All Chapters of Maid for my Playboy Master's Desire: Chapter 61 - Chapter 70

The first thing I did was to check my email. Bigla akong may napansing bagong mensahe. Nangunot ang noo ko nang makita ang sender.MonteverAxelrod@gmail.comNanlaki ang mga mata ko.Axel?Agad kong binuksan ang email.Subject: I'm SorryEzrha,I apologize for what I've said. Walang excuse para sa mga nasabi ko kagabi. I was angry and frustrated, but that doesn't justify what I did.Hindi mo deserve na pagsalitaan nang ganoon. At lalong hindi mo deserve na husgahan ko.I'm sorry.I know an apology won't fix everything, but I still owe you one.Also, I'd like to buy one of your paintings.I've been following your work for quite some time now. And honestly, I admire what you've become.You have talent, Ezrha. You always did.If you're willing, I'd like to visit your gallery sometime and purchase one of your paintings.Natigilan ako habang nakatitig sa screen ng cellphone ko.Ilang beses kong binasa ang email.Hindi ko alam kung pagbibigyan ko ba siya o hahayaan na lamang na mabulok ang

Me: Tingnan ko lang.Pagka-reply ko no'n, kaagad kong nabitawan ang cellphone ko sa mesa. Napahilig ako sa upuan at napabuga ng hangin.Ganoon pa lang ang natipa ko. Ramdam ko na ang pawis sa kamay ko.Maya-maya pa'y biglang tumunog ang cellphone ko. Ang bilis naman niyang mag-reply!Hindi ko pa na-regulate iyong emosyon ko, tapos may panibago na naman?Huminga ako nang malalim bago kunin ang cellphone ko at i-check ang mensahe ni Axel.Mr. Monteverde: I'll double the price.Mr. Monteverde: Where are you? Nasa studio ka pa rin ba hanggang ngayon?Tulala lamang ako habang binabasa ang mensahe niya. Hindi na ako nag-abala na i-reply sa kaniya.Bakit naman niya natanong kung sa studio pa ako? As if naman na pupuntahan niya ako rito.Nagsimula na muli ang session ko sa panibagong batch. Bawat upo ko pagkatapos ng paglilibot ay nararamdaman ko ang bawat vibrate ng cellphone ko. Ngunit wala akong panahon para tingnan iyon.Kung siya man iyon, matuto siyang maghintay sa reply ko. Ayokong isi

"I'm not the father of her child," wika niya, dahilan para mapasinghap ako sa gulat."Kung ganoon, sino?" taas-noong tanong ko sa kaniya."I-I don't know, Ezrha. May kinikita si Alex habang nagpapanggap kami na fiancée ko siya. We kept our wedding even if you're lost because she's asking for my help. In exchange, tutulungan niya akong hanapin ka. At 'di ba iyon din ang gusto mo?" ramdam ko ang pait sa boses niya. Napailing ako. Mas lalong ayaw maniwala sa mga kasinungalingan niya. At sa huling sinabi niya, hindi ko maintindihan ang ibig niyang sabihin. "You didn't search for me, Axel. Just say it!" pilit na pagpipiga ko sa kaniya na sabihin na lamang ang totoo kaysa masaktan sa kasinungalingan niya."Hinanap kita! K-kahit alam kong ayaw mo na sa akin. Kahit alam kong sumama ka kay Mario," aniya pa niya. Nagtaka ako sa sinabi niya. I don't get it."A-ano'ng ibig mong sabihin, Axel? Paano mo nalaman na sumama ako kay Mario? At paano mo rin nasabing ayaw ko sa 'yo? Kailan pa kita hindi

"What do you mean po, Doña Felicia?" kuryosong tanong ko sa kaniya."Iniwan ko ang taong mahal ko noong buntis ako sa ama ni Mario. It wasn't easy. I started from scratch just like you. Kaya noong nakita kita, alam ko na agad ang sitwasyon mo. Malapit ang loob ko sa 'yo dahil nakikita ko ang sarili ko sa 'yo. Naiintindihan kita kasi ganiyan din ako tulad mo noon. Mahirap din ako noon. Isang kahig, isang tuka. Iniwan ko ang asawa ko dahil doon. Tinaboy ako ng mga magulang niya. Pinagbantaan ang buhay ko. Natatakot ako para sa anak ko kaya mas pinili kong protektahan ang anak ko kaysa makulong sa mundo ng taong mahal ko. But in the end, he searched for me. Ipinaglaban niya ako. Ako ang pinili niya. Nakadalawang anak kami. At kahit nawala siya, iniwan niya lahat ng lahat sa kaniya. Kasi sabi niya, nagtrabaho raw siyang mabuti para rin naman sa akin. Lahat ng pinaghirapan niya, para lahat sa akin iyon," habang kinukuwento iyon ni Doña Felicia. Napansin ko ang pangingilid ng luha niya. "Na

Naligo na lamang ako upang mapakalma ang sarili ko at para na rin makapag-isip akong mabuti.Axel deserves to know that we had a child no matter what. Hindi ko puwedeng ipagkait sa kaniya iyon.But how about our lost child? I think he doesn't deserve to know it. Pero kung sakaling malaman niya, ano kaya ang magiging reaksyon niya?Napailing na lamang ako. Iwinaksi ko na lamang iyon sa isip ko.Nang makapagbihis ay agad akong lumabas. Nasa hagdanan pa lang ako, nangunot ang noo ko sa amoy na bumungad sa akin. Agad akong nagtungo sa kusina. Nagulat ako nang makita si Axel na nagluluto roon."A-anong ginagawa mo?" gulat na tanong ko sa kaniya.Napaangat ang tingin niya sa akin. Nakita kong pinasadahan niya ako ng tingin. Nakasuot ako ngayon ng nightgown dress na kulay itim. I'm not even bothered to wear a bra. Iniisip ko na nakita niya rin naman ito noon. Ngunit ngayon, habang nakatingin ako sa mga mata niyang malagkit ang tingin sa harapan ko, agad kong pinagsisihan ang desisyon ko. Kaa