani ng isa sa mga estudyante ko.Ngumiti ako sa kaniya."Walang anuman. Practice lang kayo palagi. Hindi naman kailangang maging perfect agad ang isang drawing. Ang importante, natututo kayo at nae-enjoy ninyo ang ginagawa ninyo."Isa ito sa mga naging trabaho ko nitong mga nakaraang taon.Bukod sa paggawa at pagpapakita ng s

"Ezrha, are you okay?" natauhan ako nang marinig ang boses ni Mario. Tila binuhusan ako ng malamig na tubig nang may mapagtanto. Kanina pa pala ako nakatayo rito at tulala. Umalis na ang mga babae na nakipag-picture sa akin kanina. I thought I saw him. Ngunit namalikmata lang pala ako. Pero parang nandito talaga siya kanina. Parang nakita ko siya na nakatingin sa akin. "Ezrha," pagkuha muli ni Mario sa atensyon ko. "O-okay lang ako, Mario," nakangiting tugon ko sa kaniya. Hinatid niya ako sa bahay namin gamit ang sasakyan niya. I don't have my own car. Si Mario ang tagahatid at sundo ko. Ang nagbabantay naman sa anak ko ay si Doña Felicia. Nakakatuwa. Nagbukod ako pero parang walang pinagkaiba pa rin iton kasi willing silang tulungan ako at anak ko. "Are you sure na hindi ka na talaga babalik sa amin? Mahihirapan ka kakabalik niyan since naroon naman si Lexie kay Lola kapag nasa trabaho ka," paniniguro ni Mario sa akin. Napabuntong-hininga ako. "Sure ako, Mario

"N-no," ipinagpasalamat ko na hindi ako nautal.Kahit lasing ako, pakiramdam ko ay nasa tamang katinuan pa naman ako. Hindi ko hahayaan na ang sarili kong karupukan na naman ang mananalo.I don't want to repeat my history anymore. Nakatakas na ako. Hindi na ako babalik doon. Nilagpasan ko siya at deretso lamang ang lakad ko. Ramdam ko ang pagsunod niya sa likuran ko.Napatingin ako sa paligid. I don't want other people to see us. Natatakot ako...Nasa kalagitnaan pa lamang ako ng paglalakad nang maramdaman ko ang paghawak niya sa kamay ko.Napaigtad ako sa gulat at napalingon sa kaniya. Natataranta kong inagaw ang kamay ko sa kaniya.Napansin ko rin ang gulat sa mga mata niya, na para bang siya man ay nagulat sa sarili niyang ginawa."W-what, Axel?" malamig na tanong ko sa kaniya."Why did you leave me?" paos na tanong niya.Pakiramdam ko ay parang nag-init ang mga mata ko. Ramdam ko ang kakaibang galit na kumakatok sa puso ko.Ang kapal ng mukha niyang tanungin sa akin iyan pagkatap