บททั้งหมดของ Maid for my Playboy Master's Desire: บทที่ 11 - บทที่ 20

Iniwanan ako ni Axel ng cellphone bago umalis, para raw kung may kailangan ako ay tumawag agad ako sa kaniya. Ilang beses din niyang ipinapaalala sa akin na hindi na ako guguluhin ng mga magulang niya, katulad ng pangako nila sa kaniya. But that was a lie... Their promises aren't real. I know that they just do that so Axel will obey them. Sinabi lang nila iyon para hindi sila suwayin ni Axel. Pero ang totoo... hindi pa rin nila ako tanggap. Ayaw nila sa akin. "Saan ka galing?" tanong ni Ma'am Sandra nang makita akong paakyat sa hagdan. Katatapos ko lamang maghugas ng hapag-kainan nila. Pagkatapos, nakisabay na lang ako kay Aling Roseta na kumain ng tira-tira nila. Hindi ko sinabi kay Aling Roseta kung bakit hindi ako nakikisabay kina Ma'am at Sir. Sinabi ko lang ay gusto ko siyang kasama. Kahit na ang totoo ay ayaw nina Ma'am at Sir na makipagsalo ako sa kanila sa hapag. "M-magpapahinga na po sana," magalang na sagot ko. Kanina pa ako nakakaramdam ng panghihilo. Pan

But the words didn't come out. I don't want to be selfish. Kailangan siya ng kompanya. Nabuntis niya lamang ako, ngunit hindi ibig sabihin no'n ay iiwan niya na ang buhay niya para sa akin. Hindi rin ibig sabihin no'n na kailangan niyang iwan ang mga responsibilidad niya sa trabaho. Katulad ko, may mga tungkulin din siyang kailangang gampanan. Mabigat ang loob ko habang nagkukuskos ng banyo ni Ma'am Sandra. Siniguro kong wala siyang makikitang kapintasan sa paglilinis ko. Abala ako sa ginagawa nang magulat akong biglang hinila ni Ma'am Sandra ang buhok ko. Naangat bigla ang ulo ko sa lakas ng hila niya rito. "M-Ma'am, bakit po?" gulat na tanong ko. Hindi ko ininda ang sakit na iniwan niyon sa anit ko. "Hindi ko makita ang mamahaling hikaw ko! Ninakaw mo, 'no? Ikaw lang ang pumasok dito kahapon!" sigaw ni Ma'am Sandra. "P-Po? Pero hindi ko po kinuha. Naglinis lang po ako rito katulad ng iniutos ninyo sa akin, Ma'am," nangingilid ang luhang wika ko. "Eh, paanong mawawala rito? I

Bago umalis si Axel, pinaupo niya ako sa upuan. Pansin kong palihim kaming pinapanood ni Ma'am Sandra."I'll be back," bulong niya at hinalikan ako sa noo.Nang makaalis siya, biglang bumilis ang tibok ng puso ko.Kami na lang ni Ma'am Sandra ang naiwan sa dining area.Nang masigurong wala na talaga si Axel at nakapasok na ito sa kusina, tila isang maskara ang natanggal sa mukha ni Ma'am Sandra.Ang kanina niyang malawak na ngiti ay napalitan ng matalim na titig."Subukan mong ibuka ang bibig mo at magsumbong ng kung ano-ano sa anak ko, Ezrha..." Napalunok ako. Mabilis kong ibinaba ang tingin sa mesa."H-Hindi ko po balak—""Huwag kang magsinungaling sa akin." Mariin ang pagkakabitiw niya sa bawat salita."Alam kong naghihintay ka lang ng pagkakataon para pag-awayin kami ng anak ko." Napailing ako."Hindi po. Wala po akong ganoong intensiyon." Ngunit tila wala siyang narinig. O baka ayaw niya lang maniwala."Makinig kang mabuti." Bahagya siyang yumuko upang mas marinig ko ang boses ni

"Naku, kailangan mong ipakilala iyan kay papa mo. Pumasok na muna kayo ng nobyo mo rito sa loob." Pinaawang ng malaki ni mama ang pinto."God, I was nervous at first. But I guess they like me. Nobyo raw..." mahinang bulong ni Axel sa tainga ko, halatang kabado. Habang pinapanood namin ang pamilya ko.Si mama ay tinutulak ang wheelchair ni papa. Habang si Rafaella naman ay panay ang baling sa amin habang nakangisi.Ako naman, halos mamula na ang pisngi habang sumusunod sa kanila. I glanced at Axel, who never took off his grin. He even crossed our fingers while walking. He swiftly moved our joined hands, na para bang dinuduyan-duyan niya lamang. Minsan, naririnig ko pa ang bahagyang pagsipol niya sa tabi ko.Hinatid kami muna ni mama sa kwarto para maiayos ang mga gamit namin. Nang makapasok sa loob. Ganoon pa rin ang ayos ng kwarto ko. Para bang araw-araw itong nililinisan kahit wala ako. Ni kahit alikabok ay wala akong nakikita roon sa sobrang linis.I simply sat on the bed, watching

Kinaumagahan, nagising ako na may ngiti sa mga labi. Napapikit ako sa sarap ng pakiramdam sa lugar namin. Ito ang pinakapinapangulila ko sa lahat, ang kakaibang simoy ng hangin dito at atmosphere sa paligid. Subdivision kasi ang bahay nina Axel. Tahimik doon at walang ingay na maririnig. Hindi gaya rito sa lugar namin. Sari-saring mga ingay ang maririnig. Huni ng mga ibon, tilaok ng manok, at boses ng mga taong dumadaan sa bahay namin. People here are friendly. Dito, normal lang na batiin ka ng kapitbahay kahit hindi kayo gaanong magkakilala. Kapag may bagong mukha sa lugar, agad iyong napapansin ng lahat. Kapag may problema ang isang pamilya, parang buong barangay ang handang tumulong.Before I went out, I took a bath. Nang makalabas, hinanap ko agad si Axel, ngunit wala na siya roon sa sala. Hinanap ko siya sa loob ng bahay pero hindi ko siya makita. Pati ang pamilya ko ay wala rin. Nasaan na sila?Nakarinig ako ng ingay sa labas. Parang may pumuputol o naghahati ng kahoy.Nanguno