All Chapters of Maid for my Playboy Master's Desire: Chapter 71 - Chapter 80

Axel is very thoughtful. Sinong mag-aakala na kahit nawawala na ako at hinahanap niya ay naisip niya pa rin ang kailangan ng mga magulang ko.But it should stop. Ayokong umasa sa kaniya, lalo na sa pamilya ko.Mr. Monterverde: Available ka na ba?Bunga ni Axel pagbukas ko sa cellphone ko.Me: I'm still busy.Sagot ko sa kaniya.Narinig ko ang pagtunog ng cellphone ko pero hindi ko na iyon pinansin pa. Itinuon ko ang atensyon sa session ko rito sa studio.Pagkatapos ay dumiretso na ako sa art exhibit ko para makipagkita sa mga kliyente ko.After a long, tiring day, naisipan kong i-check ang cellphone ko.Mr. Monterverde: I'll wait for you.Pagkabasa ko sa pinadalang mensahe sa akin ni Axel, napabuntong-hininga ako.Tapos na akong i-guide ang mga kliyente ko sa gallery. I can't believe it. Handa silang magbayad ng malaking halaga sa akin para lang makabili ng mga obra ko.I explained everything to them—ang mga kahulugan ng bawat obra ko, ang inspirasyon sa likod ng mga ito, at ang mga k

Hindi ko alam ang isasagot ko. Bakit nga ba hindi ko siya hinayaang sagipin niya ako?I know that it was just a hypothetical question. Pero bakit parang tumama iyon sa akin?Siguro dahil minsan, naitanong ko rin sa sarili ko kung ano kaya ang nangyari kung hinayaan ko siyang tulungan ako.Kung sinabi ko sa kaniya ang lahat. Kung sinabi ko kung ano talaga ang nangyari bago ako umalis. Baka iba ang lahat ngayon.Pero nangyari na ang nangyari. At alam naming pareho na hindi na magbabago ang lahat.Ngunit sa noon, wala akong pinagsisihan sa mga desisyon ko. Dahil ang naging desisyon ko sa nakaraan ay ang humubog sa akin para maging kung ano ako ngayon.Marami akong natutunan sa kabila ng sakit. Maraming magandang bagay na dumating sa kabila ng pagkawala ng pinakamamahal kong isang anak. But at the end, I still thank God because He left me one. At hindi ko na hahayaan na may mawawala pa sa akin.My heartbeat starts beating rapidly. Pakiramdam ko ay parang nanuyo ang lalamunan ko. Hindi ko

Maybe he would think that it was Lexie's hand... and she was my hope. Na tungkol kay Lexie ang nasa likod ng painting na iyon.Hinayaan ko si Axel na paniwalaan ang pananaw niya sa painting. I don't need to explain everything to him about the real meaning behind it."Tapos na ako," wika ko nang matapos na ako sa pagpipinta.Tahimik siyang lumapit sa akin. Sinilip niya ang panibagong obrang ginawa ko."I like this. Bibilhin ko 'to," mabilis na wika niya. Hindi ko nga alam kung tiningnan niya ba talaga ito nang maayos."T-talaga? Edi, hindi na pala kita kailangang ilibot sa gallery ko," wika ko pa. Buti naman para gumaan ang schedule ko sa trabaho. Bakit kasi magde-demand siya na dapat siya lang mag-isa ang dapat i-entertain ko?"Let's check your gallery also. May bibilhin din ako roon. Baka marami akong magustuhan," ani pa niya. Napasimangot ako.Sige na nga, pera rin naman ito. Balik ko na lang sa pagsisingit ng schedule ko ang pagka-feeling VIP niya."Sige. I'll update you if availab

Mabuti na rin at naisipan ni Doña Felicia na paunlakan ang anyaya ng mga relatives niya. She needs companions, especially at her age. Nandito naman ako sa kaniya, ngunit hindi ko maipapangako na ang buong atensyon ko ay nakalaan sa kaniya. Hindi tulad ng pamilya niya na kaya siyang tutukan.But at the same time, I feel sad. Siguradong maninibago ako kapag wala na siya. Pero masaya ako para sa kaniya.Kinaumagahan, nang magising ako ay si Lexie agad ang chineck ko. Medyo may lagnat pa siya kagabi, napuyat ako kakabantay sa kalagayan niya."Opo, Doña Felicia. Mataas pa po ang lagnat niya, eh. Binantayan ko naman kagabi at maayos naman. Paggising ko ay nilalagnat pa rin siya," wika ko nang tawagan si Doña Felicia."Gusto mo bang magpatawag ako ng doktor at ipapunta riyan?" nag-aalalang suhestiyon pa ng matanda.Napahawak ako muli sa noo ni Lexie. Naikagat ko ang ibabang labi ko. Maya-maya pa'y inialis ko ang thermometer sa kili-kili niya nang tumunog ito.Mataas nga talaga ang lagnat niy

He looked serious while doing his job. Nakakunot ang noo niya habang nilalagay ang bimpo sa noo ni Lexie na mahimbing na natutulog."Kumusta ang pakiramdam niya?" nag-aalalang tanong ko.Napalingon sa akin si Axel."Medyo mataas pa rin ang temperature niya," seryoso niyang sagot. "Pero mukhang nakakatulog naman siya nang maayos."Lumapit ako sa kama at napatingin kay Lexie. Tahimik siyang natutulog habang nakapikit ang mga mata."May kailangan ba akong gawin?" tanong ko."Keep her comfortable. Huwag mo muna siyang balutin nang makapal," paliwanag niya habang inaayos ang bimpo sa noo ni Lexie. "At kailangan nating bantayan ang temperature niya."Tumango ako.Hindi ko maiwasang titigan si Axel habang ginagawa niya ang lahat para sa anak namin.Parang natural lang sa kaniya ang maging isang ama.At hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang kirot na naramdaman ako sa dibdib ko.Dahil sa loob ng dalawang taon, ako lang ang kasama ni Lexie sa lahat.Ngayon, narito na siya.At unti-unti n