บททั้งหมดของ Maid for my Playboy Master's Desire: บทที่ 41 - บทที่ 50

"Nagseselos ka ba?" nakangiting tanong ko kay Axel. He didn't respond. He just clenched his jaw and suddenly looked away. Mas lalong lumapad ang ngiti ko. Hinaplos ko ang kamay niyang nakahawak sa manibela. Ramdam kong naapektuhan siya roon dahilan para napasulyap siya sa akin sandali, at ibalik ang mga mata sa daanan. "Axel, he's just my childhood best friend, okay? Wala kang dapat naipag-alala," pangungumbinsi ko pa sa kaniya. Alam ko s pakiramdam na nagdududa ka. Dahil ako mismo, sa mga babae niya noon, ganoon din ako sa kaniya. "You didn't even confirm that I am your boyfriend. Kahit ganoon na lang sana," mapait na wika niya bigla. Napangisi ako. "Ipinakilala naman kita sa kaniya. At saka, maiintindihan niya rin naman iyon kasi magkasama tayo. Hindi ko naman itinanggi noong binanggit niyang may kasintahan ako," paliwanag ko pa sa kaniya. "Nagbibitbit ako ng mga paperbag. Baka isipin niyang chaperone mo lang ako kanina," wika pa niya na masamanpa rin talaga ang loob.

For some reason, Mario's word bothered me. Not because I doubted my love from Axel, kung hindi dahil ayokong maging dahilan iyon na kwestyunin ang pagmamahal ko sa kaniya. I decided to avoid Mario. Hindi ko nag-re-reply sa mga mensahe niya sa akin. I even ignore his calls. Alam kong humingi ako ng pabor sa kaniya na ayusin ang pagkakaibigan namin. Pero ayoko rin namang magbigay sa kaniya ng maling pag-asa sa pagitan namin. Dahil sa ginawa ko, buong araw akong hindi umaalis sa bahay. Maagang umalis si Axel katulad ng nakasanayan ko na. Ngunit tulad din noon ay walang mintis ang paggising ko at may almusal na agad na bumubungad sa umaga ko. Habang naglilinis ako, nagulat ako nang biglang may tumawag sa akin. Ayoko sanang pansinin iyon nang makita ang tawag ni Axel. Mabilis ko iyong sinagot agad. "Hello, Axel?" bungad ko kaagad sa kaniya. Alam kong kahit hindi niya ako kita ay mapapansin niya ang tuwa ko. Sandaling hindi nagsalita ang kabilang linya. Napatingin ako roon. Iniisip na

Pakiramdam ko'y durog na durog ako. Hindi ko alam kung paano magiging maayos ang lahat. I began to doubt Axel. But the moment he explained himself, my heart gradually calmed down. It felt relieving. Pero masakit pa rin. Sino ba naman ang may gustong makita ang taong mahal mo na ipinapakasal sa iba? Pero wala akong magagawa. Kahit si Axel, na alam kong hindi madaling mapasunod ng mga magulang niya, ay parang naging makina na lamang na sumusunod sa kagustuhan ng ina at ama niya. Whatever they say, it's obvious that they feel threatened by Axel. Natatakot silang tuluyan siyang mawala sa kontrol nila. Natatakot silang piliin niya ang sariling kaligayahan kaysa sa buhay na matagal na nilang inihanda para sa kaniya. Napabuntong-hininga ako. Siguro kung ako rin ang nasa posisyon nila, matatakot din ako. Si Axel ang tagapagmana ng kompanya nila. Ang nag-iisang anak. Ang tanging taong inaasahan nilang magpapatuloy ng lahat ng pinaghirapan nila. Ngunit sa kabila no'n, hindi ko pa rin mai

Sinamahan ako ni Mario na maghintay kay Axel. Sinubukan kong hikayatin siyang umuwi na lamang ngunit hindi siya pumayag. Gusto niya raw akong samahan.Maya-maya pa'y bigla siyang tumayo at umalis. Akala ko ay uuwi na talaga siya, ngunit nagulat ako nang bumalik siyang may dalang tubig at waffle.Agad niya itong iniabot sa akin. "Kumain ka muna. Kanina ka pa naghihintay dito," ani pa niya.Napabuntong-hininga ako at tinanggap iyon. "Hindi ka na sana nag-abala. Pwede ka rin namang umuwi na, Mario. Maya-maya ay baka pumunta na rin dito si Axel," wika ko pa.Hindi siya nagsalita. Umupo siya sa tabi ko. Napatingin ako sa kaniya habang binubuksan niya ang bote ng mineral water. Pagkatapos ay iniabot niya rin ito sa akin. Tinanggap ko naman iyon at napainom doon. Dahil sa totoo lang ay nagugutom na rin talaga ako kanina pa."Paano kapag hindi siya dumating?" tanong ni Mario sa akin bigla.Naikagat ko ang ibabang labi ko. Pinigilan kong mangilid ang mga luha ko. Biglang nanikip ang dibdib ko

Maaga akong ginising ni Axel para mag-ayos daw kaming dalawa. At basta-basta rin naman akong nag-ayos kaagad kahit wala akong ideya kung saan kami pupunta at kung ano ang gagawin naming dalawa."Saan ba talaga tayo pupunta?" pangungulit ko sa kaniya simula pa kanina. Wala siyang balak na sabihin sa akin kung saan kami pupunta. Hindi rin siya nadala sa pangungulit ko sa kaniya habang nasa biyahe kami."Basta. Just take a rest, okay? Matulog ka muna. Ako ang bahala sa 'yo. You'll find out later," wika pa niya sabay kindat sa akin habang nagmamaneho ng sasakyan.Napasimangot ako dahil wala talaga siyang balak sabihin sa akin. Hindi na ako muling nangulit sa kaniya matapos niya akong tanggihan nang ilang beses.Hindi pamilyar sa akin ang lugar na tinatahak namin. Sa tuwing napapalingon ako sa kaniya ay kitang-kita ko ang ngisi niya. Bagay na mas lalong nagpupukaw ng kuryusidad ko.Nang tumigil ang sasakyan, hindi muna siya bumaba. May kinuha siyang panyo at nagulat ako nang bigla niya ito